Shariawatch

Van strijders tot geweldlozen

Shariawatch — Sat, 10 Dec 2005 22:52:00 GMT

De groepswerking van de hedendaagse Jihadis kan makkelijk beschreven worden vanuit het perspektief van een sekte:

* Elitaire opstelling tegenover andersdenkenden (zij hebben de 'zuivere' Islam en "het beste van de 4 [sunni] scholen");

* De groep maakt gebruikt van “dwingende beinvloedingstechnieken” (waaronder progressieve blootstelling aan gewelddadige video's: Amsterdam, Londen);

* De groep verwacht financiële bijdragen van haar leden (de Hofstadgroep deed dat voor armlastige leden, vaak wordt ook de Jihadi-strijd gesteund met bijdrages);

* Loyaliteit aan de groep dient hoog te zijn (men heeft een bijzondere taak die andere mensen niet kunnen begrijpen);

* Kontrole over het prive-leven van de leden (ten overstaan van de 'heilige' boodschap dient men oprecht te zijn);

* Het denken en praten binnen de groep wordt gekontroleerd door groepsspecifiek taalgebruik;

* Twijfel of kritiek wordt gezien als rebels gedrag (want men wijkt af van het 'heilige' pad, zie Takfir Wal Hidjra);

* Verdraaiing van de werkelijkheid vanuit groepsperspektief (zoals men de rol van de overheid als 'onderdrukkend' beschrijft);

en ook:

* De leider is een 100 % religieuze autoriteit;

* Er is een heilstheorie met aanspraak op absoluutheid danwel reddend principe (volgen van de 'juiste' regels terwijl absolute verlossing is mogelijk via de Jihad);

* Isolering van de buitenwereld (de leden zweren hun oude, slechte gewoontes af en mijden kontakt met hun oude vrienden);

* Er is sprake van een missie-opdracht;

* Kan men uit de ideologie of de heilsleer een duidelijke machtspretentie afleiden die boven de religieuze of spirituele doelstellingen uitgaat?

* De groep heeft een duidelijk vijandsbeeld en voelt zich buitengesloten door de overheid.

Op al deze punten scoren moslim radikalen hoog.

Zodra deze radikalen in gevangenschap raken, beginnen ze in de gevangenis met hun bekeringsaktiviteiten. Uit Frankrijk en de VS en Spanje is bekend dat in de beslotenheid van het gevang hun missiedrang alleen maar toeneemt en het gevang zo een vruchtbare grond is voor nieuwe, bekeerde radikalen.

Wat is dan de oplossing dan? Voor Mohammed B., de moordenaar van Theo van Gogh, is gekozen voor extreme isolatie, een naar mijn smaak onredelijke extra straf.

Enkele landen in het Midden Oosten hebben een andere oplossing voor het probleem van radikalisering gezocht.

Een Islamitisch hoge-rechter uit Jemen, Hamoud al-Hitar, (hij is ook voorzitter van het MensenRecht Comitee van Jemen) vertelt:

"Het basis idee is simpel : Islamitische strijders zijn geen fundamenteel slechte mensen maar hebben verkeerde ideeën over de Islam, die kunnen worden rechtgezet door middel van een religieuze diskussie, gebaseerd op de Koran en de Sunnah (gedragingen van de Profeet). Als zij oprecht kunnen worden overtuigd van hun dwaling, zullen zij geen misdaden plegen en - misschien belangrijker - zullen zij evenmin anderen aanmoedigen dat te doen. "

En zo geschiede in 2002. Gekozen werd voor jongeren met extreme theologische ideeën en voor uit Afghanistan teruggekeerde Jihad-strijders, en binnen die groepen werden de hoogst-opgeleiden en de meest extremen geselekteerd

"We begonnen met een agenda om uit te vinden, onder welke problemen zij leden en op welke religieuse authoriteiten zij zich baseerden." Twee bijzondere opvattingen kwamen snel naar voren: het geloof dat zij niet-moslims mochten doden uit naam van de Islam en de overtuiging dat Jemen's politieke systeem tegengesteld was aan de Islam.

