WereldWijdWij(s) • Puzzles of Life (WorldWideW(is)e)

Reik je hand niet uit naar iets wat onbereikbaar is
maar waar je je hand naar uitreikt wordt bereikbaar.

uit "de boodschapper"

more puzzles of life

A minute ago, this moment was the future.
A minute from now, everything could change.

.......

more puzzles of life

Het hart leert ons over het leven,
het hoofd helpt slechts een beetje met de antwoorden.

uit het hart

more puzzles of life

De meeste mensen denken er aan geen kwaad te doen.
Denken zij er wel eens aan goed te doen?

Georges van Acker, Vlaams dichter (1919-)

more puzzles of life

Zeedijk, Amsterdam, 17 april 2011, iets over tienen in de ochtend:
Martin Spee, bij sommigen beter bekend als KeuzeHeer (let vooral op de gekozen hoofdletters, God heeft er slechts één), heeft zijn keuze van ongeveer een half jaar geleden, vandaag in daadwerkelijk "doen" weten om te zetten. Zijn keuze is om gedurende lange tijd op zijn zitvlak te zitten. Dat lijkt in eerste instantie een passieve handeling maar het begrip zitten is op velerlei manieren uitlegbaar en geheel afhankelijk van de gekozen troon waar je je billen op neer vleit. Vandaag is deze 50 plus God in tweevoud, met lichte vertraging, veroorzaakt door een zegening en een pauselijke spaak in het wiel, vertrokken naar Turkije. Een fietstocht van een dikke 3400 kilometer zal zijn zitvlak doen samensmelten met zijn zadel en, naar verwacht, 32 andere nog kleurrijkere vlakken. Volgens de planning gaat de reis 32 dagen duren waarbij Martin zichzelf een budget heeft gesteld van 32 euro per dag. Dat lijkt weinig maar is altijd nog meer dan een gemiddelde bijstandsuitkeringstrekker ontvangt. Het begrip “een tandje bijschakelen” zal Martin op deze reis op meerdere vlakken aan den lijve ondergaan.

Zoals een goede reporter betaamt, was ik zelf niet op de plek van vertrek aanwezig en maak ik dit verslag geheel door belevingen van anderen op te tekenen en deels mijn fantasie de vrije loop te laten. Na een digitaal intermezzomailtje met de wederhelft van “het tweekoppige monster”, zoals P’tries, de levensgezel van Martin, de relatie kort en bondig met een brede glimlach en een traantje wegpinkend samenvatte, kwam ik het volgende pikante detail te weten. Martin is vanochtend met zijn linker been uit bed opgestaan. Dit was overigens geen bewuste keuze, rechtsdragende mannen schijnen aan dit been onbewust een lichte voorkeur te geven om met hun ena beste beentje de dag in te stappen. Dit lijkt misschien onbelangrijke informatie maar om de "break a leg" wens kracht bij te zetten, dien je dan wel met je rechterbeen op je fiets te stappen, aldus sommige bijgelovigen, zoals de aanwezige paus mij na de zegening wist te sms’en.

Een fietstocht van 3400 kilometer mag je een topprestatie noemen. Alleen de gedachte al is voor mij meer dan vermoeiend. Het vervelendste is dat ik al moe word van de term 'volledige werkgelegenheid'. Martin heeft samen met zijn trainingsmaatje Patrick, al vele kilometers op het zadel en, ter aanvulling van het verloren vocht, op de barkruk doorgebracht, om onder andere zijn linker en vooral rechter beenspieren van wat meer spiermassa te voorzien. Dit is slechts één aspect van de voorbereiding op zijn reis. De creditcard van Martin is al veelvuldig op reis geweest, nog voordat de reis begon. Goede spullen zijn immers belangrijk en een must om überhaupt op reis te kunnen gaan. De ogenschijnlijk duidelijke scheidingslijn tussen “needs en wants” kunnen ook voor een KeuzeHeer in onze over-consumerende maatschappij verwarrend zijn. En Mart, als je dit leest, dit gaat wel van je te besteden budget af, het is maar dat je het weet.
Op de vraag aan P’tries of zij op de hoogte was van het feit dat je volgens de privé, de story en andere, in hoge mate verslonden toproddelbladen, drie dagen voorafgaand aan deze fysieke en mentale topprestatie geheel geen seks of, daar zijn de meningen van de experts uiteenlopend, onafgebroken seks dient te hebben, bleef het stil aan de andere kant van de lijn.

Ik denk dat ik die stilte ga voortzetten en een einde aan dit eerste verslag ga breien. Voor overig brei- en naaiwerk raad ik de site “www.stickedtogether.com” van P’tries aan zodat zij zonder Martin toch veilig aan het naaien kan blijven.
Ik wil het niet nalaten een aantal mensen namens Martin te bedanken voor alle ontvangen materiële en mentale steun. Michiel, je wordt bedankt voor de zegening, “mijn kruis is nu al nat en nat gaan doen we geregeld genoeg op onze klaverjasavondjes”, kreeg ik op telepathische wijze binnen. Rem, bedankt voor je digitale lijntje met de buitenwereld, die laptop had overigens kleiner en lichter kunnen zijn en een paar eigen gebakken broodjes waren geen overbodige luxe geweest (voor de thuisblijvers, haal hier de lekkerste broodjes van Amsterdam www.bakkerijrenzema.nl). Nans en Chris, mucho gracias voor mijn witte paard, de geheel voor niets ontvangen fiets maar waar zijn de zijwieltjes? (voor een ieder die nog op reis wil, vanaf september 2011 kunnen jullie bij Nans en Chris in Spanje vertoeven www.fuentemarchal.com). Jan bedankt voor de nog nader uit te leggen feestelijke slinger. Alle andere mensen die ik even vergeten ben of geen weet van heb, wil ik vragen om hun belevingen en inspanningen even te mailen naar KeuzeHeer@gmail.com, dan krijg ik het vanzelf wel op m’n bordje en weet ik zelfs aan saaie feiten wel weer een draai te geven zodat het smeuïg leesvoer wordt.

