ShanghaiBlog

Yangshan Port

wilschut — Mon, 05 Feb 2007 02:58:00 GMT

2 uur rijden buiten Shanghai wordt een nieuwe haven ontwikkeld, midden op zee, 30 kilometer uit de kust. Om een aantal bestaande eilandjes heen worden een enorme plakken land gemaakt waar de diepste schepen kunnen aanmeren. Die hoeven dan niet meer de huangpu rivier te belasten. Een super lange brug verbindt het haven eiland met het vaste land. Vorige week was ik er met Tjang en Tjo en Ruben. Ik had er een prachtig panorama waargenomen, maar nog voordat de camera uit de auto was gekomen werden we weggestuurd door politie. We hadden geen toestemming er te zijn, zeker niet als buitenlanders. De hele week bleef het beeld in mijn hoofd en met de hulp van Saskia van Port of Rotterdam ben ik in kontakt gekomen met Mr Gu Hao. Die stemde uiteindelijk in met het plan om op zondag de trip nogmaals te maken. Hij zou voor mij wel regelen zonder problemen daar te fotograferen, en zo gebeurde het. Mr Gu Hao kwam mij met auto en chauffeur halen in de lobby van mijn hotel. Zichtbaar verbaast moest hij toezien dat ik gewoon op de stoep op hem zat te wachten en dat het hotel slechts een hostel inhield, die hij ook al niet zo makkelijk had kunnen vinden. In de auto ging het gesprek al gauw over zijn goede nederlandse vriendin minister Carla Peijs. Het gesprek ging over environmental issues en aan het einde van de dag gingen we beiden gevoed en geinspireerd uit elkaar. Het panorama was overigens moeilijk te maken, maar deze ervaring was alles waard. De politie keek niet op of om naar me, alleen bij het betreden van de port was enige verwarring. Mededoor de rijstijl van de chauffeur, die tot na het moment van een afslag nog midden op de snelweg wist stil te staan, achteruit te rijden en voorts toch weer verkeerd uit wist te komen. Op de terugweg herhaalde de man deze truuk meerdere malen, waardoor een groot deel van nog ongezien Shanghai en suburbia aan mij voorbij trokken.

Kamertje

wilschut — Sun, 04 Feb 2007 02:57:00 GMT

Vanaf de boot over de Hangpu rivier had ik op een andere manier naar Pudong kunnen kijken. Vanuit een bepaalde hoek mengen bouwskeletten zich met de hel verlichte skyline. Donkere spoken lijken het dan en dit beeld wilde ik maken. Helaas zijn de oevers van de rivier vrijwel onbereikbaar, hetgeen het vinden van de hoek en standpunt ernstig bemoeilijkt. Aan het einde van de middag vond ik een bijna standpunt vanuit een ferry station. Alleen moest ik door een hek fotograferen, ideaal was anders. In het gebouw zag ik een trap, boven aan gekomen hoorde ik vreemde geluiden door een deur komen. Er bleek een student te wonen en met handen en voeten maakte ik duidelijk vanaf het balkon onder zijn raampje te willen werken. De jongen, wonend in een super ranzig kamertje, laptop op bureau, game set, porno banden, stapelbedden en nauwelijks licht, bleek wel behulpzaam en ging naar de mannen van het ferry station. Wat doet die laowai hier, hoorde ik een ernstig tegen zijn zin de trapoplopende ambtenaar zeggen, althans, zo schatte ik hem in. Hij had er weinig zin in de deur voor mij te openen, laat staan met mij af te spreken voor later. Dan maar Olivia bellen, de student bleek inderdaad geen problemen met mijn verzoek te hebben, maar mister ferry was verdwenen. Erachteraan, de telefoon aan hem geven, maar weer was hij verdwenen. Het werd een kat en muis spel en na een halfuur wist Olivia de toestemming voor elkaar te krijgen, al twijfelde ikzelf nog steeds of het wel zou gaan lukken. Bovendien was het standpunt nog net niet wat ik zocht. Nu moest ik nog een uur wachten en ik vervolgde mijn weg naar een nog beter standpunt. Een kilometer verderop zag ik een paadje langs een bedrijf lopen, de portier waar ik langs moest liet me gaan en het paadje eindigde bij een muur. Dit was werkelijk het ultieme standpunt voor het beeld in mijn hoofd. Achter de muur lag een haventerrein en een paar mannen die polshoogte waren komen nemen gebaarde dat ik gewoon over de muur moest klimmen. Ze hielpen met met de zware tas en daar stond ik. Twee uur doorgebracht op deze plek bleken alle hekken bij vertrek gesloten, ik moest uiteindelijk een enorme omweg maken om weer terug te keren naar de ferry en het kamertje van de student. Beiden waren inmiddels vertrokken.