"Zij beschouwden Jemen als een niet-Islamitische staat", zei hij. "Zij zeiden dat de regering niet regeert volgens God's boek en pro het Westen is. Enkele van hen waren zich niet bewust van de verdragen en overeenkomsten tussen Jemen en andere landen. Sommigen dachten dat het was toegestaan het boed van niet-mulsims te verspillen, waar dan ook ter wereld."

Het geheim van het klaarblijkelijke succes van deze dialogen is dat men dergelijke opvattingen tegemoet treed met Islamitische begrippen, terwijl men de Koran en andere religieuse authoriteiten citeert die de radikalen respecteren. Zo legde men uit, dat Jemens internationale relaties zijn gebaseerd op overeenkomsten en worden gereguleerd door de Verenigde Naties - regelingen die volledig in overeenstemming zijn met de Koran (God's ongewijzigde woord) en de Sunnah (handelingen van de Profeet).

"VN ondertekenaars verkeren in een staat van vrede met elkaar en het is niet toegestaan burgers van andere VN leden aan te vallen."

Zij die deze her-opvoeding accepteren, worden gevraagd een verklaring te tekenen, waarin geweld wordt afgewezen en zij zich binden de wet na te leven en zich te dis-associeren van elke gewapende groep. Zij moeten ook verklaren de rechten van niet-moslims te respecteren en dienen te beloven de belangen van bevriende staten niet aan te vallen.

"Deze mensen", zei al-Hitar in een interview met de Yemen Observer, "hadden enkele surahs (Koran hoofdstukken) uit het hoofd geleerd maar zij hadden een misplaatste doctrine in hun verstand vastgelegd. Zij negeerden de regels om te bepalen wat een Koran tekst betekent, en maakten daardoor onjuiste interpretaties van veel koran verzen, terwijl ze zich zeer streng aan hun verkeerde opvattingen hielden."

Na deze re-programmering werden enkele honderden van deze radikalen In Jemen vrijgelaten, zij het onder strikte politie-surveillance.

[wordt vervolgd met al-Hitar, Egypte, Saoedië en Nederland].

Vaste link

Cartoons & Fotoos

Shariawatch — Mon, 28 Nov 2005 16:28:00 GMT

Afbeeldingen van levende wezens worden binnen de Islam vaak afgekeurd, m.n. die van mensen omdat zulke beelden gemakkelijk tot afgoderij kunnen leiden, zoals in het verleden gebeurde bij afbeeldingen op graven. Daarop hebben vele schriftgeleerden uitzonderingen gemaakt. Zo ook de strenge, 18e eeuwse vernieuwer Ibn Abd al-Wahhab.

Hij vond afbeeldingen problematisch maar eigenlijk alleen voor zover deze worden misbruikt. Hij was geen voorstander van een totaal verbod, maar achtte moslims moreel gebonden dat misbruik te voorkomen. De Long-Bas, Wahabbi Islam (2004, p 167). Niettemin vermijdt de Islam in het algemeen afbeeldingen, zeker voor religieuze doelen.

In West-Europa bestaat een traditie van het vrije woord en de vrijheid van afbeelding, ooit zwaar bevochten op kerk en staat, thans in veel landen verankerd als de vrijheid van meningsuiting.

In Denemarken hoorde in oktober 2005 de cultureel editor van de grootste krant, Jyllands-Posten, van problemen rond de illustraties van een kinderboek over het leven van Mohammed, Islam's profeet. Men was te bang voor reakties van moslim radikalen. Hij besloot de nationale tolerantie te testen en nodigde cartoonisten uit de Profeet af te beelden in de krant.

De 12 cartoons, niet meer online bij de krant maar wel hier [Mohammed cartoons] of hier of hier, veroorzaakten een storm van protest. Krant en cartoonisten kregen doodsbedreigingen en bewaking, 5.000 Moslims demonstreerden en de ambasseurs van 11 Islamitische landen (Turkije, Saudi Arabia, Iran, Pakistan, Egypte, Indonesië, Algerije, Bosnië & Herzegovina, Libië, Morocco, en Palestina) eisten in een brief dat de minister-president de krant zou "straffen".

