Posted on Tuesday, January 16, 2007 1:32 PM
Gisteren bracht ik mijn dochter Gaia naar school. Een emotioneel moment na een dito weekend. Het lijkt allemaal alleen maar leuk maar diep in mijn hart is het best moeilijk om mijn geliefden achter te laten. Een brok in mijn keel dus en een stoeprandje gaf een knakje in mijn rug. In de klas hield ik mij groot, Gaia nog groter. Zwaaien was er niet meer bij, ik mocht niet weg en ik moest in een potje. En Gaia wilde mee naar sjina. De klas uit, 3 uur voor mijn vertrek stompelde ik mij voort, het was er echt in geschoten. Thuis kon ik het nog net aan Lizan vertellen en nog geen half uur later arriveerde de hulptroepen Agnes en Herman. Nog even bij de fysio langs geweest, op een of andere manier ziet die me altijd net voor of na een misstap, en dat bracht weer enige kracht in de onderrug. Op weg naar het NS station bracht Herman de zwaarste tas de trein in, schatten zijn het!
De vlucht was lang met veel onrust. Veel mensen stonden op mijn tenen, waardoor echt slapen tegenviel. Pas laat nam ik een slaappil, die begon pas te werken na aankomst. Daar stond Olivia, de tolk die dankzij Theo op mijn weg is gekomen. Olivia spreekt fantastisch Engels en heeft het eerste pad in Shanghai voor mij geeffent.
In het hotel blaast de aircondioneur aarzelend warme lucht. Wat ben ik opeens blij met mijn donzen jas die de hele reis mijn grootste vijand was.