ShanghaiBlog

Vandaag een drukke dag gehad. Veel opnames en veel mensen. Soms gaan de dingen zoals ze moeten gaan. In de ochtend weggstuurd worden door een winkelwagen mannetje. Daar kan ik niet zoveel mee, dus verplaats ik me 100 meter. Een ander dient zich aan en begint ook al moeilijk te doen. Dan doen de briefjes die Yuelai voor me vertaalde wonderen en knikt men met instemming. Later op de dag kom ik op een plek die al door velen is gefotografeerd, de Nanpu Bridge. In ieder kantoor in Shanghai is wel een poster van deze brug met zijn indrukwekkende rotonde te vinden. Zelf ken ik minstens 5 versies van kunstenaars, maar toch kan ik het niet laten op mijn manier naar de brug te kijken. Ik ben niet iedere dag in Shanghai, ik heb nog nooit een foto gezien met de nadruk op de haven en al is het misschien slechts voor mijn archief, deze kans laat ik niet lopen. Bovendien vraag je bij foto's van de Eiffeltoren ook niet af of je de eerste bent, tenzij je last hebt van een te groot ego. De Nanpu Bridge is een enorm gevaarte en de dag is perfect. Op zoek naar hoogte kies ik een gebouw dat niet zo voor de hand ligt. Het ligt een beetje verder af en kijkt zijdelings uit op de brug. Ik stuit op een portier, die me wel ok lijkt te vinden en binnen 5 minuten bevind ik me op de 26e etage, geheel alleen. Dat is rustig werken en na een uur weer terug beneden probeer ik te regelen om na zonsondergang opnieuw te komen. 6 uur beeld je uit door een soort heavy metal teken met je hand te maken, duim en pink omhoog, alleen een hand en een duim omhoog snapt niemand. Wederom is het geen probleem, het kan dus ook makkelijk. Alleen is het gebouw voor de brug ongeschikt, de ramen kijken net de andere kant op. Maar er zijn andere dingen te zien die ook mijn interesse hebben. Dan maar naar het andere gebouw waar volgens mij iedere eerdere fotograaf is geweest. De portier kijkt een beetje vreemd al ik met een Ni Hao naar de lift loop. Bovenaan gekomen meteen door naar het trappenhuis dat helaas op slot zit. Ramen ontbreken en ik sta nog wat te aarzelen als een oudere mevrouw mijn aanwezigheid opmerkt, ze haalt me binnen in haar kantoor. Het is duidelijk dat ze wel eens eerder een fotograaf over de vloer heeft gehad, zo soepel loopt het. Om vijf uur wil ze naar huis, maar ik wil minstens tot 6 uur blijven. Ook dat blijkt geen probleem, dan zetten we maar een kopje thee. Ik help haar met het verplaatsen van een bureau en vul de watercooler met een nieuwe fles. We 'praten' over dochters. dit zijn de momenten waar ik echt heel gelukkig van word. Aansluitend beleef ik het mooiste moment van de dag, het blauwe uur, de zon verdwijnt en het kunstlicht neemt het over. Of het resultaat van deze fotosessie een toevoeging zal zijn op wat al bestaat zal in de toekomst blijken.