Is er om te slapen, maar zo af en toe mag je hem ook wel gebruiken om ongenuanceerd een gedachte onder woorden brengen. Er is invloed van twee of drie glazen rode wijn en er gebeurt niet zoveel , het leven is gewoon. Of toch niet ..? Zo ontving ik deze week een vragenlijst van de internisten van het MST (Medisch Spectrum Twente). Zij verrichten in samenwerking met de alhier aanwezige universiteit onderzoek naar de waarde van lotgenotencontact. Ik vond de vragenlijst in mijn brievenbus omdat ik geregistreerd sta als iemand met de diagnose borstkanker... . 't Kost ongeveer twintig minuten om de lijst in te vullen en natuurlijk ben ik best bereid om daar aan mee te werken. Het is toch goed als er aandacht is voor nieuwe, mogelijk ibetere, vormen van begeleiding... .
Nadat ik alle vragen had beantwoord kwam echter de idee bij me op dat enkele vragen die ik moest beantwoorden onmogelijk te beantwoorden zijn. Zij, de onderzoekers, gaan uit van de wereld van gezonde mensen. Ze vragen of ik vind dat ik minder heb bereikt in mijn leven dan ik wilde, of ik hinder ondervind van mijn beperkingen, of pijn me belet om te doen wat ik wil ? Mijn eerste ingeving is nee, want ik ben uitermate gelukkig met hetgeen nu nog steeds mogelijk is, maar ... als er de ziekte er niet was geweest dan had ik een ander leven gehad, dan had ik nog durven skeeleren met mijn dochter, en was ik gaan schaatsen en fietsen en hardlopen en had ik waarschijnlijk de een of andere fijne baan gehad ............ ?
Ik denk nu dat mijn antwoorden eigenlijk onjuist zijn omdat ik toch geniet van mijn leven. Ik heb de lijst maar eventjes bewaard. Er staat een telefoonnummer op van de onderzoekster en misschien is het zinvol dat ik ze toch maar even contact met ze opneem. Ook al is het alleen maar om ze te vertellen dat vragen die komen “vanuit de gezonde wereld” niet aansluiten bij de beleving van mensen die al tien jaar weten wat leven met een ziekte betekend.