Le Petit Moai

Een hoop verzamelobjecten die mij doen watertanden zal ik helaas nooit bezitten. Dat komt omdat de mooiste objecten door iedereen mooi gevonden worden, waardoor ze zeldzaam en duur zijn. Ik was dan ook aangenaam verrast dat ik de enige bieder was op deze fantastische en vrij zeldzame glazen, waarschijnlijk omdat ze in een verkeerde rubriek geplaatst zijn.



Deze promoglazen zijn van de firma Carioca, een Puerto Ricaanse distilleerderij die in de jaren veertig handig inspeelde op de populariteit van de Zombie, de cocktail der cocktails. Carioca bracht in die tijd de Premixed Zombie op de markt, gewoon kant en klare Zombie in een fles. Een gat in de markt.



De geweldige graphics stammen uit de jaren veertig, of het glas ook uit die tijd komt is een tweede. Het zijn namelijk gewoon stickers. In ieder geval wordt (voor zover ik heb kunnen achterhalen) de Cariocarum niet meer geproduceerd en is de Premixed Zombie al jaren uit de handel. De politiek incorrecte afbeeldingen van negers met dikke lippen kan natuurlijk ook al een tijd niet meer. Ik vermoed dat Carioca Zombie de jaren zestig niet heeft gehaald.
In de jaren veertig werden zombies (en dan heb ik het niet over de drank) meer geassocieerd met kannibalen en voodoo dan met de rondstruinende hersenetende kantoorklerken van tegenwoordig.
Het viel me trouwens op dat er een rijtje schedels aan de onderkant te zien zijn, die ik op andere afbeeldingen van de Carioca Zombie niet ben tegengekomen.
En, zoals het hoort, staat er op vermeld Please! No more than two!, een waarschuwing die voor de argeloze klant uiteraard niet mag ontbreken. Een slimme verkooptruc maar ook wel een beetje waar.

Of ik de glazen ooit daadwerkelijk zal gaan gebruiken betwijfel ik. Misschien een keer om te bluffen, maar ik vertrouw eigenlijk niemand deze glazen toe. Laat staan na een Zombie!

Het vinden van behoorlijke rum in Nederland is geen sinecure. Gelukkig is mijn favoriet, Havana Club Añejo Reserva vrijwel overal verkrijgbaar. Het is wat mij betreft de ideale multifunctionele rum, uitermate geschikt om mee te cocktailen, maar beter nog is hij puur. Zonder ijs. Het is geen aged rum, maar een blend van diverse gerijpte rums.
Er worden er hier ten huize heel wat flessen van doorheen gejaagd.
De schrik sloeg mij om het hart toen ik er kortgeleden weer een fles van aanschafte. Mijn slijter wist me namelijk te vertellen dat dit pareltje binnenkort niet meer op de Nederlandse markt verkrijgbaar zal zijn en nu heerst er bij mij lichte paniek. Want als het waar is (deze slijter heeft me wel eens meer onzin verkocht: zo beweerde hij dat Triple Sec exact hetzelfde is als Dry Orange Curacao, dat Sloe Gin een soort gin is, en dat voornoemde Añejo Reserva vijf jaar oude rum is, Three strikes, you're out!) moet ik op zoek naar een nieuwe standaardrum.

Het broertje van de Añejo Reserva blijft volgens de slijter wel verkrijgbaar. De Añejo Especial, waarvan ik rond de afgelopen Kerst nog een fles geruild heb tegen een witte slobberwijn, smaakt prima -niet uitstekend- maar heeft wel een caramelachtig bijsmaakje waardoor ik hem niet snel in een cocktail zal gebruiken, alhoewel de Havana Club website zegt dat het de ideale mixrum is. Ze zullen cola bedoelen. Ik kan natuurlijk overstappen naar de Añejo 7 Años, maar die vind ik puur stukken minder smaken dan de Reserva. Het is begrijpelijk dat ik een beetje met de handen in het haar zit, daar ik even een opvolger moet zien te vinden die dezelfde kwaliteit als Havana Club Añejo Reserva heeft, en dan ook nog eens voor een redelijke prijs. Misschien wel een goed excuus om eens flink wat nieuwe soorten rum aan te schaffen.

