Guest Blogger P'tries

Fleur (door P'tries)

PjotR — Mon, 24 Apr 2006 00:28:00 GMT

Fleur

Zij, zij heeft het roer omgegooid.
Zij is gewoon opnieuw begonnen.
Zij, zij wil het leven leren kennen.
Zij wil in haar eigen tempo rennen.

Gisteren heeft ze het gedaan.
Ze maakte een eind aan een oude film.
Gisteren is ze weggegaan,
Gepakt en gezakt, haar eigen richting uitgegaan.

Ze belde me toen haar reis net begon.
Ze had nooit gedacht, zei ze me
dat gewoon weggaan, zo makkelijk kon.

Zij, zij is zo speciaal,
zij laat me zien, waar ook ik voor ga.
Zij, zij is zo speciaal,
zij bekent kleur, daarom noem ik haar Fleur.
Zij, zij is zo speciaal,
zij durft te kiezen, ze pakt gewoon d'r biezen.
Zij, zij is zo speciaal,
zij is nooit van slag, ze betovert je met haar lach.

Was ik maar net als zij.
Was ik maar net zo vrij.
Dan zou ik net als Fleur,
bekennen in mijn eigen kleur.

Was ik maar net als zij.
Was ik maar net zo vrij.
Dan zou ik net als Fleur,
bekennen in mijn eigen kleur.

Zij, zij heeft het roer omgegooid.
Zij is gewoon opnieuw begonnen.
Zij, zij wil het leven leren kennen.
Zij wil in haar eigen tempo rennen.

Gisteren heeft zij het gedaan.
Ze maakte een eind aan een oude film.
Gisteren is ze weggegaan,
gepakt en gezakt, haar eigen richting uitgegaan.

Zij, zij is zo speciaal,
zij laat me zien, waar ook ik voor ga.
Zij, zij is zo speciaal,
zij herkent kleur en geur, vandaar haar naam Fleur.
Zij, zij is zo speciaal,
zij durft te kiezen, ze heeft niets te verliezen.
Zij, zij is zo speciaal,
zij is nooit van slag, ze heeft gewoon een mooie lach.

Was ik maar net als zij.
Was ik maar net zo vrij.
Dan zou ik net als Fleur,
bekennen in mijn eigen kleur.

Was ik maar net als zij.
Was ik maar net zo vrij.
Dan zou ik net als Fleur,
bekennen in mijn eigen kleur.

Stel, ik overweeg,
dat ik me net als Fleur beweeg.
Stel het is waar,
met die oude film ben ook ik klaar.
Mag ik dan net als Fleur,
bekennen in mijn eigen kleur?
Mag ik dan net als zij,
het leven leren kennen
en in mijn eigen tempo rennen?

Zij, zij heeft het roer omgegooid.
Zij is gewoon opnieuw begonnen.
Want zij wil het leven leren kennen.
Ze wil in haar eigen tempo rennen.

Volgens mij, zijn wij net zoals zij.
Want kies je voor kleur,
dan heet je al gauw Fleur.

© P’tries 2006

meer verhalen uit P'tries haar koker

Zonder twijfel, gewoon blijven doen (door P'tries)

PjotR — Wed, 12 Apr 2006 00:57:00 GMT

Zonder twijfel, gewoon blijven doen.

Martin en ik zijn op dit moment bezig onze Sjef en Z’n Wijf show op poten te zetten. De première was gepland op zondag 2 april as, maar dat wordt een maandje later. 7 mei starten we waarschijnlijk. En daarna staan we iedere eerste zondag van de maand met deze nieuwe show in het theaterrestaurant Holland Village, nabij het Entrepodok in Amsterdam. De locatie is fantastisch, we hoeven geen cent te betalen voor het gebouw en kunnen zo maar liefst 150 gasten entertainen. Het is een ware musical geworden, met een uitstekend en boeiend script. Voor de prijs van 37.50 ben je dus vijf uur onder de pannen, krijg je een perfect warm en koud buffet en heb je plezier volop. Een koopje voor zo een megaspektakel zou je zeggen. Toch lopen de aanvragen niet, onze eerste zaal zit niet eens halfvol.