School

wilschut — Sun, 04 Feb 2007 02:45:00 GMT

Deze post komt twee dagen te laat omdat het internet verkeer vanuit China even plat lag. Een paar dagen geleden had ik het voorrecht om mee te werken aan een project met kinderen op een Chinese school. Judith en Gosia deden daar een aan architectuur gerelateerd project in de art-school van een klasje. De klaslokalen zijn onverwarmd en iedereen loopt met minstens drie dikke lagen kleding in een donzenjas rond. Dit is michelin mannetjes land. De kinderen hadden met zeer beperkte materialen de opdracht gekregen een maquette te maken van een fantasie gebouw, hetgeen resulteerde in fantastische werkjes. Daarna mochten ze op de foto en de video en konden ze iets vertellen over hun gebouw en hun idee over de stad. Ondertussen schalde door de speakers de stem van de headmaster, het was de laatste dag voor het springfestival, het chinese nieuwjaar, en de laatste moraal werd er de gehele ochtend ingepompt. Het geluid van de video is daardoor een totale chaos geworden, maar het werken in deze rommelige ambiance was desalnietemin zeer prettig. Ieder kindje had de neiging zeer statig te posseren en mijn truuk was om haverwege che che, dank je, te zeggen. Dan ontstond de ontspanning, kan ik nu weg, en dat laatste moment fotografeerde ik door. Het resultaat is ernaar en het was een prachtige dag.

Mr Zhong

wilschut — Thu, 01 Feb 2007 04:28:00 GMT

In Moganshan Lu bevinden zich naast talloze galeries ook ateliers van kunstenaars. Die hebben hun deuren openstaan en tonen ook werk. Bezoekers lopen binnen en zo ontmoette ik Mr. Zhong. Theo had me al op hem gewezen en de tweede keer bracht ik een tolk mee om het te kunnen hebben over ons werk. Mr Zhong is een fotograaf, die met allerhande opdrachten zijn kost verdient en daarnaast ook vrij werk maakt. Gezeten aan een kleine tafel met daarop een aantal kleine theepotjes kijken we elkaar in de ogen. Mr Zhong giet de thee van de ene naar de andere pot en we beginnen met een slokje koude thee. Naarmate ons gesprek vordert wordt de thee ook warmer. Al vrij snel worden we onderwerp van Mr Zhongs onbetemde drift om te fotograferen. Eenmaal daarmee bezig verdwijnt de camera ook nauwelijks meer van zijn gezicht. Als ik hem mijn werk laat zien zegt hij af en toe 'chigue', deze, en op een bepaald moment wil hij er zelfs eentje met mij ruilen. Toch voelt het vreemd om daar met een westers geconditioneerde blik te zitten in een wereld die zo levendig en open is. Waar zijn de concepten dan nog goed voor, conceptuele fotografie, het zal hem echt een worst zijn. 'Vervreemding van de werkelijkheid om een andere manier van kijken te openen', dat soort zinnen zijn opeens zo beperkt. Er bestaat een grote muur tussen ons in, dat is pas vervreemdend. We spreken elkaars taal niet, maar begrijpen elkaar eigenlijk ook niet. We leven in verschillende werelden met totaal verschillende opvattingen. Maar de kracht van het beeld overwint, en Mr Zhong pikt precies die beelden eruit die mijn voorkeur hebben. Andersom lijkt dat ook zo te zijn, precies als ik ergens op reageer ontstaat er een anekdote over die specifieke foto. We eindigen buiten waar Mr Zhong ons fotografeert. Dit gebeurt terwijl ik hem fotografeer. Dit trekt weer voorbijgangers en al met al ontstaat er een pitoresk tafereel wat iemand anders weer zou moeten fotograferen.

