In Moganshan Lu bevinden zich naast talloze galeries ook ateliers van kunstenaars. Die hebben hun deuren openstaan en tonen ook werk. Bezoekers lopen binnen en zo ontmoette ik Mr. Zhong. Theo had me al op hem gewezen en de tweede keer bracht ik een tolk mee om het te kunnen hebben over ons werk. Mr Zhong is een fotograaf, die met allerhande opdrachten zijn kost verdient en daarnaast ook vrij werk maakt. Gezeten aan een kleine tafel met daarop een aantal kleine theepotjes kijken we elkaar in de ogen. Mr Zhong giet de thee van de ene naar de andere pot en we beginnen met een slokje koude thee. Naarmate ons gesprek vordert wordt de thee ook warmer. Al vrij snel worden we onderwerp van Mr Zhongs onbetemde drift om te fotograferen. Eenmaal daarmee bezig verdwijnt de camera ook nauwelijks meer van zijn gezicht. Als ik hem mijn werk laat zien zegt hij af en toe 'chigue', deze, en op een bepaald moment wil hij er zelfs eentje met mij ruilen. Toch voelt het vreemd om daar met een westers geconditioneerde blik te zitten in een wereld die zo levendig en open is. Waar zijn de concepten dan nog goed voor, conceptuele fotografie, het zal hem echt een worst zijn. 'Vervreemding van de werkelijkheid om een andere manier van kijken te openen', dat soort zinnen zijn opeens zo beperkt. Er bestaat een grote muur tussen ons in, dat is pas vervreemdend. We spreken elkaars taal niet, maar begrijpen elkaar eigenlijk ook niet. We leven in verschillende werelden met totaal verschillende opvattingen. Maar de kracht van het beeld overwint, en Mr Zhong pikt precies die beelden eruit die mijn voorkeur hebben. Andersom lijkt dat ook zo te zijn, precies als ik ergens op reageer ontstaat er een anekdote over die specifieke foto. We eindigen buiten waar Mr Zhong ons fotografeert. Dit gebeurt terwijl ik hem fotografeer. Dit trekt weer voorbijgangers en al met al ontstaat er een pitoresk tafereel wat iemand anders weer zou moeten fotograferen.