Ps: de seksueel getinte opmerkingen in dit stuk zijn geheel in de stijl en het “gedachtegoed” van de KeuzeHeer. Niet dat de lezer denkt dat deze woordkeuze mijn gedachtes weerspiegelen. Over 32 dagen, wel een tikkeltje uitgeput, kan je voor al je keuzes weer achter raam 32 op de Zeedijk terecht, kosten 32 euro per keuze. Voor de komende 32 dagen is deze Heer naar Keuze met eigen bijdrages, of bij uitgeputheid aangevuld door mijn gedachtenkronkels, virtueel op deze site te volgen. Volg de Heer …. uh, KeuzeHeer!

Door: de Anti-PR verslaggever PjotR

Volg de Heer en zie het fotomateriaal HIER !

Barry Schwartz aptly demonstrates that having too many things to choose from often leads to the consumer feeling bewildered when facing the choice, and less satisfied even after taking a decision. He cites studies that indicate people are less likely to buy a product when faced with too many choices.

One of the more important examples cited is that of 401k plans. The more fund choices offered by employers offering matching 401k plans, the fewer people actually selected any fund at all, even though that meant foregoing ‘free’ money.

If you know exactly what you want - you know prior to searching precisely what characteristics you want - then more choices are likely to be better, because you are more likely to find something that most closely matches what you desire. It is, however, unlikely that most people search for products that way.

Beyond choice paralysis caused by too many choices, an abundance of choice is also likely to produce worse decisions because people attempt to simplify the choice to a point where the simplification impedes their ability to make a good choice.

His conclusions are that people should aim to be satisficers, rather than maximizers, and that by having standards to live by, rather, than, say, rigidly enforced rules from some higher authority, we can eliminate some choice in our lives that isn’t really needed.

Choice, perhaps the highest good in the American socioeconomic lexicon, is a very mixed blessing, according to this fascinating study of decision making and its discontents. Psychologist Iyengar cites evidence that a paucity of choice can damage the mental and physical health of dogs, rats, and British civil servants alike. But, she contends, choice can also mislead and burden us: advertising manipulates us through the illusion of choice; a surfeit of choices can paralyze decision making; and some choices, like the decision to withdraw life support from a loved one, are so terrible that we are happier if we delegate them to others. Iyengar draws on everything from the pensées of Albert Camus to The Matrix, but her focus is on the ingenious experiments that psychologists have concocted to explore the vagaries of choice. (In her own experiment, shoppers presented with an assortment of 24 jams were 1/10th as likely to buy some than those who were shown a mere six.) Iyengar writes in a lucid, catchy style, very much in the Malcolm Gladwell vein of pop psychology–cum–social commentary, but with more rigor. The result is a delightful, astonishing take on the pitfalls of making up one's mind.

Sheena Iyengar studies how we make choices -- and how we feel about the choices we make. At TEDGlobal, she talks about both trivial choices (Coke v. Pepsi) and profound ones, and shares her groundbreaking research that has uncovered some surprising attitudes about our decisions.

If you are not interested to know more, just move on, it's your choice. Otherwise enjoy the art of choosing

De Werkelijke Aandeelhouderswaarde

Reeds vanaf het uitbreken van de kredietcrisis klinkt de roep om een nieuwe vorm van duurzaam kapitalisme. Overheden trekken de regie en de algehele verantwoordelijkheid voor de beoogde omwenteling naar een duurzamere wereld sterk naar zich toe. Uit recent onderzoek (Dijkgraaf) blijkt dat klimaat- en energieconvenanten tussen overheid en bedrijfsleven niet werken. Het bedrijfsleven vraagt overheden in het kader van voorgenomen klimaat- en duurzaamheidsmaatregelen om een concurrentietechnisch internationaal ‘level playing field’. Bedrijven en ook pensioenfondsen hebben een stevig eigenbelang om in de duurzame omwenteling een prominente rol te spelen. De sombere toekomstscenario’s voor de leefbaarheid op aarde van gerenommeerde instituten als het IEA, IPCC, Wereldbank, MIT, WNF e.a. hebben namelijk grote gevolgen voor de aandeelhouderswaarde van bedrijven. Aandeelhouderswaarde rekent de toekomst terug naar nu, in de vorm van de contante waarde van toekomstige bedrijfskasstromen. Echter, zonder hierin de effecten van de bedrijfsactiviteiten op de Planet te verdisconteren, die leiden tot voornoemde sombere toekomstscenario’s. Terwijl de hulpbronnen van de aarde zoals vruchtbare grond, zoet water, oerwouden, visgronden, goede leefomgeving, biodiversiteit, stabiel klimaat etc. steeds schaarser worden, heeft het gebruik ervan nog altijd geen prijs in economische zin (‘Cost of Planet’). De aarde staat tot op heden ‘gratis’ ter beschikking en wordt dan ook ongelimiteerd uitgeput.

Dit uitgangspunt van een ‘gratis aarde’ is door de toenemende schaarste aan hulpbronnen niet langer houdbaar en zelfs onethisch tegenover onszelf als mensheid, omdat het ons bestaan gaat bedreigen en dus is het ook vanuit bedrijfsmatig perspectief onverstandig om aan deze ‘Cost of Planet’ voorbij te gaan. Voor bedrijven en pensioenfondsen zou de impact van de ‘Cost of Planet’ op aandeelhouderswaarde ook nu al een serieus boardroom issue moeten vormen; maximalisatie van aandeelhouderswaarde is immers de grote, drijvende kracht achter het huidig Angelsaksisch kapitalistisch systeem.

Maximalisatie van aandeelhouderswaarde sluit naadloos aan op het oudste en meest dominante deel van onze hersenen, de hypothalamus; combinatie van neurologisch en gedragswetenschappelijk onderzoek (Postma) toont aan dat hier de sterkste driften van de mens zetelen waaronder statusgerichtheid, machtswellust en hebzucht. Wie als manager binnen een onderneming goed is in het maximeren van aandeelhouderswaarde, krijgt een hogere functie (appelleert aan status & macht) en een hoger salaris (appelleert aan hebzucht). Dit verklaart de intrinsieke kracht en het succes van het kapitalistisch systeem, dat ‘als beste systeem ooit’ wordt aangemerkt. Duurzaamheid ontbeert vooralsnog een dergelijk universele, drijvende kracht. Door duurzaam handelen via ‘Cost of Planet’ onderdeel te maken van aandeelhouderswaarde, wordt de werkelijke aandeelhouderswaarde zichtbaar en haakt duurzaamheid aan bij de kracht van het kapitalistisch systeem.

