Blog van Weija Siebe

Lieve Weija

Ik hou zoveel van je en daarom doet het soms pijn

om te weten dat je niet altijd bij me kan zijn

Dan ben ik verdrietig en laat een traan

totdat ik er goed bij stil ga staan

hoeveel ik elke dag geniet

veel meer is dat, dan het verdriet

Echt, van de afgelopen jaren

kan ik vooral zeggen

dat ze heel gelukkig waren

Ik bewonder je kracht

publiceerde vandaag een artikeltje over mijn dochter. Ze mag, als ze haar cijfers handhaaft, Natural Sciences studeren aan de Universiteit van Cambridge. Voor dit lokale nieuws zie ...

http://www.tctubantia.nl/regio/enschede/4432409/Eerste-leerlinge-van-Zuid-naar-Cambrigde.ece

Bert en ik zijn ook trots op haar.

Kijk even naar ................................., 

Venus: 9:43 (89°), 15:46 (38°), 21:51 (271°) - vissen

en de

Maan: 9:31 (87°), 15:52 (41°), 22:30 (279°) - vissen

dat is namelijk ongelofelijk mooi in de schemering en vroege avond.

Mag vast niet, maar Yelle is tenslotte mijn nichtje en ik ben heel trots op haar.

Meisje van 12 bij Uri Geller,

Ze verbaast iedere week de kijkers van de Nieuwe Uri Geller show: de 12-jarige Yelle uit Amsterdam. Samen met haar vader zit ze bij de laatste tien deelnemers.

Hallo Agnes en alle anderen die dit lezen ....., Een nare fout zit ..............in een klein hoekje, daarvoor mijn excuses......  . De reactie waar Femke het over heeft is al verwijderd. Dat was een vervelende reactie met links naar hele foute sites.  Ik vind het juist erg leuk om zo af en toe iets te horen van vrienden van vroeger. 't gaat zo goed als mogelijk met me, de uitzaaingen zijn nu stabiel met een wekelijkse chemo. Die chemo kan ik vrij goed verdragen, 't is natuurlijk geen pretje en ik leef heel kalpmjes aan maar probeer zoveel mogelijk leuke dingen te blijven doen. Vanavond ben ik samen met Bert naar Hôtel de Pékin van de Reisopera geweest in Zwolle, vooraf heerlijk gegeten in het restaurant en nu net thuis. Dit berichtje zal ik dubbel op mijn blog zetten zodat alle anderen die hier lezen weten dat Femke het niet over jouw reactie heeft.

Eergisteren en gisteren zijn we met de auto op zoek gegaan naar de bezienswaardigheden in deze streek. De auto heeft twee chauffeurs, Bert en Joeri, de eerste stuurt, de tweede navigeert en stuurt bij. Allebei kijken ze goed uit want links rijden is niet echt makkelijk. 't Gaat tot dusver goed en met de auto zijn we maandag naar het Imperial War Museum te Duxford geweest. dat is op een oude vliegbasis vlak bij Cambridge. het museum heeft een grote collectie vliegtuigen en een mooie expositie over de oorlogen die de vorige eeuw gevoerd zijn ...,  je voelt de dreiging vanwege 'realistische vormgeving' en het voortdurend aanwezig zijn van 'oorlogsherrie'. Dinsdag hebben we de oude weg van Cambridge naar Colchester gereden. Aan deze weg talloze bruine bordjes die je wijzen op bezienswaardigheden. We hebben een wandeling gemaakt door het Arboretum van Marks Hall (de tuinen zijn in ere hersteld, de Hall is er niet meer) en hebben op het kleine stationnetje van Chappel oude treinen en locomotiefjes bekeken in het East Anglian Railway Museum.

Daarna nog door naar Colchester, dat had ik beter niet kunnen voorstellen want de bezienswaardigheden daar waren voor mij niet vind- en bereikbaar en omdat we vrij laat vertrokken werd het snel avond. In Cambridge hebben we gegeten bij het de oude tramdepot om de hoek.

Dat 't ie er stond wist ik niet maar toen ik hem zag wist ik meteen dat het een bijzonder oude boom moest zijn, de plataan in de tuin van het Emmanuel College te Cambridge. Ongeveer driehonderd jaar oud las ik na even googelen op de website van de NRC en natuurlijk een prachtige poetische omschrijving van het karakter van deze prachtige boom.

“De plataan van drie eeuwen oud heeft ‘takken als bliksemschichten’. De boom zelf vormt een ‘koepel waarin je kunt wonen’. De Britse schrijver en bergbeklimmer Robert Macfarlane (1976) wijst met aanstekelijk enthousiasme op de wild gegroeide boom in de overigens keurige tuin van het Emmanuel College in zijn woonplaats Cambridge, waar hij Engelse letterkunde doceert“.