Een Deense imam, Raed Hlayhel uit Arhus (rellen) schoof de argumenten van 'vrijheid van pers' terzijde en noemde de publicatie een beleding voor elke Muslim ter wereld. (Dezelfde imam schokte een jaar eerder de Denen met een preek waarin hij zei dat Deense vrouwen door gedrag en kleding verkrachting uitlokten).

[Toevoeging 12 dec 05] Het verhaal krijgt een staart, nu de Organisatie van Islamitische landen, in vergadering bijeen in Mecca, de VN Hoge Comissaris voor de Mensenrechten hebben ingeschakeld, met het verzoek deze 'inbreuk' op de Islam (want godslastering) te corrigeren, "opdat de situatie niet uit de hand loopt". De secretaris-generaal van de OIC bracht naar voren dat "de kritieke oorzaken van radikaal Islamisme ook in West-Europa liggen, waar Islam en moslims in de media negatief worden afgebeeld en behandeld."

Bekijk het vertaalde Akkari-Laban dossier, waarmee Deense Muslims hebben gelobbyed in de Arabische wereld; zie hier voor een uitgebreid overzicht op Wikipedia van de hele controverse.

Godslastering in de Islam is een ruim begrip, het omvat elke ontkenning van een essentieel kenmerk van de Islam maar ook het tonen van disrespect, zoals het oneerbiedig behandelen van een Koran, het oneerbiedig bespreken van een der profeten is godslasterlijk. Wat het extra gecompliceerd maakt, is dat blasfemie in de Islam héél dicht bij 'geloofsafval' (apostasie) ligt, waarvoor alleen de keus bestaat tussen Islam of de dood. Beroemde voorbeelden zijn de schrijver Salman Rushdie, de schrijfster Taslima Nasareen uit Bangladesh en de Islamitisch rechtsgeleerde Nasr Abu Zeid uit Egypte, die al jaren in Nederland verblijft.

Het Mohammed Image Archive (door de eeuwen heen) of de Nederlandse mirror. Een dagelijks overzicht van politieke cartoons, van religieuze cartoons, van Amerikaanse cartoons over Islam. Bekijk op Memri TV: Iraanse tekenfilms (Windows Media Player); een artikel over Iran's tekenfilm industrie; en Iraanse opwinding over een 65 jaar oude cartoon. Een Palestijnse cartoonist: Baha Al-Bukhari, zijn boek "Al-Aqsa Uprising in Cartoons (Palestinian Perspective)" (pdf, 28 MB); Joe Sacco's Visual Account of Palestine.

Deze zaak staat niet alleen. In november 2005 werd in de Amerikaanse staat Illinois op een college (Harper College, Palatine) op protest van Moslim studenten een tentoonstelling van de Iranese fotograaf Amir Normandi over vrouwen weggehaald. Zijn werk met naaktfotoos zou vrouwen degraderen. De multimedia presentatie was notabene opgedragen aan Zahra "Ziba" Kazemi-Ahmadabadi en Theo van Gogh (zijn site / achtergronden moord), die beiden het leven lieten bij de verdediging van de mensenrechten.

vaste link

De vrijstelling van Samir A.

Shariawatch — Sun, 27 Nov 2005 22:23:00 GMT

"Ophokplicht voor jihadisten"

door Afshin Ellian, NRC-H, 26 nov 05, p 19.

[Afshin Ellian is rechtsfilosoof, en sinds 1 juni 2005 hoogleraar Sociale cohesie, burgerschap en multiculturaliteit aan de faculteit der Rechtsgeleerdheid van de Universiteit Leiden. Een interview met hem uit 2003].

Samir A. is weer vrijgesproken. Hij werd verdacht van het voorbereiden van een of meer ernstige misdrijven. Daartoe heeft hij opzettelijk voorwerpen, stoffen en/of informatiedragers voorhanden gehad, welke middelen kennelijk waren bestemd tot het begaan van die misdrijven, aldus het openbaar ministerie.