En dan zijn er plotseling drie maanden voorbij gegleden zonder ook maar iets te melden te hebben.
Niet dat er hier geen cocktails meer geschonken worden, maar de evolutie is wel tot een halt gekomen. De Zombies, Nui Nui's en Demerara Dry Floats smaken me dermate goed dat ik deze naar mijn eigen smaak ben gaan finetunen. Een drupje meer van dit, een scheutje minder van dat.

Op het gebied van de kunst van rommel verzamelen is het nog stiller. We hebben afgelopen seizoen een record aantal beurzen en rommelmarkten bezocht, maar zijn met vrijwel lege handen thuisgekeerd. Het enige lichtpuntje was de aanmelding van een nieuw lid van The Order of Le Petit Moai. Ingevlogen vanuit Arizona in de Verenigde Staten. We hopen dat zijn komst de lounge sfeer hier ten huize zal opkrikken.

Jerry Thomas was niet alleen een cocktailpionier, hij was ook een van de eerste flairbartenders. Zijn signature drink, The Blue Blazer was niet meer dan in de fik gestoken whisky met water dat van het ene naar het andere glas werd gegoten.
Het boekje Imbibe! geschreven door David Wondrich vertelt over dit heerschap én zijn dranken, want Thomas is ook nog eens verantwoordelijk voor een van de eerste standaardwerken over cocktails.



Het boek staat bol van toddy, sling en punchrecepten die ik mijzelf niet zo snel zie maken, laat staan drinken. Het zijn een hoop van dik hout zaagt men planken-cocktails; whisky met water, whisky met warm water, whisky met een ei. Niet zo vreemd natuurlijk, gezien de tijd waaruit de recepten stammen. Noord Amerika was een land dat nog ontgonnen moest worden en dat schreeuwde natuurlijk om een hoop sterke drank. Vaak waren deze cocktails dan ook bedoeld als "medicijn" voor allerlei kwaaltjes en kreeg je er gratis levercirrose voor terug.
Een erg smakelijk boekje, voor de verhalen dan...

Na vijf weken nagelbijten kon ik eindelijk in de weer met mijn huisgebrouwen Pimentlikeur. Natuurlijk kon ik de verleiding al eerder niet weerstaan, en had ik er al stiekem een cocktail mee gemaakt die naar mijn eigen idee best redelijk smaakte. Maar nu mocht ik voor eggies.

Voor de premiere koos ik Three Dots and a Dash, uiteraard weer een recept uit Sippin' Safari, want dat boekje gaat me nog lang niet vervelen. Het volgende recept werd rond 1965 geserveerd in Don The Beachcomber's in Las Vegas. Donn Beach bedacht het drankje al in de Tweede Wereldoorlog. Three Dots and a Dash was Morse code voor Victory.

• 1/2 ounce fresh lime juice
• 1/2 ounce orange juice
• 1/2 ounce honey mix
• 1 1/2 ounces amber Martinique rum
• 1/2 ounce Demerara rum
• Dash Angostura bitters
• 1/4 ounce falernum
• 1/4 ounce pimento liqueur
• 6 ounces (3/4 cup) crushed ice

Put everything in a blender. Blend at high speed for no more than 5 seconds.
Pour into a specialty glass.
Garnish with three cocktail cherries speared to a pineapple stick (the "three dots and a dash").



Het zijn weer een hoop halve ouncejes en gefröbel met honing, maar het is zeker de moeite waard. Wat een geweldige drank. Ik ben niet zo'n liefhebber van Martinique rum, maar hier komt het samen met de pimentlikeur en honing wel heel goed tot zijn recht. Er zal vast wel iets lekkerder in omloop zijn dan Rhum St. James, daar gaan we binnenkort maar eens naar op zoek.

Toevallig moest ik een nieuw potje kersen aanbreken en heb eens Maraschinokersen gebruikt in plaats van de standaard cocktailkersen (het vorige potje kwam uit m'n kerstpakket). Wat een verademing vergeleken bij die smerige baggerkersen. De Maraschinokersen smaken heerlijk bij dit drankje en ik heb mijn vermoeden dat ze er niet zomaar bij zitten, dit moet haast wel een bewust bedachte zet van Donn Beach zijn.
Eén van de weinige keren dat ik mijn garnering heb opgegeten.