We zijn nu met z'n vieren in Cambridge, voor een weekje vakantie, om even de sfeer te proeven van 't land waar Emma wil gaan studeren, maar ook om gewoon eventjes leuk op stap te zijn. Voordat we vertrokken arriveerden opa en oma op de boerderij om op te passen. Ik hoop dat dat goed gaat ... mam ? Ze is misschien één van de weinigen die dit leest want op m'n blog heb ik veel te lang niets laten zien. Nu even wel omdat mijn moeder dat graag wilde en natuurlijk ook omdat het toch wel leuk is bijzondere gebeurtenissen even vast te leggen.

Na een lange stilte op mijn blog toch even dit ....

de cardabelle, een distel die bloeit in de valleien rond de Tarn. We zijn daar een kleine week op vakantie geweest bij vrienden en ik heb er eentje gekregen. Speciaal ... om “ het kwaad”  buiten de deur te houden. Een lief, maar zeldzaam kado. Vooral omdat ik morgen start met een volgende chemo.

Eigenlijk geen onderwerp voor en blog die in eerste instantie bedoelt is om de leuke kanten van het leven te beschrijven. Toch word ik zo af en toe geconfronteerd met zaken die ik eigenlijk wil vermijden maar die toch op je weg komen vanwege een eerste goedbedoelde intentie om iets leuks  te realiseren. Zo heeft mijn lieve dochter in september haar toenmalige hockey elftal opgegeven voor de wintercompetitie. Acht meiden uit haar elftal ondersteunden dit initiatief. Na de herfst is zij overgeplaatst naar een ander elftal en daarna liep de situatie uit de hand. Het achtal dunde uit tot een viertal en daarmee was deelname onmogelijk.... .

wordt vervolgd want mijn zus komt net binnen.

De vorige week zijn we op vakantie geweest naar het zonnige zuiden. Dit keer was onze bestemming de Algarve, vanwege de mooie stranden, de aangename temperatuur en een behoorlijk grote kans dat er wind zou waaien zodat Joeri en Emma konden kiten. Wind was er alleen de eerste twee dagen, de temperatuur was aangenaam en de stranden zijn mooi. Het bovenstaande strandje was in de buurt van ons appartement. Dit grote witte gebouw is op deze foto ook zichtbaar. Dat er de laatste jaren nog veel meer groot-wit is bijgebouwd, is niet zichtbaar op deze foto. Toch hebben we ons prima vermaakt , ´t was overal heerlijk rustig en leuke plekjes waren goed bereikbaar. De grote stroom toeristen komt zomers dan moet je daar dus niet zijn.

Het is vandaag een prachtige dag. De bomen zijn zwaar berijpt, geluiden worden er door gedempt en tijdens mijn wandeling langs de beek ontdekte ik dat er tenminste drie ijsvogeltjes rondvliegen. Vanwege het mooie licht heb ik de hond naar huis gebracht en ben ik met fotocamera naar de beek gelopen. 't Was niet makkelijk maar daar heb ik de onderstaande foto's kunnen maken van de ijsvogeltjes.

Vandaag wandelde ik met mijn hond langs de beek en zie daar ... op een takje zit de ijsvogel. Binnen één week heb ik hem (of haar ?) twee keer gezien en inmiddels weet ik het zeker, er 'woont' er eentje bij de beek.  Ik heb er bijna drie jaren op gewacht..., nu alleen nog maar een keertje een foto maken ? Omdat dat vast niet gemakkelijk is toch maar een klein plaatje van één van de kleurrijkste vogeltjes in Nederland.

ik wacht op.. .. ijsvogel

Eindelijk weer een soort toe te voegen aan mijn vogellijstje. Het is een hele mooie namelijk de groene specht. Ik verbeeld me wel dat de vogel is gevlucht voor de mannetjes en machines die de Josink Es veranderen in een maanlandschap met asfaltstroken en zandbulten. Maar ik heb al gelezen dat ze 's winters rondzwerven en niet zoveel op bomen roffelen, ze zitten ook gewoon in het gras.

