ShanghaiBlog

Vanaf de boot over de Hangpu rivier had ik op een andere manier naar Pudong kunnen kijken. Vanuit een bepaalde hoek mengen bouwskeletten zich met de hel verlichte skyline. Donkere spoken lijken het dan en dit beeld wilde ik maken. Helaas zijn de oevers van de rivier vrijwel onbereikbaar, hetgeen het vinden van de hoek en standpunt ernstig bemoeilijkt. Aan het einde van de middag vond ik een bijna standpunt vanuit een ferry station. Alleen moest ik door een hek fotograferen, ideaal was anders. In het gebouw zag ik een trap, boven aan gekomen hoorde ik vreemde geluiden door een deur komen. Er bleek een student te wonen en met handen en voeten maakte ik duidelijk vanaf het balkon onder zijn raampje te willen werken. De jongen, wonend in een super ranzig kamertje, laptop op bureau, game set, porno banden, stapelbedden en nauwelijks licht, bleek wel behulpzaam en ging naar de mannen van het ferry station. Wat doet die laowai hier, hoorde ik een ernstig tegen zijn zin de trapoplopende ambtenaar zeggen, althans, zo schatte ik hem in. Hij had er weinig zin in de deur voor mij te openen, laat staan met mij af te spreken voor later. Dan maar Olivia bellen, de student bleek inderdaad geen problemen met mijn verzoek te hebben, maar mister ferry was verdwenen. Erachteraan, de telefoon aan hem geven, maar weer was hij verdwenen. Het werd een kat en muis spel en na een halfuur wist Olivia de toestemming voor elkaar te krijgen, al twijfelde ikzelf nog steeds of het wel zou gaan lukken. Bovendien was het standpunt nog net niet wat ik zocht. Nu moest ik nog een uur wachten en ik vervolgde mijn weg naar een nog beter standpunt. Een kilometer verderop zag ik een paadje langs een bedrijf lopen, de portier waar ik langs moest liet me gaan en het paadje eindigde bij een muur. Dit was werkelijk het ultieme standpunt voor het beeld in mijn hoofd. Achter de muur lag een haventerrein en een paar mannen die polshoogte waren komen nemen gebaarde dat ik gewoon over de muur moest klimmen. Ze hielpen met met de zware tas en daar stond ik. Twee uur doorgebracht op deze plek bleken alle hekken bij vertrek gesloten, ik moest uiteindelijk een enorme omweg maken om weer terug te keren naar de ferry en het kamertje van de student. Beiden waren inmiddels vertrokken.