Twee weken zijn verstreken; tijd voor de volgende fase van mijn zelfgebrouwen pimentlikeur.

Zeef het geheel nu door een vergiet met belegd met kaasdoek (keukenpapier werkt prima). Filter het daarna door een metalen koffiefilter en nogmaals door een papieren filter (ongebleekt, volgens het boekje).
Maak vervolgens suikersiroop: 450 gram rietsuiker en een kopje water in een pannetje verwarmen en roeren tot de suiker is opgelost.
Meng de pimentrum en suikersiroop één op één, bottel het, verzegel het en laat de pimentlikeur voor gebruik minimaal een maand rijpen.

Een maand? Jazeker, ik mag nu een hele maand naar mijn fles likeur gaan staren tot ik er eindelijk één theelepel van mag gebruiken in een cocktail waarvan ik mag hopen dat ie hemels zal smaken.

Er zijn overigens meer cocktails die dit goedje gebruiken, maar allemaal in zulke kleine hoeveelheden dat ik schat tot het jaar 2030 voldoende voorraad te hebben.

Het vinden van cocktailingrediënten varieert van het lopen naar de slijter op de hoek tot het afstruinen van het gehele internet en weer thuiskomen van een koude kermis. Voor een aantal cocktails die ik graag wil uitproberen heb ik vanillesiroop en pimentlikeur nodig. Vanillesiroop vond ik bij de eerste slijter die ik inschatte het wel in voorraad te hebben, pimentlikeur kon ik alleen online kopen op een Jamaicaanse website. Daar ik wel gek ben maar niet helemaal gestoord, heb ik besloten deze likeur maar zelf te maken, omdat het een vrij eenvoudig recept is en het zelfs in mijn zakbijbel, Sippin' Safari staat.

De benodigdheden:

• Gedroogde pimentbessen
• Een fles witte rum
• Rietsuiker
• Een lege fles
• Een kom, een vijzel en een sauspan

Het recept:

Vijzel een kwart kopje piment in een kom fijn tot ze de structuur hebben van gemalen koffie (aangezien mijn muddler als vijzel fungeerde was dit een flink karwei, een hamer en een boterhamzakje werkt aanzienlijk sneller).



De gemalen pimentbessen samen met een kop Cruzan White rum (niet regulier verkrijgbaar in Nederland, ik heb daarom Havana Club Añejo 3 Años gebruikt), in een pannetje aan de kook brengen en direct weer van het vuur halen. Roer het zodat er een thee ontstaat, en schenk het geheel met een trechter in de lege fles, dus inclusief de bessen.



Vul de fles daarna tot driekwart vol met rum en sluit de fles.
Laat het twee weken rusten en schudt af en toe de fles.
Eh, tot dan.

Alles wat de Amerikaanse illustrator Shag produceert lijkt te veranderen in goud. Z'n tekeningen worden gereproduceerd op ansichtkaarten, broodtrommels, kwartetspellen, pleisters en weet ik niet wat meer. Typ z'n naam in op eBay en je krijgt honderden hits terug met alles wat er maar op retrogebied te vinden is, en voornamelijk items waar Shag geen reet mee te maken heeft. De prijs van zijn originele illustraties zijn inmiddels naar astronomische hoogten gestegen.
Meneer Shag is binnen en zijn naam is een begrip.

Op zijn illustraties ben ik al heel lang uitgekeken, het eeuwige gebruik van naast elkaar liggende tinten, de design meubeltjes en de afgrijselijk lelijke vrouwen heb ik nu wel gezien.
Anders is dat bij zijn ontwerpen van Tiki bekers, die vind ik nog steeds zeer fraai. Mijn mening wordt door velen gedeeld want telkens als er een nieuw ontwerp op de markt verschijnt, is de oplage binnen de kortste keren uitverkocht. Zo ook bij de Japan Exclusive set die, zoals de naam al doet vermoeden, alleen voor de Japanse markt bestemd was. Toen deze set op de Amerikaanse markt in gelimiteerde oplage werd uitgebracht was alles binnen een paar uur uitverkocht.
Een of andere slimme Japanner heeft er -blijkbaar- heel wat van ingekocht en verkoopt ze sinds enige tijd via de Amerikaanse eBay.
Mijn strategie van jezelf helemaal suf eBayen heeft weer eens gewerkt en leverde mij een prachtige Moai decanter met twee shot-glaasjes op.



