Blog van Weija Siebe

Lieve Weija

Ik hou zoveel van je en daarom doet het soms pijn

om te weten dat je niet altijd bij me kan zijn

 

Dan ben ik verdrietig en laat een traan

totdat ik er goed bij stil ga staan

 

hoeveel ik elke dag geniet

veel meer is dat, dan het verdriet

 

Echt, van de afgelopen jaren

kan ik vooral zeggen

dat ze heel gelukkig waren

 

Ik bewonder je kracht

16 februari 2010
Lieve Bert, Joeri en Emma,
Lieve Lot en Yelle, ouders van Weija, ouders van Bert.
Lieve vrienden van Weija.
Grote plannenmaakster
Het liefst zou ik hier uren willen vertellen over hoe het was om Weija's vriendin te mogen zijn.

Ik zou bijvoorbeeld willen vertellen over hoe Weija eens een cadeau meebracht voor onze kinderen dat heel erg in de smaak viel. Het was een gipspakket met vormpjes. Onze kinderen hadden juist nieuwe barbiepoppen, spice girls barbies. Daarvoor hadden ze zelf gespaard.
Dat gipspakket bleek een groot succes; een paar uur later lag Mel B. gemummificeerd in een houten sigarenkist. We hadden daarom samen ongelooflijk veel plezier en kwamen bijna niet meer bij van de pret.

Ik zou willen vertellen over hoe het kwam, dat we elkaar vaker op gingen zoeken. Dat we elkaar zomaar tegen kwamen op camping Stortemelk, en met z'n allen of met z'n tweeën uren op het strand doorbrachten. Dat we samen kookten en spelletjes deden en ook wel gewoon niets deden.
Dat we in de zomers daarna vaker samen op stap gingen, met z'n allen. Zoals die keer dat Weija een huisje regelde in het Thuringer woud in voormalig Oost Duitsland.
En dat Weija mij daar leerde, hoe je met de auto van een steile berg af moest rijden en dat ik dat nog steeds durf en altijd aan haar denk als dat weer eens moet.
Trouwens, ook hoe je er het beste tegenop kon rijden heb ik van haar geleerd.

Of over hoe het was toen ik weer ging studeren en hoe ze me te hulp schoot, toen daarover problemen ontstonden op mijn werk..
En over Oud en Nieuw bij Weija en Bert en Joeri en Emma. Ook zo'n mooi gezamenlijk gebeuren, met ieder jaar mooier vuurwerk en het carbidschieten onder leiding van Joeri als hoogtepunt.
Nog veel meer zou ik willen vertellen, maar liever laat ik Weija zelf aan het woord:

Uit Weija's Weblog van 22 oktober 2006 om 6.00 namiddag, ze zegt:

''t Is toch een klein wondertje, nog geen vier maanden geleden moest ik mezelf overwinnen. Vanmiddag de gele route van maar liefst 6 kilometer gelopen zonder een centje pijn.'

Weija is daar zielsgelukkig, ze wandelt samen met Bert en Dick in 't Buurserzand en geniet volop.

En uit een mailwisseling die we hadden op zaterdag 25 november 2006, 19 uur 38, met de titel Vreemd weer (ik had een logje** op het internet gezet over een heel woeste lucht met een foto erbij):

'Dagelijks even een blik op je log maar niet echt iets gevonden om op te reageren. Behalve dan dat weer van vandaag. Warme föhn en ook hier prachtige luchten. Op dat moment stond ik naar de hockeywedstrijd van Emma te kijken en had ik dus geen toestel bij de hand. Ben benieuwd naar je foto's. 't gaat hier oké.......'

En dan op 12 april 2007, 6 uur 44 namiddag zegt ze:
'De zomer is begonnen. (dat is echt wel heel vroeg,12 april)
Ik heb m'n weblog een tijdje verwaarloosd. Misschien bewust omdat ik vond dat ik mijn aandacht op andere zaken moest richten, misschien onbewust omdat de nieuwe zomer alweer is begonnen en ik niet opnieuw eenzelfde verhaal wilde vertellen....
Ik leef met de gedachte dat ik een jaartje geleden dacht dat het de laatste keer zou kunnen zijn dat ik in de lente rond zou scharrelen in mijn tuin. Een jaar heb ik besteed aan het beleven en voelen van de natuur, het leven en de dood. Maar nu weer loop ik door een tuin waarin alles bloeit en groeit. Het langzame ontluiken van het vorige jaar is nu anders. Alles komt snel in een rap tempo. De krokussen zijn net uitgebloeid, een enkele narcis bloeit nog, de tulpen ook. De ribes en dat gele struikje bloeien tezamen en zelfs de eiken en de beukenhaag laten hun eerste blaadjes alweer zien. Ik weet zeker dat dat vorig jaar pas in mei het geval was. Zal wel te maken hebben met de klimaatverandering maar ik geniet volop.'