Hongkou

wilschut — Wed, 31 Jan 2007 04:15:00 GMT

Gisteren met 22 kilo op mijn rug naar het Hongkou district gefietst. Moest ik s'avonds ook meteen bezuren, maar dan is een chinese massage een enorme uitkomst. In Hongkou is nog een klein wijkje van enigszins menselijke maat. Waarschijnlijk niet voor lang, want de bouwprojecten in Shanghai volgen elkaar in razendsnel tempo op. Meteen na het wijkje beginnen de highrize buildings alweer en je kunt er waarschijnlijk op gaan zitten wachten dit te zien veranderen. Midden in de wijk vond ik een goed standpunt op een 14 etage hoog gebouw. De bewakers leken best vreindelijk en er was een ruim balkon waarvoor ik door een raam moest klimmen. Aan het begin van de avond keerde ik weer terug en kwam met een van de mannen overeen tot 7 uur te blijven. Net toen het een beetje lekker ging wordt plotseling het raam geopent en begint een geuniformeerde kerel te schreeuwen. Een nieuwe bewaker diende zich aan, van een ander soort. De man kon alleen bevelen geven en zijn collega die me eerder toestemming had verleend stond er schaapachtig lachend naast. Kennelijk was iemand buiten zijn boekje gegaan. Mij werd al snel duidelijk hier weg te moeten en ik wachten nog even de belichtingstijd van de opname af, of de man stond alweer te schreeuwen. Chinesen roepen dan Hao, ja, Hao, maar ik raakte toch een beetje geintimideerd door deze vorm van communiceren. Nu moesten de spullen nog worden ingepakt en de man werd inmiddels witheet. Stalen zenuwen moet je dan hebben en met z'n drieen in de lift is dan niet meer zo prettig. Beneden wilde de man mijn foto's hebben, het kon echt niet wat ik had gedaan. Olivia mijn tolk kwam nu als geroepen en ik vroeg haar telefonisch de situatie te ontzenuwen. Met mijn telefoon zichtbaar tegen zijn zin aan het oor zag ik de man veranderen in een normaal mens. De diplomatiek hielp en alles liep met een sisser af. Nog even alle handen geschut kon ik zonder problemen vertrekken.

Geluk

wilschut — Mon, 29 Jan 2007 14:55:00 GMT

Vandaag een drukke dag gehad. Veel opnames en veel mensen. Soms gaan de dingen zoals ze moeten gaan. In de ochtend weggstuurd worden door een winkelwagen mannetje. Daar kan ik niet zoveel mee, dus verplaats ik me 100 meter. Een ander dient zich aan en begint ook al moeilijk te doen. Dan doen de briefjes die Yuelai voor me vertaalde wonderen en knikt men met instemming. Later op de dag kom ik op een plek die al door velen is gefotografeerd, de Nanpu Bridge. In ieder kantoor in Shanghai is wel een poster van deze brug met zijn indrukwekkende rotonde te vinden. Zelf ken ik minstens 5 versies van kunstenaars, maar toch kan ik het niet laten op mijn manier naar de brug te kijken. Ik ben niet iedere dag in Shanghai, ik heb nog nooit een foto gezien met de nadruk op de haven en al is het misschien slechts voor mijn archief, deze kans laat ik niet lopen. Bovendien vraag je bij foto's van de Eiffeltoren ook niet af of je de eerste bent, tenzij je last hebt van een te groot ego. De Nanpu Bridge is een enorm gevaarte en de dag is perfect. Op zoek naar hoogte kies ik een gebouw dat niet zo voor de hand ligt. Het ligt een beetje verder af en kijkt zijdelings uit op de brug. Ik stuit op een portier, die me wel ok lijkt te vinden en binnen 5 minuten bevind ik me op de 26e etage, geheel alleen. Dat is rustig werken en na een uur weer terug beneden probeer ik te regelen om na zonsondergang opnieuw te komen. 6 uur beeld je uit door een soort heavy metal teken met je hand te maken, duim en pink omhoog, alleen een hand en een duim omhoog snapt niemand. Wederom is het geen probleem, het kan dus ook makkelijk. Alleen is het gebouw voor de brug ongeschikt, de ramen kijken net de andere kant op. Maar er zijn andere dingen te zien die ook mijn interesse hebben. Dan maar naar het andere gebouw waar volgens mij iedere eerdere fotograaf is geweest. De portier kijkt een beetje vreemd al ik met een Ni Hao naar de lift loop. Bovenaan gekomen meteen door naar het trappenhuis dat helaas op slot zit. Ramen ontbreken en ik sta nog wat te aarzelen als een oudere mevrouw mijn aanwezigheid opmerkt, ze haalt me binnen in haar kantoor. Het is duidelijk dat ze wel eens eerder een fotograaf over de vloer heeft gehad, zo soepel loopt het. Om vijf uur wil ze naar huis, maar ik wil minstens tot 6 uur blijven. Ook dat blijkt geen probleem, dan zetten we maar een kopje thee. Ik help haar met het verplaatsen van een bureau en vul de watercooler met een nieuwe fles. We 'praten' over dochters. dit zijn de momenten waar ik echt heel gelukkig van word. Aansluitend beleef ik het mooiste moment van de dag, het blauwe uur, de zon verdwijnt en het kunstlicht neemt het over. Of het resultaat van deze fotosessie een toevoeging zal zijn op wat al bestaat zal in de toekomst blijken.