De prijs, inclusief verzendkosten uit Japan, vielen me reuze mee, voor een Shag-beker althans.
Ware het niet dat de firma Douane mijn zending weer eens had onderschept en er vrolijk een bedragje van vijfentwintig euro aan inklaringskosten en belasting op pleurde, waardoor mijn aankoop ineens vijftig procent duurder werd.
Als ik het van een reis mee had genomen, had ik het gewoon in mogen voeren, gratis en voor niets!

Inmiddels ben ik een actie gestart die pleit voor het ruilen van Polen tegen Japan als lid van de Europese Unie.

Ik heb weer eens gepoogd een drankje te maken uit het fantastische Sippin' Safari. Weer zo'n goudkleurige cocktail met gemalen ijs.
Dit keer is het een drankje met de naam Jet Pilot, maar het had net zo goed een Mai Tai, Demerara Dry Float of een Zombie kunnen zijn. En aan ingrediënten scheelt de Jet Pilot niet eens zoveel met de Zombie, wat zeg ik, ze zijn vrijwel identiek. Ik blijk dus niet alleen qua foto's eentonig te worden, zelfs de recepten lijken op elkaar.
Natuurlijk ga ik hier niet elk recept uit Sippin' Safari posten; als je (Tiki-) cocktailliefhebber bent, is dit bijkans een bijbel in zakformaat.
Aanschaffen dus.
Over de smaak kan ik kort zijn: geweldig.



De Jet Pilot is een cocktail die aan het einde van de jaren vijftig in The Luau in Beverly Hills werd geserveerd. Dit legendarische Tiki-restaurant was eigendom van Steve Crane, een playboy en flierefluiter uit dezelfde categorie als Don The Beachcomber.
Crane is eigenaar geweest van een flink aantal restaurants, waaronder voornoemde Luau, en de Kon-Tiki restaurantketen. Hij trouwde met actrice Lana Turner, die hij voorhield dat hij uit een rijke familie met een tabak imperium kwam.
Na de geboorte van hun dochter kwam zij er achter dat Cranes vader slechts een sigarenwinkel had. Ze scheidden niet veel later.



Een drankje dat Jet Pilot heet en uit de jaren vijftig stamt roept bij mij onverhoopt associaties op met de Space Race uit die mooie ouwe tijd, toen communisten nog werden vervolgd en een cocktail 75 dollarcent kostte.
De volgende keer als ik er één maak, niet vergeten The Right Stuff te huren.

Het vinden van mooi jaren vijftig en zestig glaswerk is in Nederland een schier onmogelijke opgave, waarschijnlijk omdat het gewoon niet bestaat.
Terwijl in voorbije decennia de uitbundigste cocktails je in de Verenigde Staten je om de oren vlogen, stond de Nederlandse cocktail gelijk aan een Citroentje met suiker.
Al jaren struin ik rommelmarkten en verzamelbeurzen af naar mooi glas, maar verder dan likeurglaasjes, Leerdam glazen en de hele reut limonadeglazen met balletjes- en streepjesmotief kom ik niet.
Begrijp me niet verkeerd, al deze glazen zijn heel mooi om te zien, maar ze hebben allemaal de inhoud van de typisch Hollandse spruiterigheid uit de jaren vijftig en zestig.
Ze zijn natuurlijk ook ontworpen om er Ranja of Exota in te serveren.
Toch kon ik deze fraaie glazen niet laten staan voor drie euro per stuk .







Als ze méér dan twee ijsklontjes hadden kunnen bevatten waren ze ideaal geweest voor tropische cocktails.
Hier komt waarschijnlijk de uitdrukking "Vorm gaat boven inhoud" vandaan.