Over het kunnen entertainen van de gasten hebben we geen twijfels, Martin en ik weten dat wel beter ondertussen. Het is meer de twijfel over de zaal vol krijgen wat ons zo bezighoudt. We worden er beide een beetje gek van en weten niet zo goed wat nog meer te doen. Naar mijn idee doen we al alles wat we kunnen en laten we niets liggen op het gebied van promotie maken. Bijvoorbeeld de 250 brieven die we vorige week nog hebben verstuurd, een mailing aan alle gasten die eerder op onze boot geweest zijn. De week daarvoor hebben we alle media, dag en maandbladen benadert met de mededeling dat dit feest gaat plaatsvinden. Hoeveel meer kunnen we nog doen, meer kunnen we simpelweg niet betalen. Tot hiertoe kregen we twee boekingen. Allebei zijn ze vrienden van ons. We hebben geen idee waarom het niet loopt zoals gewenst. Soms denk ik zelfs ermee te stoppen, want waar ben ik mee bezig? Waar doe ik het voor en wie wil het weten?

Soms weet ik totaal niets, lijkt het of ik het Noorden kwijt ben en kan niets of niemand mij schelen. Soms zit ik gewoon dagen te zappen, krijg ik niets uit mijn handen, ben ik rijp voor het gesticht of zo. Ik weet het wel, de ene dag is de andere niet en morgen zal het beter zijn. Op die momenten zal me dat gegeven eerlijk gezegd een worst wezen, ik voel me dan nergens goed voor, net als in het liedje. Dagenlang zit ik te denken en te dubben, .........hoe moet het nu verder met ons? Wanneer kunnen Martin en ik simpelweg samen werken, samen plezier maken? Wanneer is het onze tijd, wanneer mogen vooraan staan en ons als entertainers laten gaan?

Voor mij mag het vanaf vandaag, vanaf nu zelfs. Ik wil het zo graag, het is mijn sterkste verlangen. De gevechten daaromheen ben ik zat, ik heb er niets aan en ze brengen ook niets op, behalve onrust. Financieel zitten Martin en ik vast, dit weegt door. En wat we ook proberen, zonder oplossing zakken we alsmaar verder weg. Ik wil dat dit stopt, hoe dan ook. Het beste wat ons kan overkomen is dat we het een of ander groot lot winnen, maar ja dat is alles behalve realistisch te noemen. We blijven het wel proberen natuurlijk maar leggen er ons oor niet op te rusten.

Ik moet ergens aan de slag, ik heb geen keuze. Ik kan niet zomaar thuis zitten en mezelf ontdekken. Ik moet uit werken gaan, ontbijtservice lopen of zo, ik moet hoe dan ook geld verdienen. Dat voelt klote, niet dat ik me te goed voel om aan de slag te gaan of dat ik te knap ben om mijn handen vuil te maken, dat allemaal niet. Het is alleen zo slap, zo onlogisch. Kijk, ik had een sollicitatie lopen bij een telecommunicatiebedrijf. Ik zou geen verzekeringen verkopen, wel een nieuw spoelsysteem voor de horeca waarbij er tot 60% water kan bespaard worden. Het leek me wat, vooral omdat de investering er binnen 1 jaar uit is. Ik moest op gesprek, maakte een goede indruk, deed een test en kwam ook daarin goed naar voren. Verkopen kan ik wel, via de telefoon of face to face, mij maakt het niet uit. Als ik het product goed vind, kan ik het verkopen, zo simpel ligt het bij me. Ik werd niet aangenomen. De reden; ik heb geen aantoonbare ervaring. Gek hé, het op de kaart zetten van de Sing Along Boat, zijn ze zeker en vast vergeten.

