Monday, August 29, 2005


Macht is een relatie - zonder de ander is er geen (on)macht.

Als je mensen hoort over macht, lijkt het vaak een ding met een eigen identiteit:
Hij grijpt de macht.
De baas heeft de macht.
Wie krijgt de macht?
Het gaat niet om de centen, het gaat om de macht.

Macht is niet iets wat je zo kunt oprapen of weggooien. Macht heb je alleen in relatie tot een ander.

Je kunt macht geven of krijgen, maar dan is er altijd wel iemand die die macht ontvangt of geeft. Vaak gaat dat met stilzwijgende instemming. Je partner kookt het eten, dus beslist hij wat jullie eten (beslissingsmacht). Je collega gaat altijd naar de vergadering, dus hij geeft de terugkoppeling aan het managementteam (informatiemacht). Je baas is de beste leider die je ooit hebt meegemaakt, je volgt zijn aanwijzingen blindelings (macht gebaseerd op charisma).

Macht kan ook genomen worden. Vaak hebben mensen dat niet door, maar voelen ze zich geïrriteerd of geïntimideerd door het gedrag van de ander. Denk maar eens aan de nieuwe vriend van je dochter die binnenkomt en de televisie aanzet, terwijl jullie net gezellig aan het praten waren. Of aan de collega die ineens een overleg bijwoont zonder dat hem gevraagd is om mee te doen. En wat dacht je van de autoritaire baas die jou oplegt om wekelijks een overzicht van je activiteiten te mailen, terwijl dat nooit de gewoonte is geweest op de afdeling?

Hoe ga jij om met macht? Wanneer geef je macht aan een ander? Wanneer neem je macht van anderen?

ingestuurd door "Mir", citaat uit coachingskalender 2005

more puzzles of life

posted @ 4:28 PM | Feedback (5)



"Wat duurt die tocht lang."
"Die tocht duurt niet lang, maar jij bent kort van geest."

Een lange reis is beter uit te zitten als je je gedachten leeg maakt. Je hebt meer oog voor je omgeving. Als je de hele tijd zit te wachten tot je op je bestemming aankomt, duurt de tocht een eeuwigheid.
In steeds meer dingen om mij heen ontdek ik het wonderbaarlijke. Hoe ouder ik word, hoe beter ik het mysterie van het leven begrijp, terwijl het almaar groter en groter wordt.
Hoe minder tijd mij rest, hoe meer ik mij verwonder. Mijn geest wordt kleiner, mijn verbazing groter en hoe meer ik mezelf voel krimpen hoe meer ik het idee heb dat hij niet verder van de waarheid afkomt maar er dichterbij. Ik ben tevreden met waar ik ben en waar ik heen ga wordt minder belangrijk.
Hoe meer ik me verwonder, hoe beter ik begrijp dat het antwoord is dat er alleen vragen zijn. Dat heeft met de duur van de rit te maken en kortere tijd steeds langzamer beschouw.

© Arthur Japin

Geïnspireerd? Een andere, eerder geplaatste post over reizen te lezen in Ithaka en een link naar more puzzles of life

posted @ 3:45 PM | Feedback (3)