Wat is de relatie tussen ‘Cost of Planet’ en aandeelhouderswaarde? De aarde is ‘de supermachine’ die aan alle leven en menselijke activiteiten ten grondslag ligt. Precies deze supermachine wordt in hoog tempo uitgehold, doordat we jaarlijks inmiddels 1,3x meer van de aarde gebruiken dan zij opbrengt (Living Planet Report 2008). Ontbossing, verwoestijning, chemische vervuiling van water en lucht, erosie van de vruchtbare topgrondlaag, afnemende zoetwatervoorraden, afnemende voorraden cruciale metalen en teruglopende biodiversiteit zijn de gevolgen; terwijl het productieve deel van de Aarde jaarlijks steeds harder terugloopt, stijgt de wereldbevolking ondertussen van 6,5 naar 9,2 miljard mensen in 2050 met een gemiddeld hoger consumptieniveau dan nu. Een voedsel-, water-, energie-, klimaat- en milieucrisis zijn het gevolg (Wereldbank). De mens teert dus letterlijk in op haar grootste en meest basale kapitaal: De aarde.

Dat de mens inteert op haar basiskapitaal heeft ook ernstige gevolgen voor bedrijven. Immers, zonder leefbare Planet geen People, laat staan Profit. De toenemende onleefbaarheid als gevolg van voornoemde demografische ontwikkelingen en crises zal de bedrijfsactiviteiten steeds sterker gaan belemmeren. De mens tevens werknemer/gever, consument en belegger zal noodgedwongen steeds meer tijd moeten gaan besteden aan survival, eerst vooral in de 3e wereld, later wereldwijd. Klimaatrampen, voedsel-, energie-, en watertekorten verminderen de employability, productiviteit en ook de beschikbaarheid van bedrijfspersoneel. De afnemende beschikbaarheid van personeel maar ook van water, energie, cruciale metalen en grondstoffen en toenemende milieuvervuiling zijn schadelijk voor de bedrijfscontinuïteit.

Deze ontwikkelingen met betrekking tot grondstoffen, energie, voedsel, water, klimaat en hun invloed op personeel tasten niet alleen het productieproces aan, maar ook het besteedbaar inkomen van consumenten, zodat bedrijven toenemend problemen in hun afzet zullen gaan ondervinden. Daarnaast zijn er de op te brengen kosten als gevolg van klimaatverandering (€ 10.500 miljard - IEA) en overige crises. Het IEA stelde onlangs vast dat er, ondanks alle politieke intenties, de facto nog altijd sprake is van ‘ongewijzigd beleid’. De meest recente onderzoeken (MIT) tonen verslechterende klimaatprognoses. Winstgevendheid, aandeelhouderswaarde en belegbaar vermogen dalen door de samenloop van deze ontwikkelingen. Precies daar zit het belang van bedrijven en pensioenfondsen om een prominente rol te spelen in de realisatie van een duurzamere wereld en aandacht te besteden aan de ‘Cost of Planet’. De ‘Cost of Planet’ en hun effect op aandeelhouderswaarde zijn vooralsnog onontkoombaar. Sterker nog, ze zijn er al, ook al worden ze nog aan het oog onttrokken. Hoe zijn de ‘Cost of Planet’ te bepalen? Deze bevatten een volume- en een prijscomponent. Het wetenschappelijk gefundeerd meetsysteem van de ‘Ecologische Footprint’ bestaat reeds sinds 1997 (Rees & Wackernagel). De Footprint meet de hoeveelheid productief land en zee, die nodig is om de natuurlijke hulpbronnen te produceren voor onze consumptie en infrastructuur, alsmede de ruimte die nodig is om CO2-uitstoot en afval te absorberen. Het ruimte- en energiegebruik, uitgedrukt in aantal gebruikte hectares per jaar, kan van ieder product, dienst, individu, bedrijf, organisatie of land worden berekend. Dit is de Footprint (www.footprintnetwork.org). De EU-Commissie kwalificeert de Ecologische Footprint als het beste meetinstrument voor duurzaamheid van dit moment. De Footprint is een concreet management tool met het oog op de eerdergenoemde crises. De Footprint reflecteert namelijk de effecten op de voedselproductie (productieve ha’s), klimaat én energie (de CO2-Footprint maakt 50% uit van de Ecologische Footprint), het welvaartsverschil tussen 1e en 3e wereld (Footprintomvang per land), het watergebruik (Waterfootprint) en de milieubelasting (productieve ha’s benodigd voor afvalabsorptie).

De Footprint is daarnaast door haar eenvoud en uniformiteit een uitstekend wereldwijd communicatiemiddel voor duurzaamheid gerelateerd aan ‘Planet’; iedereen, van bedrijven en pensioenfondsen tot consumenten, NGO’s en overheidsinstellingen, kan werken met de Footprint en spreekt dan dezelfde taal. Bedrijven beschikken in hun systemen over alle benodigde gegevens om hun Footprint te kunnen bepalen. In de UK wordt de Footprint al vermeld op productverpakkingen. Wat ontbreekt, is de prijs per gebruikte ha per jaar en dat roept de vraag op: ‘Wat is de waarde van de aarde?’ Dé waarde van de aarde is uiteraard niet te bepalen, deze waarde is immers oneindig groot, gevarieerd, immaterieel en onmeetbaar. Het kapitalistisch systeem daarentegen, biedt juist vanwege haar beperkte scope wel aanknopingspunten voor waardebepaling. En aangezien dit systeem een groot deel van het menselijk handelen bepaalt, is waardebepaling vanuit dit perspectief relevant.

