Zonder twijfel, gewoon blijven doen.
Martin en ik zijn op dit moment bezig onze
Sjef en Z’n Wijf show op poten te zetten. De première was gepland op zondag 2 april as, maar dat wordt een maandje later. 7 mei starten we waarschijnlijk. En daarna staan we iedere eerste zondag van de maand met deze nieuwe show in het theaterrestaurant Holland Village, nabij het Entrepodok in Amsterdam.
De locatie is fantastisch, we hoeven geen cent te betalen voor het gebouw en kunnen zo maar liefst 150 gasten entertainen. Het is een ware musical geworden, met een uitstekend en boeiend script. Voor de prijs van 37.50 ben je dus vijf uur onder de pannen, krijg je een perfect warm en koud buffet en heb je plezier volop. Een koopje voor zo een megaspektakel zou je zeggen. Toch lopen de aanvragen niet, onze eerste zaal zit niet eens halfvol.
Over het kunnen entertainen van de gasten hebben we geen twijfels, Martin en ik weten dat wel beter ondertussen. Het is meer de twijfel over de zaal vol krijgen wat ons zo bezighoudt. We worden er beide een beetje gek van en weten niet zo goed wat nog meer te doen. Naar mijn idee doen we al alles wat we kunnen en laten we niets liggen op het gebied van promotie maken. Bijvoorbeeld de 250 brieven die we vorige week nog hebben verstuurd, een mailing aan alle gasten die eerder op onze boot geweest zijn. De week daarvoor hebben we alle media, dag en maandbladen benadert met de mededeling dat dit feest gaat plaatsvinden. Hoeveel meer kunnen we nog doen, meer kunnen we simpelweg niet betalen. Tot hiertoe kregen we twee boekingen. Allebei zijn ze vrienden van ons. We hebben geen idee waarom het niet loopt zoals gewenst. Soms denk ik zelfs ermee te stoppen, want waar ben ik mee bezig? Waar doe ik het voor en wie wil het weten?
Soms weet ik totaal niets, lijkt het of ik het Noorden kwijt ben en kan niets of niemand mij schelen. Soms zit ik gewoon dagen te zappen, krijg ik niets uit mijn handen, ben ik rijp voor het gesticht of zo. Ik weet het wel, de ene dag is de andere niet en morgen zal het beter zijn. Op die momenten zal me dat gegeven eerlijk gezegd een worst wezen, ik voel me dan nergens goed voor, net als in het liedje. Dagenlang zit ik te denken en te dubben, .........hoe moet het nu verder met ons? Wanneer kunnen Martin en ik simpelweg samen werken, samen plezier maken? Wanneer is het onze tijd, wanneer mogen vooraan staan en ons als entertainers laten gaan?
Voor mij mag het vanaf vandaag, vanaf nu zelfs. Ik wil het zo graag, het is mijn sterkste verlangen. De gevechten daaromheen ben ik zat, ik heb er niets aan en ze brengen ook niets op, behalve onrust. Financieel zitten Martin en ik vast, dit weegt door. En wat we ook proberen, zonder oplossing zakken we alsmaar verder weg. Ik wil dat dit stopt, hoe dan ook. Het beste wat ons kan overkomen is dat we het een of ander groot lot winnen, maar ja dat is alles behalve realistisch te noemen. We blijven het wel proberen natuurlijk maar leggen er ons oor niet op te rusten.
Ik moet ergens aan de slag, ik heb geen keuze. Ik kan niet zomaar thuis zitten en mezelf ontdekken. Ik moet uit werken gaan, ontbijtservice lopen of zo, ik moet hoe dan ook geld verdienen. Dat voelt klote, niet dat ik me te goed voel om aan de slag te gaan of dat ik te knap ben om mijn handen vuil te maken, dat allemaal niet. Het is alleen zo slap, zo onlogisch.
Kijk, ik had een sollicitatie lopen bij een telecommunicatiebedrijf. Ik zou geen verzekeringen verkopen, wel een nieuw spoelsysteem voor de horeca waarbij er tot 60% water kan bespaard worden. Het leek me wat, vooral omdat de investering er binnen 1 jaar uit is. Ik moest op gesprek, maakte een goede indruk, deed een test en kwam ook daarin goed naar voren. Verkopen kan ik wel, via de telefoon of face to face, mij maakt het niet uit. Als ik het product goed vind, kan ik het verkopen, zo simpel ligt het bij me.
Ik werd niet aangenomen. De reden; ik heb geen aantoonbare ervaring. Gek hé, het op de kaart zetten van de
Sing Along Boat, zijn ze zeker en vast vergeten.
In ieder geval blijven we niet bij de pakken zitten. We denken er nu aan om de touringcarbedrijven te bellen, hen in te lichten over met wat we bezig zijn. Zowel de boot als de show, passen prima in het plaatje. We willen er een dagtrip van maken, met als special ‘meezingen met Sjef en Z’n Wijf’.
De
Sjef en Z’n Wijf show wordt maar al te gek. Hoe gek? Kom maar kijken als je durft en breng een mannetje of vijftig mee als het kan. Echt, dit is niet om te lachen hoor. We willen onze zaal vol en geloof me, zelfs Belgen vinden dit niet te gek. Als jullie willen zal ik navragen hoeveel een bus kost. Maar ik ben er van overtuigt als je deze prijs deelt dat je dan een lekker dagje Amsterdam kan hebben, met als leuze ‘veel voor weinig’ natuurlijk kan het ook per trein, alleen is dat stukken duurder denk ik en het is ook minder leuk. De bus doet er wel iets langer over, toch is het wel zo gezellig en gezelligheid staat in deze grote stad hoog aangeschreven.
Martin en ik weten dat je dat dagje Amsterdam nooit meer zal vergeten.
Groetjes en graag tot ziens!
Jullie P’tries
meer verhalen uit P'tries haar koker