In ieder geval blijven we niet bij de pakken zitten. We denken er nu aan om de touringcarbedrijven te bellen, hen in te lichten over met wat we bezig zijn. Zowel de boot als de show, passen prima in het plaatje. We willen er een dagtrip van maken, met als special ‘meezingen met Sjef en Z’n Wijf’.

De Sjef en Z’n Wijf show wordt maar al te gek. Hoe gek? Kom maar kijken als je durft en breng een mannetje of vijftig mee als het kan. Echt, dit is niet om te lachen hoor. We willen onze zaal vol en geloof me, zelfs Belgen vinden dit niet te gek. Als jullie willen zal ik navragen hoeveel een bus kost. Maar ik ben er van overtuigt als je deze prijs deelt dat je dan een lekker dagje Amsterdam kan hebben, met als leuze ‘veel voor weinig’ natuurlijk kan het ook per trein, alleen is dat stukken duurder denk ik en het is ook minder leuk. De bus doet er wel iets langer over, toch is het wel zo gezellig en gezelligheid staat in deze grote stad hoog aangeschreven.

Martin en ik weten dat je dat dagje Amsterdam nooit meer zal vergeten.

Groetjes en graag tot ziens! Jullie P’tries

meer verhalen uit P'tries haar koker

De kracht van het besef (door P'tries)

PjotR — Wed, 12 Apr 2006 00:22:00 GMT

De kracht van het besef.

De laatste tijd heb ik niet zoveel te vertellen en dan toch weer wel. Tot het opschrijven van verhalen kom ik niet, soms lijkt het alsof ik aan de beruchte schrijversblokkade lijd. Meestal ben ik wel met schrijven bezig, in mijn hoofd dan, het daadwerkelijk neerpennen lukt me niet echt. Ik weet niet hoe dat komt, misschien ben ik er teveel mee bezig, misschien denk ik teveel aan wat ik allemaal nog zou moeten doen, aan wat ik allemaal zo graag zou willen doen. Misschien wil ik gewoon teveel, misschien heb ik teveel hooi op mijn vork genomen of misschien is het nog wat anders. Kan ik het maar beter opgeven? Is het beter dat ik het schrijverswereldje los laat of heb ik nog een andere keuze?

Iets loslaten kan ik wel, daar twijfel ik niet aan want dat heb ik al vaker gedaan. Soms liet ik iets los omdat ik er geen heil in zag, soms omdat het iets mij teveel onheil gaf. Het schrijverswereldje opgeven of loslaten wil ik liever niet. Ik leef nu al een beetje in dat wereldje en ik voel me er prima in thuis. Trouwens het woord “opgeven” heb ik uit principe geschrapt. Door de jaren heen heb ik geleerd dat opgeven idem is aan het zoeken van een excuus om iets, wat dan ook, niet door te laten gaan. Opgeven omdat het even moeilijk is, doe ik niet, die tijd heb ik gehad. Waarom zou ik daarvoor kiezen?

Ik kijk wat om me heen. Op dit moment zit ik in mijn stamcafé midden in de Jordaan. Iedereen om me heen schijnt het prima naar zijn zin te hebben. Sommige gasten spelen backgammon, sommige lezen hun dagelijkse kranten. De mensen zijn hier rustig, de mensen zijn hier nog gelijk. Dat snap ik ondertussen, het is ook altijd fijn om hier te zijn. De gemoedelijke sfeer die hier hangt laat me een beetje dromerig worden. Ik hoor en zie dingen die ik nooit eerder heb gehoord of gezien. Voor mij is dit cafeetje een wereldje op zich en iedereen die hier als vriend binnenkomt, komt nooit te vroeg maar steeds te laat. Zeker en vast komen ze nog een keertje terug.