De aarde is vanuit kapitalistisch perspectief ‘slechts’ een productiemiddel. Het is de onderliggende supermachine die ons met haar 13,4 miljard productieve ha’s (Living Planet Report 2008) in staat stelt tot het genereren van het jaarlijkse wereldwijde BNP, in 2008 bedroeg dit $ 60.115 miljard (Wereldbank). Dit is de huidige ‘earning capacity’ van de aarde en daarmee tevens de ‘value at risk’, die verloren gaat wanneer de productieve ha’s op aarde in extremo tot 0 worden gereduceerd. Gezien de onvoorspelbaarheid en de onomkeerbaarheid van veranderingen in complexe ecosystemen in combinatie met de onvervangbaarheid van de aarde en haar hulpbronnen, kunnen wij ons geen kansberekening veroorloven ten aanzien van de gevolgen van ons huidig handelen. Een worst case benadering is hier wijsheid, ook al om de ernst van de situatie duidelijk te maken. De gebruikskosten van de aarde vanuit strikt kapitalistisch perspectief bedragen aldus $ 4.500,- per ha per jaar (‘Cost of Planet’). Dit is een direct bruikbare simplificatie van de uitkomsten van het waarderingsmodel, dat momenteel onderwerp is van promotie-onderzoek. Hoe maken we deze ‘Cost of Planet’ concreet en zichtbaar? Dit kan relatief eenvoudig plaatsvinden door 2 regels toe te voegen aan de huidige bedrijfsjaarrekening als volgt:

Jaarrekening Bedrijven

Omzet
-/- Bedrijfskosten
Bedrijfsresultaat
-/- Belasting
Netto Resultaat ?? Traditionele Jaarrekening = Profit
-/- ’Cost of Planet’ ?? Ecologische Footprint x $ 4.500,-/ha/jaar = Planet
Maatschappelijk Resultaat ?? Maatschappelijke Jaarrekening = Profit & Planet

Het inzicht om de aarde niet langer als ‘gratis’ te beschouwen, betekent een doorbraak. Het abstracte en ongrijpbare begrip duurzaamheid wordt met deze aanpak op geld gewaardeerd, althans voorzover het ‘de Planet’ betreft. Duurzame bedrijfsprestaties zijn hierdoor op uniforme wijze te meten en te managen, waardoor vergelijking in de tijd en onderling tussen bedrijven mogelijk wordt. De voorgestelde aanpak betekent een verandering in de harde kern van het kapitalistisch systeem; bedrijfsprestaties worden nu gemeten in termen van Profit én Planet. Bestaande MVO-rapportages en sociale jaarverslagen moeten vooral intact blijven, aangezien deze alle relevante kwalitatieve indicatoren bevatten, veelal gerelateerd aan ‘People’.

Rapportage van de ‘Cost of Planet’ in de jaarrekening betekent dat de werkelijke aandeelhouderswaarde plotseling transparant wordt. De ‘Cost of Planet’ gaan deel uitmaken van het aandeelhouderswaardedenken. Dit heeft majeure impact op de allocatie van de tienduizenden miljarden €/$ aan vermogen van pensioenfondsen, juist vanwege hun focus op lange termijn aandeelhouderswaarde. Pensioenfondsen oefenen met deze herallocatie van vermogen druk uit op het bedrijfsleven, waardoor duurzaamheid en het reduceren van de ‘Cost of Planet’ topprioriteit worden; het aantrekken en behouden van financiering is immers zeer belangrijk voor bedrijven, gegeven dat CEO’s & CFO’s ca. 30% van hun tijd besteden aan investor relations.

De ‘Cost of Planet’ is overigens dermate hoog dat bedrijven er niet in zullen slagen via hoge netto winst tot maatschappelijke winst te komen. Maatschappelijke winst is uitsluitend te realiseren door forse reductie van de Footprint. Het merendeel van de bedrijven zal een kleiner of groter maatschappelijk verlies laten zien, hetgeen aansluit bij de realiteit; we bevinden ons immers letterlijk in een situatie van ‘maatschappelijk verlies’.

Nu zichtbaar wordt wat bedrijven maatschappelijk gezien werkelijk verdienen, zal naast ‘het nieuwe aandeelhouderswaardedenken’ ook een PR- en imago-effect optreden; eerder zagen we wat er gebeurde met Shell Brent Spar, Nike kinderarbeid en PGGM wapenhandel, maar wat betekent het voor het imago van een bedrijf dat € 200 miljoen financiële netto winst maakt, maar tegelijkertijd een maatschappelijk verlies van -/- € 1 miljard laat zien?

Bedrijven zullen enerzijds hun Footprint en daarmee hun ‘Cost of Planet’ gaan terugdringen in hun internationale productie- en inkoopketens, anderzijds zullen zij hun ‘Cost of Planet’ in hun producten dienstenassortiment gaan doorbelasten. Hierdoor krijgen producten hun werkelijke prijs. Nu de werkelijke energieprijzen kunnen worden berekend, zal blijken dat duurzame zonne- en windenergie goedkoper is dan fossiele energie. Dit betekent een doorbraak voor versnelde investeringen in duurzame energie en andere innovatieve duurzame technologieën.

Maatschappelijk resultaat wordt de nieuwe mantra, het nieuwe statusobject. Een bonus op hoog maatschappelijke resultaat, vooralsnog gericht op het wegwerken van maatschappelijke verliezen, is uiteraard prima. De focus van bestuurders wordt zo verbreed van sec Profit naar Planet & Profit, waarmee de platte hebzucht in belangrijke mate uit het systeem wordt gehaald. Hebzucht is zoals vermeld diep geworteld in het oudste deel van onze hersenen. Echter, talloze onderzoeken (Veenhoven e.a.) tonen aan dat het individuele geluk in de 1e wereld jaarlijks afneemt. Deze tegenstelling wordt verklaard door statusangst (de Botton) en de wet van het relatieve inkomen (Layard). Deze fenomenen maken dat we niet alleen telkens meer willen bezitten, maar liefst ook nog meer dan die ander: De buurman, de collega en het reclamerolmodel. Dit leidt tot een oneindige rat race onder afnemend geluk. De focusverbreding doorbreekt dit en zou daarom ook het individuele geluk van burgers weleens ten goede kunnen komen; voorbij de lege consumptiedrift. De invloed van bedrijven op een duurzame omwenteling is zeer groot. De herkomst van de wereldwijde Footprint vloeit direct of indirect voor 100% voort uit de activiteiten van bedrijven en is daarmee uitstekend door hen te beïnvloeden. Daarnaast beschikken bedrijven over de financiële middelen, het innovatief vermogen én de macht om een duurzamere wereld te realiseren. Noreena Hertz, David Korten e.a. toonden reeds overtuigend aan dat het mondiale bedrijfsleven de werkelijke machthebber is en niet overheden of consumenten.