Drie schapen lopen nog vrolijk in de wei maar toch is er eentje die ik verdenk van besmetting met het blauwtong virus. Het verloop van de ziekte is afschuwelijk, schaap en verzorger zijn hulpeloos. Je kan lijden verzachten door medicatie en, op het laatst, zelfs bevochtigen van lippen en mond, maar dat helpt niet meer.  Ik ben dus toch maar gaan zoeken of we sneller kunnen ingrijpen. Een vroege start met pijnstillling en anti-biotica lijkt zinvol en verder moet je blijven voeren met zacht voer, zoals papje van schapenbrok, of brood met gras, .... zoals wij op het laatst bedacht hebben, en het schaap helpen met drinken. Nu dacht ik dat ons schaap een eenzame pechvogel was, maar ik ontdek net dat dat helemaal niet zo is. Als je nu 'googled' op blauwtong zijn er naast de wikipedia-hit ineens tientallen andere berichten. De beschrijving in woord en beeld van het leed van een kudde in Haaksbergen en de inspanningen van onze landbouwminister, Gerda Verburg, om vaccinatie versneld toe te laten ...?   Ergens heb ik gelezen dat de dieren in landen rondom de Middellandse Zee wel gevaccineerd mogen worden maar dat Brussel  moet beslissen om dat ook in Nederland mogelijk te maken.  En dat terwijl de dieren de afgelopen weken “bij bosjes omvallen” (zie: Partij voor de Dieren). Nu ik gezien heb wat deze ziekte betekent voor de dieren vind ik het ongelofelijk onbenullig, dom en arrogant, en dan druk ik me nog heel netjes uit, dat er niet eerder is ingegrepen. Ooit heb ik mijn kippen opgehokt omdat er een “ook voor mensen gevaarlijk H5N1-virus” rond waarde. Zo'n maatregel gaat snel maar preventief beleid om dieren zelf te beschermen is schijnbaar onmogelijk.

En zo erg is het dus nu.......... !

Besmettingen d.d. 16-09-2007 (bron Voedsel en Waren Autoriteit)

Is er om te slapen, maar zo af en toe mag je hem ook wel gebruiken om ongenuanceerd een gedachte onder woorden brengen. Er is invloed van twee of drie glazen rode wijn en er gebeurt niet zoveel , het leven is gewoon. Of toch niet ..? Zo ontving ik deze week een vragenlijst van de internisten van het MST (Medisch Spectrum Twente). Zij verrichten in samenwerking met de alhier aanwezige universiteit onderzoek naar de waarde van lotgenotencontact. Ik vond de vragenlijst in mijn brievenbus omdat ik geregistreerd sta als iemand met de diagnose borstkanker... . 't Kost ongeveer twintig minuten om de lijst in te vullen en natuurlijk ben ik best bereid om daar aan mee te werken. Het is toch goed als er aandacht is voor nieuwe, mogelijk ibetere, vormen van begeleiding... . 

Nadat ik alle vragen had beantwoord  kwam echter de idee bij me op dat enkele vragen die ik moest beantwoorden onmogelijk te beantwoorden zijn.  Zij, de onderzoekers, gaan uit van de wereld van gezonde mensen. Ze vragen of ik vind dat  ik minder heb bereikt in mijn leven dan ik wilde, of ik hinder ondervind van mijn beperkingen, of pijn me belet om te doen wat ik wil ? Mijn eerste ingeving is nee, want ik ben uitermate gelukkig met hetgeen nu nog steeds mogelijk is, maar ... als er de ziekte er niet was geweest dan had ik een ander leven gehad, dan had ik nog durven skeeleren met mijn dochter, en was ik gaan schaatsen en fietsen en hardlopen en had ik waarschijnlijk de een of andere fijne baan gehad ............ ?

Ik denk nu dat mijn antwoorden eigenlijk onjuist zijn omdat ik toch geniet van mijn leven.  Ik heb de lijst maar eventjes bewaard. Er staat een telefoonnummer op van de onderzoekster en misschien is het zinvol dat ik ze toch maar even contact met ze opneem. Ook al is het alleen maar om ze te vertellen dat vragen die komen “vanuit de gezonde wereld”  niet aansluiten bij de beleving van mensen die al tien jaar weten wat  leven met een ziekte betekend. 

Vroeger waren de mensen die hier woonden 'een volk van jagers en verzamelaars'.  Dat is tegenwoordig niet meer nodig want we gaan voor alles wat nodig is naar de supermarkt. Toch fascineert de levenswijze van de mensen van vroeger. Steeds vaker wandel ik rond mijn huis en overal zie ik de nalatigheid. Zo is de appeloogst op ons erf ook dit jaar weer overvloedig en toch lukt het me niet om alle vruchten te bewaren. Aan de zomerappeltjesboom van onbekend, maar zeer smaakvol ras, zaten minstens 500 appeltjes. Daar kan je ongeveer 50 potten appelmoes van maken, ik heb er tot dusver ongeveer tien gevuld.  Er staat nog een emmer appels die verwerkt moet worden tot appelmoes maar ik heb niet genoeg potten. 