De periodes tussen haar blogs worden langer, maar dat betekent niet, dat er niets gebeurt. Ze verjaagt krakers, ze houdt de plantsoenwerkers tegen die houtwallen willen kappen. Ze verzorgt de schapen en redt ze van blauwtong, ze plaatst hekken en plant nieuwe beukenhagen. Ze houdt het erf bij, ze zegt: 'als het even kan, doe ik er iets aan.'
Ze is niet iemand die het bijltje er bij neergooit.
Weija maakt plannen. Voor Emma, die naar Cambridge gaat, wat Weija geweldig vindt, voor wat er met de boerderij moet gebeuren, voor het nieuwe huisje in het bos waarin ze haar eigen kamer zal hebben.
Op 28 juni 2009, op het feestje bij ons thuis, verrast zij ons met de uitvoering van een goed verborgen complot. Ze heeft de gastenlijst van het feestje gekaapt en iedereen opgebeld of aangeschreven. Het resultaat daarvan is een zee van bloemen en een stroom aan bijdragen bestemd voor het opknappen van ons prieel.
'Kijk, zo moet het ongeveer worden dacht ik', zegt ze als zij het plan onthult. De maquette en de plannen ervoor zijn dan ook al helemaal klaar.

Over plannen maken gesproken. In november 2009 logeert Weija bij ons en bespreken wij onze vage ideeën voor een nieuwe keuken. Weija duikt meteen achter de computer en maakt een schetsontwerp voor ons met Google sketchup. Verder kletsen we de hele avond en drinken we twee flessen wijn leeg. We vinden het een prachtig ontwerp, wat ons betreft gaan we er zo mee naar de keukengigant.
Op 1 december 2009 om 2 uur 25 namiddag ontvang ik van Weija de volgende mail:

Hey lieve Femke en Jan,
Bijgevoegd een verbeterde versie van het schetsontwerp voor een nieuwe keuken in neutrale kleurstelling. Bij deze is zowel links als rechts afzetruimte naast het gasstel.

Groet van
Weija



Op 27 december 2009 zien Weija en Bert samen met Jan en mij en onze kinderen een voorstelling in de Groninger Stadsschouwburg. We eten samen in het Feith huis en zijn blij en gelukkig met elkaars gezelschap. We hebben het goed.
Weija zegt: 'wat goed om te zien, dat onze kinderen zulke mooie mensen zijn geworden, dat ze helemaal van zichzelf zijn.'
In november 2009 begint Weija ook met facebook en ze schrijft daar korte kernachtige berichtjes, zoals deze:
18 januari 2010 om 17 uur 58:
Weija Siebe-Bornebroek heeft (op facebook spreek je over jezelf als hij of zij) ze tegengehouden, de kettingzaagmannen in oranje-groene pakken met het logo van de Gemeente Enschede erop. Twee jaar geleden (zegt Weija over zichzelf) was ze te laat maar nu heeft ze iets gedaan tegen de snoeilust die niet strookte met de afspraken die we met projectmanagers, stadsdeelbeheerders en andere kantoorwerkers gemaakt hadden. 't Was wel spannend want zo'n kettingzaag brrrrr................r !
Later hebben we nog een paar korte telefoongesprekken. Ze voelt zich slecht en wordt opgenomen in het ziekenhuis. Ze heeft het moeilijk, weet dat dit de laatste fase is, 'Ik ken al die oncologenprotocollen uit mijn hoofd Fem, maar er staat niet in hoe lang dit dan duurt.' En dan zegt ze:
'Ik weet niet, hoe ik hier weer uit kom, Fem'

Op zondag 7 februari 2010 ben ik bij haar in Enschede. Ik zet mijn nieuwe videocamera'tje aan en vraag haar: Weija, wat voor dag is het vandaag?

Ze zegt:

'Het is vandaag zondag 7 februari en het lijkt een beetje lenterig te worden en dat is heel erg fijn.'

We maken die middag een wandeling rondom de boerderij. Weija kiest voor mij de zaadjes uit van planten waarvan zij weet, dat ik die ik niet in mijn tuin heb. Ze benoemt elke plant, vertelt er iets over en vertelt hoe het is om het erf rondom de boerderij bij te houden:

"Ik heb het nooit helemaal af gekregen, zegt ze, maar, dat kan ook niet want tegen de tijd dat het bijna af is, moet je weer opnieuw beginnen.'