Bij het bedrijfsleven zit kortom de te ontketenen kracht en pensioenfondsen spelen hierin een bijzondere en cruciale rol; met hun focus op lange termijn aandeelhouderswaarde hebben zij het motief om de fictie van de ‘gratis aarde’ te verlaten en hun beleggingskeuze te baseren op werkelijke aandeelhouderswaarde. Dit geeft het bedrijfsleven de doorslaggevende prikkel om hun business op werkelijke aandeelhouderswaardecreatie te gaan sturen.

De ‘Cost of Planet’ lijken slechts een onschuldig rapportage-item, echter zij hebben een enorm cash effect door de herallocatie van de vermogens van pensioenfondsen naar bedrijven met een lage Cost of Planet. Dit leidt vervolgens tot de aanpassing van inkoop-, productie- en verkoopprocessen door bedrijven. Op termijn is voorstelbaar dat de ‘Cost of Planet’ door bedrijven in cash zullen worden gestort in een duurzaam investeringsfonds.

Het gebrek aan schaarste aan geld ligt mede ten grondslag aan de huidige kredietcrisis en de eerdergenoemde sombere toekomstscenario’s. Op termijn is het onvermijdelijk dat de Footprintcapaciteit van de Aarde zich vanwege toenemende schaarste zal ontwikkelen tot een steeds dominanter betaalmiddel, parallel aan geld. Deze capaciteit is namelijk écht schaars in tegenstelling tot geld.

Met de introductie van ‘Cost of Planet’ in de wet op de jaarrekening doorbreken overheden het nietduurzame, korte termijn denken en komen zij tegemoet aan de oproep van het bedrijfsleven tot een internationaal ‘level playing field’. Tegelijkertijd verzekeren overheden zich zo van zeer sterke rugwind van het bedrijfsleven en pensioenfondsen in de beoogde omwenteling naar een duurzamere maatschappij. Duurzaamheid dringt via de ‘Cost of Planet’ door tot in de kern, de haarvaten van het kapitalistisch systeem en haakt zo aan bij de kracht ervan. In essentie wordt hiermee een nieuwe en duurzame vorm van kapitalisme geïntroduceerd, waarin eigenbelang en maatschappelijk belang samenvallen.

Drs Roland J.I. Menke RC
Venture Capitalist en M&A-Adviseur
Dit artikel vormt een weerslag van zijn lopende promotie-onderzoek
E-mail: mcf.rotterdam@planet.nl

Waar we ook gaan of staan, we kunnen niet langer de straat op zonder muziek op onze oren. We swingen onszelf naar het werk of de school en hebben geen last meer van al die storende omgevingsgeluiden zoals oorverdovende zingende koppeltjes, swingende vogeltjes, kwakende blaaskikkers of kwakkende drijfsijsjes. De mp3 spelers zijn niet langer uit het straatbeeld weg te denken en jong en oud loopt tegenwoordig met een oortje, de één omdat ze door hun leeftijd al wat slechthorend zijn geworden, de ander omdat ze eerdaags graag gehoorgestoord willen zijn. Een nadeel van een fiets, vooral bij hogere snelheid, is dat door het windgeruis de muziek via een oortje niet altijd even goed hoorbaar is. Om ook de geluidsgolven van de zware bastonen op je fiets niet alleen te kunnen horen maar ook te voelen, lijkt me dat onderstaande jeugd een nieuwe trend zou kunnen zetten. Pimp my bike, baby. Wow, two extra seats ....... i love stereo.



Maar weg met al die oude meuk. Consumeren zullen we, kostte wat het kost. Be a good consumer. Van de hand van designer Yuji Fujimura komt dit futuristische mobiliteitsconcept, de EBIQ, een multifunctioneel nul komma nul uitstoot elektrische fiets (exclusief de uitstoot voor het productieproces). Met dit EBIQ concept tracht Yuji een aantal elektronische voorzieningen te integreren die in de toekomst een must zullen worden, als ze dat al niet zijn. De lithium-ion batterij geeft niet alleen stroom aan de wielen, maar biedt ook stroom aan gadgets zoals je mobiele telefoon, laptop, mp3 speler etc. Geen problemen dus meer dat je batterijen weer eens sneller dan verwacht leeg getrokken zijn. Even trappen met de beentjes en weer stroom voor je gadgets. Dat klinkt toch echt als muziek in de oren.

Als je tijdens het rijden toegang tot gegevens op je gadgets wilt raadplegen, geeft een ingebouwd scherm op het stuur (waar anders?) je de mogelijkheid dit makkelijk te doen. Ik denk wel dat je daar eerdaags ook voor op de bon geslingerd kan worden, het bevordert nu niet bepaald de verkeersveiligheid als je met deze rijdende broodtrommel je door de verkeersdrukte wringt en ook nog eens je mail wilt lezen of een sms'je wilt sturen. Alle uitstekende uitstekende (nee, geen typefout) onderdelen kunnen ingeklapt worden om de fiets makkelijk en zonder veel ruimte in beslag te nemen, op te bergen. De fiets lijkt meer op een rijdende koffer, maar het ontwerp lijkt mij meer dan handig voor kleine afstanden binnen de stad. Veel cooler dan een SUV (Super Unclean Vehicle). Weg met al die vervuilende, ruimte en benzine slurpende auto's. Wist je trouwens dat de hele infrastructuur (wegen, parkeerplekken, garage's) voor auto's meer ruimte in beslag neemt dan het hele wonen doet? Nederland is vol ja ......... aan auto's.