Ook tijdens mijn wandelingen kom ik van alles tegen. Zo staan er achter de brievenbus prachtige artisjokken (foto maak ik morgen). Die artisjokken laat ik maar staan want ze staan in een siertuintje van de wijk. Ik heb er vandaag twee gekocht in de supermarkt en heerlijk zitten peuzelen samen met Emma want de heren waren aan 't werk.  Tijdens mijn wandeling lang de beek struikelde ik gisteren over de hazelnoten. Ik loop er nu iedere dag even langs en vul mijn zakken. Het lijkt alsof niemand ze ziet want ze worden niet geraapt. Vandaag verjoeg ik wel een koppeltje houtduiven dat heerlijk zat te smullen. Ik ga dit iedere dag even doen. Dan komt het doosje wel vol. De walnoten komen van mijn eigen boompje. Misschien klimt Emma daar morgen in want meestal worden ze door vogels, geiten en eekhoorns opgegeten. En dat is jammer want de noten van eigen bodem zijn zeer zoet en smaakvol.

Vragen om een gedicht, maar kan ik dat maken ?

Onze zwaluwen, boerenzwaluwen ...vlogen 2 weken geleden nog vliegensvlug over ons weiland. Ik heb van alles geprobeerd om dit prachtige schouwspel vast te leggen maar dat gaat niet. Ze zijn te snel als ze jagen op insecten. 't waren er een stuk of twintig en ik koester de illussie dat ze allemaal bij ons in het schapenhok woonden. Er zijn daar drie nestjes en na twee keer broeden zijn er ongeveer 24 jonge zwaluwen geboren in ons schapenhok. Dat oude hol blijft dus staan want boerenzwaluwen hebben moeite met het vinden van onderdak omdat boerenerven te schoon zijn geworden.

Afgelopen maandag mocht ik weer voor controle naar het AVL. Zoals ik hier al eerder eens heb geschreven is er sprake van enige spanning totdat ik de e-mail van mijn internist ontvang. Ik vraag me, onder de douche, af of ik, als de uitslag ongunstig is, toch weer ga kiezen voor een chemokuur. Onlangs nog heb ik mijn familie in een licht aangeschoten toestand gemeld dat ik daar nooi meer aan ga beginnen. Dat komt vooral omdat ik me het afgelopen half jaar zo goed voel en met een chemo weet je dat je ziek, zwak en misselijk wordt.  Natuurlijk zijn er inmiddels beperkingen. Zo kon ik, toen ik deze zomer zwom in de Atlantische Oceaan, niet goed ademhalen als ik borstcrawl zwem, de draaing in mijn rug is beperkt. Mijn fietstocht van afgelopen vrijdag gaf wat klachten in mijn bekken en mijn uithoudingsvermogen is beperkt.  

De uitslag van het onderzoek is gunstig. Tumormarkers zijn stabiel en mijn leverwaarden zijn zelfs weer volkomen normaal. Een mirakel ....? Ik voel van wel maar denk van niet.  Gewoon een kwestie van de juiste behandeling.... en daarvoor kan ik alleen mijn internist bedanken. 't Was wel de laatste keer dat ik hem ontmoette, hij gaat met vervroegd pensioen. Ik kwam er niet aan toe om hem te vragen wat hij gaat doen ..? Ik leef dankzij zijn allerte en kundige behandeling  en ga misschien zelfs weer het hockeyteam van mijn dochter coachen. 

De zomervakantie is bijna voorbij en ik heb hier niets geschreven. We hebben leuke en goede dingen gedaan en gezien maar er is ook iets afschuwelijks gebeurt. Een hele lieve vriend van mij heeft onlangs een herseninfarct gehad en ons plan om zijn trouwe bezoekjes aan ons voor en tijdens mijn ziekte eens te beantwoorden kreeg daarmee een onverwachte wending. Het werd een bezoek in 't ziekenhuis. Hij kwam ook bij mij op bezoek toen ik tien jaar geleden geopereerd werd en het bericht kreeg dat mijn lymfeklieren niet okee waren. Op de een of andere manier was hij er om ervoor te zorgen dat ik dit thuis kon verwerken. De arts werd overtuigd en in plaats van tien dagen ben ik slechts vijf dagen in het ziekenhuis geweest. Samen zijn we naar ons huis gegaan en in alle rust heb ik thuis mijn verdriet kunnen verwerken. Ook de daaropvolgende jaren daarna kwam Dick regelmatig op bezoek, ook als het niet goed ging en telkens weer hielp hij me verder in mijn leven. Een eerste keer weer zwemmen in ´t buitenbad, een lange wandeling over de es en, vorig jaar nog, de wandeling door t´buurserzand. Kleine eenvoudige genoegens die juist op dat moment veel voor mij betekenden.  En dan zomaar ineens is hij hulpbehoevender dan ik ooit geweest ben en ik, ik kan dat niet veranderen....... .  Ik schrijf snel meer over de leuke en goede dingen van de afgelopen tijd,  maar kijk eerst nog even naar  http://blogger.xs4all.nl/wsiebe/archive/2006/10/22/137771.aspx  oftewel een zoen voor ........... Dick.