Kapper

wilschut — Mon, 29 Jan 2007 02:58:00 GMT

In Shanghai zijn heel veel shopping malls. Meestal verpakt in een imposant gebouw. Binnen vind je de meest extreme luxe en de bekende merken van kleding, parfum. Maar er zitten ook kappers en met Judith en Gosha gingen we naar Pudong voor een behandeling. Binnen draait een continue beat en iedereen is super hip. Mijn aanwezigheid werd vrij snel opgemerkt, niet alleen door mijn gestalte, maar zeker ook vanwege het ontbreken van het meest essentiele: haar. Drie kappers bemoeiden zich met mij en het meisje dat de beurt kreeg gaf hem weer door aan een jongen, een gebaar makend van 'hier kan ik niets mee'. Dus liet ik mij maar kaal scheren, terwijl de anderen werden gewassen, gefönt, oorbehandeling. Dit gebeurde met een uiterste zorgvuldigheid, ieder haartje werd in de juiste groeirichting benaderd. Daarna volgde een zachte massage van een half uur. Er worden wat drukpunten opgezocht maar het is bovenal genieten van de aandacht die je krijgt. Zelfs je handen worden gemasseert en dit alles is best een intieme ervaring. Veel chinesen lopen hier ook binnen voor een pitstop en het haar wordt dan niet eens echt geknipt. In Nederland zou dit misschien best aanslaan, alleen zou het dan weer teveel kosten, hier maar 6 euro. Aan het einde sta je super relaxt en in jezelf op om je weg weer te vervolgen.

Onderhandelen

wilschut — Thu, 25 Jan 2007 09:43:00 GMT

Om mijn foto's te maken ga ik dagelijks op pad op zoek naar ideeen en goede loktaties. Soms wil ik de hoogte in en dan zoek ik naar een gebouw of ander hoog punt, een fly-over of een brug. Gisteren had ik een plek van interesse gevonden en wist ik op de 16e etage uit te komen van een tegenoverliggend gebouw. In de gang kwam een schoonmaakster, een mushi, me bekijken en haar vriendelijkheid stelde me op mijn gemak. Maar sommige plekken vereisen zorg en voorbereiding. Zelfs met de briefjes die Yuelai zo vriendelijk voor me in het chinees vertaalde kom ik dan niet binnen. Daarom heb ik een tolk ingehuurd die met me kan onderhandelen. Dankzij Theo is zij op mijn weggekomen en ze is behalve doortastend ook een ongelooflijke volhoudster. Vandaag wilde ik een foto maken van het middenkruis van snelwegen in de stad, hetgeen voor mij fungeert als kompas. Er bleek slechts een gebouw mogelijk als standpunt, en zelfs dat wist ik nog niet zeker. Aan de deur werd ik tegengehouden en een salvo van bushi's werden op mij afgevuurd. No No No. Olivia ging daarop met mij mee en zelfs zij stuitte op enorme tegenzin bij de portiers. Sommige mensen kunnen nu eenmaal geen beslissingen nemen. Maar Olivia liet het er niet op zitten en ging door, tot het einde. En daarna nog verder en verder. Uiteindelijk wist ze een nummer los te peuteren van iemand met meer gezag. Die man aan de telefoon zei tegen haar dat we wel even mochten kijken, daarna zouden we verder moeten onderhandelen. Ze gaf de telefoon aan de portier, maar zelfs de telefoon wilde hij niet aannemen. Uiteindelijk stonden we boven en bleek het standpunt te matchen met mijn idee over de lokatie. Vanavond gaan we terug, de onderhandelingen zullen worden hervat, want echte toestemming om te fotograferen hebben we nog steeds niet. Maar Olivia zal volhouden en de foto zal worden gemaakt als het aan haar ligt.