Martin gaat 3400 kilometer trappen. Voordeel is dat hij ook nog eens kan zingen dus je kan je mp3 speler thuis laten. Hier zijn de links naar zijn Facebook, Twitter, WaarBenJij.nu en de site van de Keuzeknikker

Er zijn een paar nadelen als je met de fiets op vakantie wilt gaan. Allereerst vraagt het een flinke inspanning om van a naar b te komen. Om je bestemming te bereiken heb je ook nog eens heel wat meer tijd nodig, anders is je actieradius hooguit het volgende dorp, en .... we willen ver weg, naar de zongegarandeerde bestemming, om na afloop onze bruin getinte lichamen te kunnen showen aan de bijna verzopen thuisblijvers. Je hebt in ieder geval veel meer inspanning en tijd nodig dan even te surfen naar een reisbureau, ticket online te boeken en in het vliegtuig te stappen om vervolgens met een gepaste snelheid van minimaal 800 kilometer per uur op je doel af te stevenen. Nog een nadeel van een fiets is dat je zo verdomde weinig mee kan nemen. Wil je je fiets niet overbeladen dan kan je natuurlijk een karretje achter je fiets hangen om al die noodzakelijk geachte rotzooi met je mee te kunnen zeulen.





Veel beter is het natuurlijk om je eigen glimmende caravan aan je fiets te kunnen hangen. Niet langer meer op zoek naar een slaapplaats als je moe en uitgeput in de late avonduurtjes nog even tijd wilt overhouden om te genieten van een wild avontuurtje met je reisgenoot. Die kip caravan geeft ook meer dan voldoende ruimte om al die bekende huismerken in te slaan zodat we vooral niet met eten dat we niet kennen worden geconfronteerd.



Het gemak dient de mens. Tadaaaah, het summum om mee op pad te gaan, een gemotoriseerde sleurhut, ook wel camper genaamd. Dat is pas echte status. Je eigen huis op wielen die geen 80 km/u over de snelweg mag karren, maar de kopjes en schoteltjes met wel 100 km/u over diezelfde weg door elkaar mag rammelen. Je kan zelfs tijdens het rijden koffie en een lunchpakketje maken zodat de plaspauze zo kort mogelijk gehouden kan worden. We hebben haast, veel haast om van die paar schrale weekjes vakantie zoveel mogelijk te kunnen genieten om vervolgens onze onmogelijke, voortgedreven door de economisch noodzakelijk geachte groei, steeds hogere targets op ons werk weer te kunnen behalen.





Wat heerlijk en vertrouwd. Je eigen dak boven je hoofd, je eigen nestje, je eigen schone toilet, je eigen mobiele inboedel ..... alles onder handbereik. Wat je even wilde ontvluchten, de sleur van je dagelijkse bestaantje, neem je maar weer al te graag mee op sleeptouw. Dus ook de huishoudelijke zorg want dat mobiele huis moet natuurlijk wel spik en span zijn, wat zouden onze nieuwe buren wel niet kunnen denken.



Alle oplosbare nadelen daargelaten is een vakantie op de fiets natuurlijk de beste manier om het landschap aan je voorbij te zien glijden. Geen last van stress in de files en een zeer gezonde manier om je voort te bewegen. Ook de als maar stijgende brandstofkosten drukken je te besteden vakantiebudget nauwelijks, alhoewel ik denk dat je eenmaal aan tafel geschoven wel wat meer trek zult hebben om je eigen verbrandingsmotor weer van de nodige energie te voorzien. Er is dus alles voor te zeggen om die olieslurpende vliegmachines en heilige koeien dit jaar eens lekker op stal te laten staan en de fiets te pakken. Martin vertrekt over 16 dagen naar Turkije. Een tocht van slechts 3400 kilometer en dat allemaal in 32 dagen. Je kan nog aanhaken. Vergeet niet; de reis is belangrijker dan het doel en mocht je dit niet vatten, lees dit mooie verhaal anders eens.

Wil je Martin op zijn reis volgen, hier zijn de links naar Facebook, Twitter, WaarBenJij.nu of op de site van de Keuzeknikker

Vooral niet teveel.

Het duurt nog 17 dagen voordat Martin op zijn fiets vertrekt vanuit Mokum naar Turkije. Ik ben verzocht om wat media aandacht voor zijn trip te trekken. Om alvast wat te oefenen en al een flink aantal supporters warm te maken om zijn reis en belevenissen te volgen, zullen er hier op de xs4all blog al geregeld wat posts verschijnen. De tocht van zo'n 3400 kilometer zal niet alleen een fysieke inspanning zijn maar vooral een mentale. Ik woon helaas niet langer meer om de hoek van de Zeedijk in Amsterdam om met Martin geregeld wat kilometers op de fiets te kunnen trainen en zou daar, eerlijk gezegd, ook de puf niet voor hebben. Ooit, in een ver verleden, heb ik op één dag 160 kilometer weten af te leggen op de fiets, ik voel die afstand nog steeds in mijn benen. Gelukkig heeft Patrick die trainingsrondjes met Martin op zijn schouders genomen.

Een mooie bijkomstigheid van mijn nieuwe woning is wel dat deze op een heuse berg is gelegen én het ligt op de door Martin af te leggen route. De eerste 90 kilometer zal Martin nog rustig door het vlakke land kunnen koersen om hier de eerste echte klim van de vredigste categorie te kunnen nemen. Ik denk dat die lichte glooiing in het landschap al direct zijn tol zal gaan eisen en een goede voedzame maaltijd zal in ieder geval mijn fysieke bijdrage zijn.

Het helpen pakken van zijn fiets zal ik "gelukkig" niet meemaken. Ik hoop dat er diverse vrienden zijn die al zijn spullen willen helpen opladen. Ik heb alleen één advies. Neem vooral niet teveel mee. Hier een overload aan foto's van overloaded bikes. Als je vervoermiddel op twee wielen (of ga je op je driewieler?) hier ook maar enigszins op lijkt is dat een teken dat je een ietsie pietsie teveel bij je hebt.







Het zijn er echt teveel, de rest van de foto's van een tikkeltje overbeladen fietsen kan je HIER vinden.

