En zo belandde ik na drie dagen toch nog bij mijn schrijfblok. Inspiratie valt bij mij niet samen met het schrijfmoment. Zelfs het schrijfmoment kan geen moment zijn.
Maandagavond begon ik misselijk te worden. Het slikken van al die vragen om aandacht ging niet meer en de onderwerpen waar ik mij liefst simultaan mee bezig diende te houden roerden zich in mijn maag samen als een gemarmerde zure vla. Hoe meer onrust er in mijn maag ontstond, hoe stiller ik werd, tot ik alleen nog onbeweeglijk op de bank kon zitten, met mijn vuisten in mijn maag. Om 0 uur had ik de angst opgegeven nog over te gaan geven, en kon ik me over geven aan de slaap, terwijl de zure vla als in een geheim sprookje weer terug veranderde in sla en de rest van de maaltijd, die nu de lange reis der spijsvertering kon beginnen. Eenrichtingsverkeer vanaf daar.
De volgende dag had ik niet de luxe om me uit te leven in mijn algehele gevoel van malaise. Een burgerlijke doch voor verkouden lieden uitputtende reeks van loopjes naar basisschool, peuterschool en winkelcentrum stond op het programma, waaraan ik mij met geen mogelijkheid kon onttrekken. Bekneld door dit vooruitzicht, en de imaginaire banden om mijn maag en hoofd, brak ik uit. Ik vluchtte met een ibuprofen naar het centrum voor wat kooptherapie, die overigens goed werkte. Verdoofd door de ibuprofen en de, zich midden tussen de golven winkelend publiek bevindende, oase van stilte die ik voelde, veroorzaakt door de afwezigheid van demanderende kinderstemmen, ontstond er een verzadigde glimlach op mijn gezicht. Om dit te vieren zoemde, of zeeg, ik naar omhoog bij V&D, waarbij ik tussen de roltrappen in het schrijdende statige tempo van de koninklijke trappen aanhield, die mij gestaag dichterbij mijn favoriete koffie- en lunchcafe brachten.
Doorlopende voorstelling! Terwijl ik hier in de kamer zit te schrijven komen de kinderen om de beurt langs. Op door de linkerdeur, af door de rechter, om met evenveel flair als de complete cast van ER een keur aan onderwerpen die mijn aandacht verlangen met veel drama, intonatie, dynamiek en emotie te brengen. Simpele dingen, zoals het dichtmaken van een rits, maar ook moeilijke, morele kwesties als: wie heeft er recht op deze toverstaf.
Bij V&D had mijn verkoudheid mij medelijden met mezelf gegeven en ik bestelde een koffie slag. De jongen achter de toonbank schatte mijn situatie goed in en dacht aan belangrijke details als extra veel slagroom, pittige koffie en net genoeg cacao bovenop. Om mijn, naar mijn idee wellicht wat treurige, voorkomen op te waarderen liet ik gedurfd mijn koffie alleen om in de koopjeshoek een degelijk uitziend boek te vinden. De medebezoekers waren zo kies om hun zachte geanimeerde gesprekken niet te onderbreken en het onderwerp niet te verleggen naar de redenen van mijn alleengaan.
Een boek van Hemingway zou mij, samen met mijn koffie zonder lekkers, toch het juiste uiterlijk wel verlenen. Maar al vlug was mijn aandacht van uiterlijk verlegd naar innerlijk, waar de warmte van de koffie en de smeltende zoetheid van de slagroom streden met de door Hemingway wakker gemaakte dagdroom van de Parijse straten:
Het was lente in Parijs, de stad was nog fit en optimistisch, voordat de zomer haar de volheid en zwaarheid van een volwassen seizoen zou geven, dat in de nazomer steeds opnieuw zo drukkend werd dat men ervoor vluchtte. Het was nog lente, en de geur van het vocht dat uit de oude stenen van de gebouwen sloeg, deed mij de stad vertrouwen. Ik voelde mij op een vreemde manier thuis. De aanblik van het verscholen kerkje van de heilige maagd verwonderde mij, maar verbaasde me niet, alsof ik het verwacht had. Ik voelde me niet verloren in de metro. Ik voelde me niet verlegen toen ik vanaf een terras naar het groepje mannen op de jeu-de-boulesbaan keek. Mijn leven was daar goed. Ik had er voor een week een plekje. Mijn plekje Parijs. Ik heb Parijs een plekje teruggegeven. Een plekje in mijn hart. En soms, als ik zoete koffie drink, of muntthee uit een glas zonder oor, dan ben ik daar, en zeg aan mijn lief Parijs: ik kom terug.
Door de herinnering aan zoveel geluk was mijn lichaam mijn malaise vergeten. Tijd om te stoppen met de uitvlucht en terug te gaan naar huis. Maar Hemingway mocht mee.