Lekker zout

wilschut — Tue, 23 Jan 2007 15:57:00 GMT

Eten in Shanghai is een verhaal apart. In iedere mall, op iedere hoek van de straat, steegje, waar je ook kijkt wordt gekookt, gebakken en gewokt. Paprika's en chinese kool en vlees worden zelfs op de stoep in de pan gechopt en sommige weggetjes zijn glad van de olie, of het nu regent of niet, dan maar onder een paraplu. Restaurants zijn er dus in overvloed, het enige lastige is het bestellen van de gerechten. Het is raadzaam een restaurant te kiezen waar op zijn minst de schotels worden gevisualiseerd of een beetje engels wordt gesproken. Maar dat weet je helaas nooit van te voren. Gisteren at ik met Ruben op het Xuhiahui plein, een plek waar ik had staan fotograferen. In dit soort gigantische shopping malls is altijd wel een verdieping te vinden met een ruime keuze aan restaurants. We bestelden gezouten garnalen en rijst. Aangezien het de gewoonte hier is om met de rijst pas als laatste op tafel te komen en het eerste gerecht wat gereed is als eerste uit te serveren, de chinezen gebruiken namelijk rijst vooral om de laatste honger te stillen, vroegen wij om een omgekeerde volgorde. Dit leidde tot verwarring aan beide zijden. De indruk ontstond dat bij het herhalen van ons verzoek om nog meer rijst vroegen. Het garnalen gerecht kwam gedrapeerd om een enorme berg met pepers en rijst. Na de eerste hap bleek dit puur zeezout te zijn, zeker twee kilo, maar het zag eruit als fried rijst. Inmiddels hadden onze eerdere rijst al weer afbesteld, we dachten nu immers ruim voorzien te zijn. Een volle hap zeezout is best wel een shock voor de smaakpapillen dus begonnen we weer opnieuw over rijst. En de obers maar lachten. Mi feng, Mi feng? Om half tien was onze honger nog niet helemaal gestild we dus bestelden nog een klein gerechtje. Dat werd lastig want de keuken ging om tien uur dicht. Geen probleem zou je zeggen dus hielden we voet bij stuk. Ondertussen gingen al wat lampen uit en na een kwartier kwam opeens de rekening. Gingen we nu nog wat eten of niet. Onze ogen bleven hoopvol gericht op het loket, ondertussen was alleen onze tafel nog verlicht en precies 5 minuten voor tien kwamen overheerlijke garnalen in rijst bladeren gewikkeld op tafel.

Oversteken

wilschut — Tue, 23 Jan 2007 15:25:00 GMT

In Shanghai staan op drukke kruispunten verkeersbegeleiders, dit zijn geen politieagenten, maar meer hulpjes daarvan. Die beginnen vlak voordat het stoplicht voor de voetgangers op groen gaat te fluiten en te gebaren. Het komt er eigenlijk op neer dat je als voetganger goed getimed je kans moet grijpen, voordat de fietsers en scooters op je af komen. Die nemen ook meestal diagonale routes over het kruispunt, dus weet je nooit uit welke hoek ze zijn te verwachten. Vandaag stak ik op people's square over, iets te vroeg naar de zin van zo'n verkeershulp. Wilde fluitend kwam hij achter mij aan, nam me bij de arm, bijna naar de overkant moest ik weer terugkomen. Ik lachte de man toe en hij nam het gelukkig ook niet zo zwaar en precies toen we terug waren kon ik weer opnieuw oversteken.

