ShanghaiBlog

Als toerist doe je de dingen vaak anders dan de mensen waar je te gast bent. Bijvoorbeeld eten. Wanneer je honger hebt en er tijd voor hebt. In Bailan Lu ging ik een restaurant binnen om 4 uur 's middags, de hele staf zat er te kaarten of te dutten, de lichten uit, dikke jassen aan, want een kachel kost geld. Die was er trouwens helemaal niet, want op andere momenten met gasten bleven de dikke jassen eveneens aan. In de hoek zat een vrouw met een vriendelijk gezicht te bidden. Drie koks werkten aan mijn eten, de lichten gingen aan, water op het vuur en groenten in de wokken en smijten maar. Het gerecht, een noedel-achtige soep met tofu stond binnen drie minuten op tafel. Ondertussen ging het hoofd van de vrouw ritmisch op en neer. Pas later ondekte ik onder de tafel verstopt een klein poesje die precies zo deed als de vrouw. Afwisselend gingen haar voeten op en neer en het poezenkopje deed die beweging simultaan na. Bij het weggaan was het kontakt nog steeds niet verstoord.