Het Nederlandse strafrecht kent drie verschillende fases, of momenten, toe aan misdrijven: voorbereidingshandelingen (slechts bij ernstige misdrijven), poging, en het voltooide delict. Voor van terrorisme verdachte personen geldt ook een nieuwe fase, namelijk samenspanning: zodra twee of meer personen overeengekomen zijn het misdrijf te plegen.

Maar gedachten daartoe zijn vrij. Volgens het vigerende systeem zijn alleen de uiterlijke handelingen strafbaar en mag niemand worden vervolgd wegens zijn gedachten of kwalijke intenties. Dit zijn de strafrechtelijke fundamenten van een vrije samenleving.

Samir A. viel niet onder de Wet terroristische misdrijven. Daardoor kon de rechter hem niet het terroristische oogmerk ten laste leggen. Inmiddels is veel gezegd over deze zaak, maar laten we eerst kijken wat de rechtbank in deze zaak heeft geconstateerd.

De Rotterdamse rechtbank kwam ten aanzien van het in beslag genomen materiaal tot twee soorten conclusies:
1. De plattegronden, foto's, tekeningen en aantekeningen, patroonhouders, geluiddemper, gesoldeerde elektrische circuitjes, kogelwerend vest en nachtkijker zijn kennelijk bestemd tot het plegen van enig misdrijf.
2. Aan de ammoniak en het zoutzuur kent de rechtbank geen misdadige bestemming toe, omdat deze stoffen, gelet op hun geringe hoeveelheid, tot de uitrusting van menig huishouden in Nederland behoren. Dit oordeel geldt ook voor andere voorwerpcn. Al bij al, de aangetroffen spullen vormen geen deugdelijke explosieve constructie.

In het arrest van het hof zien we hierover echter één conclusie: of ze geen onderlinge samenhang hebben, of ze erg primitief en dus ook ondeugdelijk zijn. Wat bedoelt men met ondeugdelijke middelen? Een beroemd voorbeeld hiervan is een vrouw die haar echtgenoot wil doden door middel van een zelfgemaakt gif. Zij mengt koperen centen met stukken van een sassafras (laurierboom). De onwetende man kreeg dit rare gif met de thee toegediend. De vrouw heeft pech. De man gaat, ondanks zijn zwakke gezondheid, niet dood. Uit het wetenschappelijke onderzoek bleek dat dit koperen gif nooit en te nimmer een mens kan doden. Zodoende is deze poging tot moord niet te bewijzen, omdat het middel in geen geval een mens kan doden. Hier zien we het verschil tussen morele en strafrechtelijke waarheid. De morele waarheid luidt dat deze mevrouw haar man heeft gepoogd te vermoorden. De strafrechtelijke waarheid sluit dit uit.

Over Samir A. is ook nog de inlichtingenwaarheid van toepassing. Wie deze rechterlijke uitspraken leest, ontkomt niet aan de constatering dat Samir A. bezig was een terreuraanslag voor te bereiden. Hier is weer de strafrechtelijke waarheid anders. Hoe de rechtsorde met deze twee soorten waarheden moet omgaan, is een open vraag die we vroeg of laat moeten durven te beantwoprden. De rechtbank was niet zo uitgesproken over de terroristische intentie bij de verdachte. Het tapmateriaal, geschriften, adressen en video- en diskettebestanden die bij Samir werden gevonden, bestempelde de rechtbank als een meer dan gemiddelde belangstelling voor religieus-extremistisch geweld. Daarentegen oordeelt het hof anders over de intentie van de verdachte: "geen twijfel over dat de verdachte niet alleen sympathie koestert voor terroristische acties zoals (bom)aanslagen, maar dat hij door zijn bijdrage aan de werving van 'strijders' die sympathie ook handen en voeten geeft. Het oordeel over die gerichthcid op terrorisme wordt alleen maar verder versterkt doordat - naar het hof als vaststaand aanneemt - het de verdachte is geweest die heeft geprobeerd om een geimproviseerd explosiefmechanisme te vervaardigen. In zoverre bestaat bij het hof geen twijfel over de volle omvang van de terroristische intenties van de verdachte."