Wil je Martin op zijn reis volgen, hier zijn de links naar Facebook, Twitter, WaarBenJij.nu of op de site van de Keuzeknikker

Martin Spee, keuzeheer -niet mijn keuze maar gelukkig heeft ieder zijn of haar eigen smaak- gaat een fietstocht ondernemen van Amsterdam naar Turkije. 32 Dagen gaat de reis duren. 32 Euro per dag mag er stukgegooid worden. De magie van het getal 32 zal in de loop van de reis verduidelijkt worden. Dit is een eerste opzetje om te kijken hoe de thuisblijvers de reis vanuit de luie stoel achter de met geraniums versierde windows kunnen volgen. We nemen een kijkje wat Martin in zijn fietstas allemaal aan bagage meeneemt, zowel letterlijk als figuurlijk. Mocht je Martin willen volgen vanachter de geraniums, het plaatje hieronder is te downloaden en als screensaver op je computer te plaatsen. Er komen waarschijnlijk links te staan op twitter, facebook, waarbenjij.nu, het blog van de keuzeknikker en mogelijk nog andere social media. Martin gaat deze pelgrimsreis aan op een gekregen, maar degelijke, tweedehands fiets vanaf 17 april 2011. Gelukkig is zijn fiets niet zo oud als hij of als het eerste bekende ontwerp van een fiets. Voordat Martin z'n avontuurlijke reis begint, eerst maar eens wat historie over zijn gekozen manier van vervoer; de fiets.



De oorsprong van de fiets
Eeuwenlang waren paard en wagen in Europa het meest gebruikte vervoermiddel, zowel voor personenvervoer als voor goederenvervoer. Aan het eind van de 18e eeuw, tijdens de Industriële Revolutie, werd de fiets uitgevonden. Niemand weet precies wie de uitvinder van de eerste fiets was. In feite waren het vele mensen die hebben bijgedragen aan het ontwerp van de hedendaagse fiets. Zelfs op oude piramides en mozaïeken van Pompei zien we al sporen van vroege fietsen.

De eerste tekeningen van de fiets
De eerste persoon die een fiets op papier zette was de beroemde Renaissance kunstenaar Leonardo da Vinci. Hij was niet alleen een groot kunstenaar, maar ook een vooraanstaand wetenschapper. Hij maakte schetsen van vliegmachines, helikopters, fietsen en vele andere uitvindingen. Al deze apparaten werden echter pas enkele eeuwen later in realiteit omgezet.



Het eerste complete model van een fiets met twee wielen, een frame en een zadel werd getekend door Giacomo Caprotti, een leerling van Leonardo da Vinci. Maar ook hij was niet in staat om dit model in werkelijkheid te realiseren.

Het waren de Fransen die met de eer streken de eerste fiets te hebben ontwikkeld. Monsieur Sivrac maakte zijn fiets op basis van het ontwerp van Giacomo. De fiets verschilde in vele opzichten van de ontwerpen van da Vinci en zijn leerling Caprotti, maar bevatte wel dezelfde basis onderdelen.

CELERIFERE †de eerste fiets
Monsieur Sivrac ’s eerste fiets was helemaal van hout gemaakt. Het was een heel ruw ontwerp, zonder trappers en zonder stuur, en leek nog lang niet op de hedendaagse fiets. De naam van de fiets was CELERIFERE. Deze fiets kon alleen maar recht vooruit rijden en geen bochten maken. Toch was het waarschijnlijk het eerste voertuig dat niet door dieren werd voortgetrokken, en het was daarom een revolutionaire machine, die de weg vrij baande naar snelle ontwikkelingen op het gebied van vervoermiddelen.



Na deze eerste fiets werden er vele verbeteringen aan het ontwerp aangebracht, waardoor het fietsen gemakkelijker werd. De uitvinding van de fiets leidde uiteindelijk tot de uitvinding van de motorfiets en de auto. Toen de Celerifere werd bedacht, was hij echter helemaal niet populair.

De nadelen van de Celerifere
De Celerifere was heel moeilijk in gebruik en de meeste mensen durfden er niet op te fietsen uit angst voor ongelukken. De fiets was niet geschikt voor kinderen en vrouwen en alleen avontuurlijk ingestelde mannen durfden de uitdaging aan. Toen de fiets daarna echter allerlei verbeteringen onderging, begonnen ook vrouwen en kinderen er op te rijden en werd het één van de populairste vervoermiddelen ter wereld.

De Loopfiets

* De fiets had nog geen stuur met handvatten en men gebruikte leidsels die aan het voorwiel waren verbonden.
* De fiets had nog geen trappers en men gebruikte de voeten om vooruit te komen of af te remmen.
* De Celerifere kon geen bochten maken en was heel duur. Hij kostte bijna net zo veel als een paard.

De Celerifere was net als de meeste uitvindingen in het begin helemaal niet populair, maar toen er eenmaal verbeteringen in het ontwerp werden aangebracht, nam de populariteit al snel toe.

Het ontwerp van de fiets gaat al enige tijd terug en eigenlijk is er aan de basis van het ontwerp weinig veranderd. De basisvorm van de fiets is duidelijk herkenbaar.



De mens zou de mens niet zijn als ze variaties op een thema weten te verzinnen. Hobbyisten hebben hun eigen interpretatie van de fiets in hun schuur in elkaar weten te fröbelen. De vreemdste ontwerpen hebben het daglicht gezien. Naast het reisverslag van Martin zal er elke dag een leuk item verschijnen over de fiets. Artikels over het dagelijks gebruik, tips voor een fietsvakantie, wonderbaarlijke ontwerpen en futuristisch fietsen die weinig overeenkomsten meer hebben met het basisontwerp van de fiets. Blijf de posts op dit blog of op andere links volgen. De wonderbaarlijke wereld van de fietstocht van Martin en de fiets zal je verbazen, 32 keer!



Wil je Martin op zijn reis volgen, hier zijn de links naar Facebook, Twitter, WaarBenJij.nu of op de site van de Keuzeknikker

Hij die weet wat goed is,
zal ook het goede doen.