Niet meer de grootste

wilschut — Sun, 21 Jan 2007 04:45:00 GMT

Gisteravond was het zover, ik ontmoette een chinees van mijn formaat. Om een foto te maken van de highway, die het Shanghai South Station verbind, moest ik op de weg gaan staan om te belichten. Het duurde ongeveer een kwartier. Er reed nogal veel verkeer 'mijn lens binnen' en dan komt de truuk met de zwarte doek goed van pas. Opeens stond hij naast me, een politieman in een geel hestje. Stom dat ik het mijne niet aan had, dan hadden we meteen iets gemeenschappelijks gehad. Nu kwam het vooral aan op het maken van geluiden. Eerst stak hij zijn dikke kop letterlijk in mijn lens die ik net op tijd kon sluiten. Toen begon hij met sterke lichaamstaal te wijzen en brullen. "Must I GO?" vroeg ik. Hij herhaalde "Mustagoeoe". Ik probeerde het nogmaals "Can I finish this photo", maakte handgebaren van straat naar pavement, hij herhaalde alles wat ik deed in overtreffende mate. Ik begon maar te lachen, maar ook dat overtrof de man. Een beetje geintimideerd en me realiserend hier niet mee door te kunnen gaan trok ik mijn vertaalde chinese kaartje, waarin ik vraag of het goed is dat ik ergens ben. "Very Guuu" zei de agent en wierp nogmaals een tergend dichtbije blik op mijn camera, voor en achterkant. Mijn zorg was vooral dat hij er niet tegenaan zou stoten, kon ik weer opnieuw beginnen. Toen ging hij weg en ik zette de sluiter weer open. De agent begon vervolgens triomfantelijk het verkeer om mij heen te regelen, af en toe checkend of ik hem wel in de gate hield. Zo doe je dat in China met een beetje macht. Helaas duurde het hem te lang en liep hij door. Ik stond weer alleen, nog vijf minuten te gaan. Precies op het juiste moment kwam er een andere agent, een ouder type die alles al had meegemaakt. Niks praten, kijken, aftasten en dollen, voor hem was het gewoon wegwezen en dat had ik maar al te snel door. Onder zijn minzame blik verplaatste ik alles naar de stoep en begon met het afbreken van mijn spullen.

Knap shit

wilschut — Sat, 20 Jan 2007 05:22:00 GMT

Al een paar dagen ben ik op zoek naar een plek waar de verschuiving van oud naar nieuw duidelijk is te zien in een panorama. Vanmorgen vroeg vond ik zo'n plek, alleen kostte het nogal moeite om mijn gène daar aanwezig te zijn te overwinnen. Je staat toch ineens in een gebied wat er echt heftig uitziet en er zijn in deze stad waar je ook gaat mensen, die gadeslaan wat je doet. Uit een ruine van een oud huis met een zeiltje als dak kwam een hoofd gekropen en voordat ik het wist stonden minstens vijf mannetjes om mij heen, allemaal net zo bruin getint als de omgeving waar we stonden. Ieder op zijn eigen hoopje stenen, we stonden op puinhopen. Allen zo dicht in mijn buurt dat ik met het over mijn hoofd zwaaien van de zwarte doek minstens een iemand dreigde te raken. Het was een tafereel waarin ik me het aapje voelde en kennelijk was er ook iets humoristisch aan blijkens het voortdurende gelach om mij heen. Dat stimuleerde me om te delen in mijn foto geluk, maar de ogen bleven vooral gericht op mijn camera en tas. Opeens bulderde een man het uit en ik dacht hem te begrijpen: "yes, heavy bag, for very good photo". En lachen. Pas toen mijn spullen weer waren afgebroken bleek dat het helemaal niet om mijn buitenaardse verschijning ging, nee, ik had mijn tas gewoon geparkeerd in een flinke hoop stront, het smetteloze zwart was definitief veruinieerd. In de restaurants hebben ze soms ingepakte vochtige handdoekjes en zo een kwam nu super goed van pas. En ik maar mijn best doen om op straat niet door plassen en modder te rijden.