En toch, hoe graag ik hier ook ben, waarom ben ik nu hier? Kan ik hier wel een verhaal op papier kwijt? Wat doe ik hier nog meer buiten koffie verkeerd drinken? Wat doe ik überhaupt in deze grote stad, waarom woon ik niet in mijn eigen Belgen land? Wat heeft deze stad mij meer te bieden dan mijn eigen land? Kan ik hier bijvoorbeeld beter schrijven? Schrijven kan toch altijd en overal? Hier zit ik te roeren in mijn kopje koffie verkeerd. Zelfs wanneer ik roer staat mijn kop niet stil. Ik begin echt ongerust te worden over mezelf. Wat moet ik nu? Weggaan? Het opgeven? Moet ik dat? Of moet ik nog wat anders proberen? Wat dan? Wat moet ik?

Wacht eens even, ik moet helemaal niets. Zo is het maar net. Ik mag hier zijn, ik mag uitzoeken wat ik hier wel of niet wil. Het woordje moet kan ik net zo goed schrappen, zo moeilijk is dat niet. Ik heb het eerder aangeleerd, merk nu dat ik er niets mee kan, dus kan ik het net zo gemakkelijk weer afleren. Ik schrap het gewoon, laat het simpel gezegd los.

Het werkt wel, ik ben ineens een stuk rustiger. Naar mijn mening draait het allemaal om kracht en keuze. De kracht haal je uit de liefde voor jezelf, de keuze maak je of maak je niet. Voor mij is niet kiezen, ook kiezen. Voor mij blijft die kracht doorbestaan, dat geloof ik.

Mijn gedachten dwalen af. Ik besef dat ik het beste bij mezelf pas. Ik besef dat ik mezelf het beste kan begrijpen. Ik ben de enige die het beste mijn eigen keuzen maken kan. Liefde geven aan mezelf, zo krachtig kan mijn keuze nu zijn. Zo krachtig zal mijn keuze dan ook wezen.

“Het regent alweer”, zegt een oudere heer tegenover mij. “En die zon wil maar niet schijnen”, zucht zijn dame verveeld. Hij heeft gelijk, het regent, de pannen worden nat. “Lieve mensen, zeg ik zacht, ook al zie je ze niet de zon schijnt altijd. Ik lach en vraag me af; Schijnt de zon uit keuze? En schijnt deze schoonheid altijd uit volle kracht?

© P’tries 2006, "aan de hoek van de ronde tafel"

meer verhalen uit P'tries haar koker

Opgestaan (door P'tries)

PjotR — Wed, 05 Apr 2006 21:52:00 GMT

Opgestaan.

Er was een tijd waarin ik dacht,
het leven heeft mij in zijn macht.
Ik kan het niet verklaren,
ik weet niet waarom ik dat dacht.

Vandaag lijkt deze gedachte verdwenen,
vandaag is deze gedachte voorbij.
Ik kan het niet verklaren,
er is iets veranderd in mij.

Er is iets veranderd,
dat weet ik wel zeker.
Iets wat mij doet leven,
iets waar ik voor kies.

Vanochtend vroeg heb ik gelachen,
om dingen waar ik anders nooit om lach.
Ik kan het niet verklaren,
ik weet niet waaraan dat lag.

Er is iets veranderd,
dat weet ik wel zeker.
Iets wat mij doet leven,
iets waar ik voor kies.

Vannacht heb ik gedroomd,
een droom die ik anders nooit zou dromen.
Ik kan het niet verklaren,
ik weet niet hoe dat stroomt.

Wat is er veranderd?
Waar ligt het toch aan?
Is er iets waar ik vandaag,
speciaal ben voor opgestaan?

Waarom is niet te verklaren.
Waarom, wie en hoe zijn hele grote vragen.
Ik wil het niet verklaren,
ik zou niet weten waarom ik dat doe.

Er is iets veranderd,
dat weet ik wel zeker.
Iets wat mij doet leven,
iets waar ik voor kies.

Vandaag ben ik opgestaan,
vandaag heb ik gekozen.
Ik kies voor het leven,
en voor alles wat het mij verder nog zal geven.

© P’tries 2006

meer verhalen uit P'tries haar koker