Gisteravond was het zover, ik ontmoette een chinees van mijn formaat. Om een foto te maken van de highway, die het Shanghai South Station verbind, moest ik op de weg gaan staan om te belichten. Het duurde ongeveer een kwartier. Er reed nogal veel verkeer 'mijn lens binnen' en dan komt de truuk met de zwarte doek goed van pas. Opeens stond hij naast me, een politieman in een geel hestje. Stom dat ik het mijne niet aan had, dan hadden we meteen iets gemeenschappelijks gehad. Nu kwam het vooral aan op het maken van geluiden. Eerst stak hij zijn dikke kop letterlijk in mijn lens die ik net op tijd kon sluiten. Toen begon hij met sterke lichaamstaal te wijzen en brullen. "Must I GO?" vroeg ik. Hij herhaalde "Mustagoeoe". Ik probeerde het nogmaals "Can I finish this photo", maakte handgebaren van straat naar pavement, hij herhaalde alles wat ik deed in overtreffende mate. Ik begon maar te lachen, maar ook dat overtrof de man. Een beetje geintimideerd en me realiserend hier niet mee door te kunnen gaan trok ik mijn vertaalde chinese kaartje, waarin ik vraag of het goed is dat ik ergens ben. "Very Guuu" zei de agent en wierp nogmaals een tergend dichtbije blik op mijn camera, voor en achterkant. Mijn zorg was vooral dat hij er niet tegenaan zou stoten, kon ik weer opnieuw beginnen. Toen ging hij weg en ik zette de sluiter weer open. De agent begon vervolgens triomfantelijk het verkeer om mij heen te regelen, af en toe checkend of ik hem wel in de gate hield. Zo doe je dat in China met een beetje macht. Helaas duurde het hem te lang en liep hij door. Ik stond weer alleen, nog vijf minuten te gaan. Precies op het juiste moment kwam er een andere agent, een ouder type die alles al had meegemaakt. Niks praten, kijken, aftasten en dollen, voor hem was het gewoon wegwezen en dat had ik maar al te snel door. Onder zijn minzame blik verplaatste ik alles naar de stoep en begon met het afbreken van mijn spullen.