Er was wat weinig te melden omtrent vorderingen. De focus van de lessen blijft op het perfectioneren van landingen liggen.
Op 6 augustus heb ik 6 landingen gemaakt. Circuitvliegen gaat in essentie goed. Ik heb routine, vergeet niets en dubbelcheck waar nodig. Na 3 landingen had ik het afvangen ook eindelijk naar behoren onder de knie. Het blijft me wat frustreren dat ik er kennelijk 2-3 landingen voor nodig heb om dat punt weer goed op te pakken. De landingen hierna waren ok, maar ook niet meer dan dat. Met name het feit dat er iets van zijwind stond en ik daar door getraverseerd (met één wiel de grond raken ipv 2) landde stond mijn behoudende instructeur niet aan. Gevolg: wat wijze lessen, maar geen solo.
De 14e was het mooi en nagenoeg windstil weer. Ideaal dus! Na 3 landingen, waarvan de eerste 2 qua afvangen weer niet perfect waren, was alles helemaal ok. En dus mocht ik nu wel weer solo. Nog geen 3 tellen nadat mijn instructeur was uitgestapt zat ik al door de checklists te werken. Het viel me zelf op dat ik nu heel rustig was, completely relaxed zeg maar. Totaal anders dan de zenuwachtige juichstemming die ik bij mijn eerste solo had, nu alweer 2 maanden geleden.
Na alle checks de motor gestart, aangemeld op de radio en naar het eind van baan 5 getaxied. Daar mijn motorchecks gedaan, “lining up” en meteen een rollende start gemaakt. Routinematig liep ik door alles heen. Het lijkt wel alsof ik nooit anders gedaan heb, maar dit is natuurlijk al wel mijn 57e start. 300ft: toeren en gas uit het geel. 500ft: gas terug naar 27. 700ft: brandstofpomp uit. Ik trek ook het gas dichter naar 25. Er is al veel thermiek door het snel warmer wordende weer, dus stijgen doet mijn Dimona al genoeg zonder daar meer benzine voor te hoeven verbranden. Daarbij moet ik op circuithoogte van 1000ft blijven, dus wil ik hier niet voorbij stijgen terwijl ik in een bocht naar het crosswind been zit. Ik draai crosswind, de N206 onder me houdend. Ik kom op 1000ft, level af en stel motorvermogen, toeren van de prop en hoogteroertrim af op cruisesetting. Knuppeltje los zou zo kunnen, maar ik moet alweer naar rechts draaien, rechts downwind van baan 5, de A44 onder me volgend. Ik roep het veld op dat ik righthand downwind van baan 5 zit met de intentie een touch-&-go te maken. Ik doe mijn downwindchecks ook meteen en geniet even van de 3,5 kilometer die ik gewoon rustig vooruit kan vliegen en om me heen kan kijken. Verticaal zicht is prima, maar horizontaal valt tegen. Het is heiig. Ik zie Wassenaar voor me en de kust rechts van me prima, maar Den Haag zien valt al tegen. Links van me zie ik de plassen bij Voorschoten, maar de A4 er direct achter valt al weg in de mist.
Over de Lange Kerkdam draai ik in op base. Links voor me zie ik de kerk en verderop Duinrel. Haaks op de baan minder ik gas en daal langzaam.Voor ik het weet draai ik in op final en roep dat ik op final zit. Gas dicht, remkleppen op standje 1. Ik zit nog iets te hoog, dus laat mezelf wat harder vallen door met de remkleppen te spelen. Terug naar standje 1, hand op het gas en naar de baan zweven. Op zo'n 10 meter hoogte kruis ik de baandrempel. Ik berijd me voor op neerzetten als ik plots wat in mijn ooghoek zie. Een zwever landt naast me op de grasbaan. Ik had hem wel horen roepen dat hij downwind zat toen ik zelf op base zat, dus ik had hem nog lang niet verwacht.
Nu weet ik dat bij startende zwevers wij niet starten. Dit omdat een vallende lier over onze baan kan waaien. Als je dat ding in je prop krijgt kan het wel eens heel slecht aflopen. Maar over simultaan landen heb ik nooit wat gehoord. Door deze kort vertraging zit ik meteen te hoog, ook al is onze baan natuurlijk bizar lang in vergelijk met wat ik daadwerkelijk nodig heb. De te grote hoogte en het feit dat ik niet weet of dit wel veilig is en/of mag, neem ik geen risico. “Papa Hotel one four two three, executing missed approach”, geef ik door, terwijl ik mijn remkleppen dicht zet en met één beweging de carborator heat en gashendel vol naar voren duw. Loeiend schiet ik weer omhoog. Daar ik zwevend een snelheid had van ca 60kts, wat tevens bij vermogen de snelheid is waarbij de Dimona het snelst klimt, heeft het nu vol openzetten van het gas bij deze neusstand het effect van een raket. Net voor crosswind zit ik al op 1000ft, waarna ik weer mijn schema afwerk en zo weer op downwind zit. Nog maar een keer. Ik schiet nog even blind een foto naar rechts, waarna ik base indraai.
Ik roep nu maar even dat ik base zit, al valt het me alvast op dat de zwevers dus, op hun downwindmelding na, niet zo melderig zijn op de radio. Vervelend, maar ik doe het wel en houd mijn oogjes open. Mijn landing gaat prima. Ik vang goed af, kom zacht neer en trek de kleppen uit om onder de 40 kts te komen. Remkleppen in, carbheat en gas vol naar voren en daar ga ik weer!
Mijn fullstop landing gaat eigenlijk net zo goed. Ik hoor wel weer wat downwind oproepen van de zwevers, maar zie ze nu nog steeds op downwind zitten, naar beneden draaiend tot ze op goede hoogte zitten om hun landing in te zetten.
Lekker gevlogen en zeer geslaagd, met name omdat ik nu zo verschrikkelijk relaxed alleen kan vliegen. Goed gevoel dus!