Vaak lees ik in mijn telefoontje nog maar eens Weija's laatste SMS berichtje:
4 februari 2010 om 14 uur, 52 minuten en 41 seconden:
'Ik ben onderweg naar huis en voel me al veel beter'

Dit en nog veel meer heb ik te vertellen over mijn vriendin Weija, grote plannenmaakster, dappere strijder tegen onrecht, warme lieve vrouw die zo'n bijzondere plaats in mijn leven heeft.

Ook ik ga terug naar 2006
Lieve Weija,

In juni 2006 zouden we samen naar ‘Dido en Aeneas’ gaan
Een opera geregisseerd door choreografe Sasha Waltz.
Je hield van haar werk.
Je zag haar eerste producties in het Grand Theater in Groningen
Nu stond ze in het Muziektheater in Amsterdam

De voorstelling zag ik niet samen met jou
Je voelde je niet sterk genoeg om te reizen
Één van die momenten dat je alle energie nodig had
om sterker te blijven dan je ziekte.

Het was een prachtige beeldende voorstelling
waar ik samen met mam van genoot
Met aan het eind natuurlijk de aria Dido’s Lament
Waar de woorden
Remember me and .. forget my fate /Herinner je mij…. en vergeet mijn lot
Mij raakten, begin 2006 leek het eind nabij....

De tekst spreekt voor mij over
De sterke, ambitieuze, jonge vrouw Weija
en haar levenslot; borstkanker
De tragiek van een krachtige, veelzijdige en intelligente geest
In een weerbarstig én kwetsbaar lichaam

Het is nu bijna vier jaar later
Er zijn gelukkig nog veel momenten geweest van vitaliteit
Dankzij jou alerte internist van het AVL

Ik weet zeker dat je wilt
Dat wij het beeld van jou - Weija -
daadkrachtige, veelzijdige en intelligente vrouw
in onze herinnering nemen

Remember me and .. forget my fate / Herinner je mij…. en vergeet mijn lot

Dank je wel, Weija, voor de tijd die we samen deelden.

Dido’s Lament
When I am laid, am laid in earth,
May my wrongs create
No trouble, no trouble in thy breast;

Remember me, remember me,
but ah! forget my fate.
Remember me,
but ah! forget my fate,

19 februari 2010, 20:00 uur
Weija Siebe overleden

Op 11 februari is Weija Siebe overleden. Een groot deel van haar leven heeft zij gewoond en gewerkt in de stad en de provincie Groningen. In 1996, ze was toen 33 jaar, kwam zij naar Enschede. Ze was zelfstandig ondernemer in ontwikkeling, realisatie en facilitaire ondersteuning van projecten op het gebied van kunst en cultuur. Theater was haar passie. In 1998 was ze kandidaat voor de gemeenteraad. In dat jaar kwam ze ook in het afdelingsbestuur en van 1999 tot 2001 was ze afdelingsvoorzitter. De reden dat ze ermee stopte, had te maken met een wisseling in de gemeenteraadsfractie van de PvdA. Die betekende dat Weija eerste opvolger werd. In het geval van een nieuwe vacature in de fractie zou zij raadslid worden. Dat was volgens haar niet te combineren met het voorzitterschap van de afdeling.

Ze wilde een bijdrage leveren aan de realisatie van keuzes die in het verkiezingsprogramma 'Stad met een hart’ waren gemaakt. Ze volgde aandachtig en kritisch het gemeentelijk beleid en gaf kanttekeningen en suggesties om politiek beleid en doelstellingen aan te laten sluiten bij nieuwe maatschappelijke ontwikkelingen.

Haar hart lag bij kunst en cultuur en ze was van 2001 tot 2005 voorzitter van de gelijknamige partijwerkgroep. Ze wist zelf veel van het culturele circuit in de regio. Weija is in de periode 1999 tot 2004 ook gewestelijk afgevaardigde geweest vanuit de afdeling Enschede.

Ze was serieus en betrokken, en geïnteresseerd in het wel en wee van anderen. Wij missen in haar een gepassioneerde en enthousiasmerende persoonlijkheid op alle terreinen waarop wij als partij zichtbaar willen zijn, van milieu en natuur tot kunst en cultuur. Wij wensen haar familie veel sterkte toe.

Ben Snijders, afdelingsvoorzitter

Ik denk elke dag aan je