Posted on Wednesday, August 29, 2007 6:27 PM
Afgelopen maandag mocht ik weer voor controle naar het AVL. Zoals ik hier al eerder eens heb geschreven is er sprake van enige spanning totdat ik de e-mail van mijn internist ontvang. Ik vraag me, onder de douche, af of ik, als de uitslag ongunstig is, toch weer ga kiezen voor een chemokuur. Onlangs nog heb ik mijn familie in een licht aangeschoten toestand gemeld dat ik daar nooi meer aan ga beginnen. Dat komt vooral omdat ik me het afgelopen half jaar zo goed voel en met een chemo weet je dat je ziek, zwak en misselijk wordt. Natuurlijk zijn er inmiddels beperkingen. Zo kon ik, toen ik deze zomer zwom in de Atlantische Oceaan, niet goed ademhalen als ik borstcrawl zwem, de draaing in mijn rug is beperkt. Mijn fietstocht van afgelopen vrijdag gaf wat klachten in mijn bekken en mijn uithoudingsvermogen is beperkt.
De uitslag van het onderzoek is gunstig. Tumormarkers zijn stabiel en mijn leverwaarden zijn zelfs weer volkomen normaal. Een mirakel ....? Ik voel van wel maar denk van niet. Gewoon een kwestie van de juiste behandeling.... en daarvoor kan ik alleen mijn internist bedanken. 't Was wel de laatste keer dat ik hem ontmoette, hij gaat met vervroegd pensioen. Ik kwam er niet aan toe om hem te vragen wat hij gaat doen ..? Ik leef dankzij zijn allerte en kundige behandeling en ga misschien zelfs weer het hockeyteam van mijn dochter coachen.