Bidden

wilschut — Fri, 19 Jan 2007 03:07:00 GMT

Als toerist doe je de dingen vaak anders dan de mensen waar je te gast bent. Bijvoorbeeld eten. Wanneer je honger hebt en er tijd voor hebt. In Bailan Lu ging ik een restaurant binnen om 4 uur 's middags, de hele staf zat er te kaarten of te dutten, de lichten uit, dikke jassen aan, want een kachel kost geld. Die was er trouwens helemaal niet, want op andere momenten met gasten bleven de dikke jassen eveneens aan. In de hoek zat een vrouw met een vriendelijk gezicht te bidden. Drie koks werkten aan mijn eten, de lichten gingen aan, water op het vuur en groenten in de wokken en smijten maar. Het gerecht, een noedel-achtige soep met tofu stond binnen drie minuten op tafel. Ondertussen ging het hoofd van de vrouw ritmisch op en neer. Pas later ondekte ik onder de tafel verstopt een klein poesje die precies zo deed als de vrouw. Afwisselend gingen haar voeten op en neer en het poezenkopje deed die beweging simultaan na. Bij het weggaan was het kontakt nog steeds niet verstoord.

Zelf op de foto

wilschut — Thu, 18 Jan 2007 12:35:00 GMT

In dit land steek ik minstens twee koppen boven iedereen uit. In de metrogang hebben ze speciaal voor mij een bordje 'mind your head', voor iemand anders kan het niet zijn, tenzij ze doelen op mensen die op dat moment omhoog willen springen. Niet alleen de lengte valt op, maar ook de grote van mijn camera. Dan gaan de mensen rustig voor de lens staan om het eens even goed te aanschouwen. Een taxi chauffeur trok zelf een aardig apparaat, veroorzaakte daarmee een aardige opstopping, om op zijn beurt mij weer vast te leggen. En in de telefoon van een scholier kom ik ook al voor, waarschijnlijk als screensaver. Ik heb zo het gevoel dat het hier niet bij zal blijven. Vandaag ontmoette ik Ruben en samen zijn we als jut en jul op pad geweest. Zijn donkere huiskleur steekt mooi af bij mijn lengte. Het lukt me vandaag beter om mijn ruimte in te nemen en de camera op te bouwen en te fotograferen. Maar het blijft wennen om geconcentreerd te blijven terwijl iedereen een konijn uit de hoed verwacht. Oppassen voor fouten en slordigheden. Het Hongkou stadium is vandaag het meest indrukwekkende geweest, tijdens onze aanwezigheid werd het donker en bleven we alleen. Opmerkelijk is de aantrekkingskracht die massaplekken op mij hebben om daar vervolgens totale rust te vinden. Alsof je een catedraal binnenloopt in Parijs.

Kamer is toch warm.

wilschut — Wed, 17 Jan 2007 16:20:00 GMT

Vandaag de airco uitgevogeld, wat blijkt, hij wordt vanzelf warm. Met behulp van vuilniszakken een donkere kamer gemaakt. De slaap overmeesterde me in de avond en 's morgens leek het alsof wakker worden geen optie meer was. Wenger en zijn vrouw beheren het hostel waar ik verblijf, super aardige mensen en welbespraakt. Het halen van een rijbewijs behoort volgens hem tot de mogelijkheden, maar de fiets die ik van Freek kreeg en de metro zijn voorlopig genoeg. 's Middags de eerste lokatie scout en meteen een goede. 's Avonds al een paar beelden gemaakt. Heb nog moeite met de hoeveelheid ogen die op mij gericht zijn, zelfs onder de zwarte doek voel ik ze nog. Waarschijnlijk een kwestie van tijd. Na 14 uur brak opeens de zon door het mistige wolken dek. Het licht is dan zo anders en de details van de dingen evenzeer. Vraag me momenteel vooral af hoe ik 'mijn stad' kan vinden in deze stad van 18 miljoen mensen.