De politici die denken dat het hof naief is, hebben de uitspraak niet goed gelezen. Wat moest het hof doen? Moest het art. 46 van het Wetboek van Strafrecht (voorbereidingshandelingen) zo extensief gaan interpreteren, ondanks de constatering van de absolute ondeugdelijkheid van middelen, dat Samir A. kon worden veroordeeld? Dit zou dan betekenen dat ale voorbereidingshandelingen, ook buiten de Wet terroristische misdrijven, op een ongelimiteerde wijze op iedereen van toepassing zouden zijn. Wil de wetgever dat de begrenzing en de strekking die hij zelf aan een strafbepaling heeft toegekend, deze wijze in strijd met de logica van het strafrecht worden overschreden door de rechters? Ik denk het niet.

Mijns inziens wenst de wetgever niet dat een wet in strijd met de basislogica van een rechtsdomein wordt geïnter preteerd. Het hof geeft, door de constatering van de terroristische intentie bij de verdachte, een duidelijk signaal aan de wetgever: het gangbare kader van strafbare voorbereidingshandelingen is niet of nauwelijks van toepassing op de terroristische verdachte die in een vroeg stadium uit het oogpunt van veiligheid wordt gearresteerd. Kortom: de recheters hebben naar eer en geweten gehandeld. Meer kunnen en mogen ze niet.

Hierop heeft een aantal volksvertegenwoordigers snel en haastig gereageerd. Hoewel ik hun zorg deel, ben ik van mening dat ze meer tijd moeten nemen men voor bezinning voor zij met reactie komen. En de wetgever moet nog wachten op de uitspraak van de Hoge Raad die ook nog een aantal juridische vragen moet beantwoorden: waarom zegt de rechtbank dat uit het bewijsma teriaal niet blijkt welk concreet misdrijf Samir A. wilde plegen? Samir had toch plattegronden van bepaalde instellingen en een terroristische intentie.

Misschien moet de wetgever, buiten het strafrecht, de mogelijkheid van een soort administratieve ophokplicht voor de jihadisten in overweging nemen. Samir is helaas ondeugdelijker dan zijn middelen.

vaste link

Pakistaanse Koran-scholen en terreur

Shariawatch — Sat, 26 Nov 2005 13:52:00 GMT

In de NY Review of Books schrijft William Dalrymple (de historicus, niet de psychiater) een lang stuk waarin hij de Pakistaanse (en Indiaase) gratis Koran-scholen afzet tegen hun vermeende bijdrage aan terreur. Inside the Madrasas (1 dec, 2005).

[..]

" Their focus, in other words, is not on opposing non-Muslims or the West - the central concern of the global jihadis - so much as fostering what they see as proper Islamic behavior at home, the personal law governing which is a central subject of madrassa teachings. In contrast, few al-Qaeda agents seem to have more than the most perfunctory grasp of Islamic law or learning. Moreover, there is a growing body of evidence that bin Laden himself actually despises what he sees as the nit-picking juridical approach of the madrassa-educated ulema (clerics), regarding his own brand of violent Islamism as a wholly more appropriate answer to the problems of the Muslim world. "

[..]

" A brilliant discussion of bin Laden's usurpation of the role of the madrassa-based ulema can be found in the illuminating essay Landscapes of the Jihad, by Faisal Devji, who teaches at the New School. Devji points out just how deeply unorthodox bin Laden is, with his cult of martyrs and frequent talk of dream and visions, all of which derive from popular, mystical, and Shi'ite Islamic traditions, against which the orthodox Sunni ulema have long struggled. Moreover, bin Laden and his followers "routinely attack the most venerable clerics and seminaries, accusing them of being slaves of apostate regimes ... They also issue their own legal opinions or fatwas without possessing the learning or clerical authority to do so."

vaste link