Gisteren met 22 kilo op mijn rug naar het Hongkou district gefietst. Moest ik s'avonds ook meteen bezuren, maar dan is een chinese massage een enorme uitkomst. In Hongkou is nog een klein wijkje van enigszins menselijke maat. Waarschijnlijk niet voor lang, want de bouwprojecten in Shanghai volgen elkaar in razendsnel tempo op. Meteen na het wijkje beginnen de highrize buildings alweer en je kunt er waarschijnlijk op gaan zitten wachten dit te zien veranderen. Midden in de wijk vond ik een goed standpunt op een 14 etage hoog gebouw. De bewakers leken best vreindelijk en er was een ruim balkon waarvoor ik door een raam moest klimmen. Aan het begin van de avond keerde ik weer terug en kwam met een van de mannen overeen tot 7 uur te blijven. Net toen het een beetje lekker ging wordt plotseling het raam geopent en begint een geuniformeerde kerel te schreeuwen. Een nieuwe bewaker diende zich aan, van een ander soort. De man kon alleen bevelen geven en zijn collega die me eerder toestemming had verleend stond er schaapachtig lachend naast. Kennelijk was iemand buiten zijn boekje gegaan. Mij werd al snel duidelijk hier weg te moeten en ik wachten nog even de belichtingstijd van de opname af, of de man stond alweer te schreeuwen. Chinesen roepen dan Hao, ja, Hao, maar ik raakte toch een beetje geintimideerd door deze vorm van communiceren. Nu moesten de spullen nog worden ingepakt en de man werd inmiddels witheet. Stalen zenuwen moet je dan hebben en met z'n drieen in de lift is dan niet meer zo prettig. Beneden wilde de man mijn foto's hebben, het kon echt niet wat ik had gedaan. Olivia mijn tolk kwam nu als geroepen en ik vroeg haar telefonisch de situatie te ontzenuwen. Met mijn telefoon zichtbaar tegen zijn zin aan het oor zag ik de man veranderen in een normaal mens. De diplomatiek hielp en alles liep met een sisser af. Nog even alle handen geschut kon ik zonder problemen vertrekken.