Socrates

Volgens Socrates leidt het juiste inzicht tot juist handelen. Alleen hij die het juiste doet, wordt een 'echt' mens. Als we verkeerd handelen komt dat doordat we niet beter weten. Daarom is het belangrijk onze kennis te vergroten. Het vermogen van onderscheid tussen goed en slecht te maken ligt in de rede besloten en niet in de maatschappij. Met andere woorden: Socrates stelt dat het onmogelijk is om gelukkig te worden, als je tegen je overtuiging in handelt. En hij die weet hoe je een gelukkig mens wordt, zal dat ook proberen te bereiken. Daarom zal hij die weet wat juist is, ook het juiste doen. Want geen enkel mens wil toch graag ongelukkig zijn? Er zijn veel mensen die voortdurend liegen en stelen en achter de rug van anderen kletsen. Of zaken doen over de ruggen van een ander, hun werknemers onderbetalen, mensen in ontwikkelingslanden uitbuiten, het milieu vervuilen en zichzelf verrijken. Ze weten dondersgoed dat dat niet goed is, of rechtvaardig. Een oude wijsheid die in deze snelle tijd iets te vaak naast ons neergelegd wordt. Wordt gelukkig en doe het goede.

more puzzles of life

Only the government would believe that you could cut a foot off the top of a blanket, sew it to the bottom, and have a longer blanket.

Indian Wisdom

more puzzles of life

The world is a dangerous place to live,
not because of the people who are evil,
but because of the people
who don't do anything about it.

Albert Einstein

more puzzles of life

Elke dag zien we ze in het nieuws. Onze eigen Europese leiders die o zo blij zijn met de volksopstanden in Noord-Afrika, en over elkaar heen buitelen om de vallende woestijndictators daarginds te veroordelen.

Maar hoeveel boter heeft Europa op zijn hoofd? Hoe afhankelijk is Europa van deze regimes voor olie en gas? Wat deed Europa in de naam van het gesloten houden van Fort Europa? Hoe vaak handelden we uit angst voor de gevaarlijke islamistische inborst van deze volken? Wie profiteerden - over de hoofden van de bevolkingen heen- over deze machtsconstructies? En waren Europa en Noord-Afrika - en niet te vergeten de VS en Israël - eigenlijk niet heel tevreden met deze status quo? Tegenlicht over het pact met de duivel: handige deals, win-win-situaties en (niet zelden) perverse connecties tussen de twee kusten van “onze” Middellandse Zee.

Noord-Afrika is voor Europa vooral een producent van olie en gas, een afzetmarkt voor wapens, een broedplaats voor islamisme en een thuisland van een teveel aan asiel- en gelukszoekers. Dit heeft dan ook de onderlinge relaties bepaald. Na de koloniale tijd heeft Europa bepaald niet bijgedragen aan de modernisering van Marokko, Algerije, Tunesië, Libië en Egypte. Nu de oude tirannen wankelen, wordt steeds meer duidelijk hoe en waarmee Europa ze in het zadel hield. Hoe Khadaffi en Berlusconi elkaar vonden over de olie van hun maatschappijen ENI en NOC. Hoe Nicolas Sarkozy uitgerekend met Hosni Mubarak een ‘Union pour la Méditerranée’ wilde bouwen. Hoe Tony Blair en de London School of Economics de “dynastie Khadafi” weer salonfahig maakte. En hoe onze eigen premier Rutte zijn verontwaardiging uitspreekt, terwijl tegelijkertijd een delegatie van het Nederlandse bedrijfsleven op tournee is langs Arabische ‘rulers’.

Tegenlicht over de beboterde hoofden van de politieke top in Londen, Parijs, Rome en Den Haag. Oud Midden-Oosten correspondent Joris Luyendijk (‘Het zijn net mensen’ en ‘Je hebt het niet van mij, maar…’), islamkenner Tariq Ramadan (Oxford), politicoloog Luis Martinez (Rabat) en voormalig buitenlandminister Gianni de Michelis (Rome) ontleden onze relaties met de autoritaire leiders ‘aan de overkant’. Oftewel: de moraal van het Maghreb verhaal.

klik hier en kijk de docu "onze dierbare dictators"

You are an individual, but you are also a member of a global community. Most important of all, you are a consumer. As a member of this community, it is your duty to consume. Why? Because the system would collapse if you stopped spending.



The Good Consumer was produced by Bonfire of the Brands

, and purports to be an instructional video explaining how to be a good consumer. It offers tips like these:
* “A good consumer is always buying new products.”
* “The golden rule of consumption is to concentrate on buying the things that you want, as opposed to the things that you really need.”
* “The good consumer follows fashion.”
* “Household brands are your friends.”
* “The good consumer does not wait to replace her possessions when they wear out.”
* “Consumption is good for the environment; the more you consume, the more you can recycle.”
* “Remember: consume for happiness.”

Obviously, the entire film is an exercise in irony. It’s meant to dissuade consumerism, not encourage it. One of the benefits of taking control of your personal finances is that, in general, you find the siren call of the consumer lifestyle less appealing. When you learn that you can be satisfied with what you have, you’re less bothered by what you don’t.

“If consumers found fulfillment at any meaningful level … corpocracy would be finished.” — from Cloud Atlas
Humans have outsheeped the sheep, at least sheep need a sheepdog to keep them in line. Humans keep each other in line. — David Icke
It's no measure of health to be well adjusted to a profoundly sick society — Jiddu Krishnamurti, public speaker, author, philosopher

De euro wordt aan alle kanten belaagd. Hoe loopt dat af? Tegenlicht vroeg Kees Vendrik (financieel expert van GroenLinks) zijn fantasie de vrije loop te laten en een toekomstscenario te schrijven voor 2011. Balancerend op de grens tussen fictie en harde werkelijkheid schetst Vendrik een toekomst die dichterbij ligt dan we denken.

In het scenario laat Kees Vendrik zien waar de huidige problemen van de euro allemaal toe kunnen leiden. Hij verhaalt over nieuwe landen in crisis, de gevolgen voor de toch al gehavende banken en het risico van een nieuwe, nog zwaardere kredietcrisis. Via consumentenboycots van landen binnen de Europese Unie, weigerachtige staatshoofden en democratische dwaalwegen leidt het scenario naar een even verrassende als logisch einde van de eurocrisis zoals die het afgelopen jaar begon, en volgens velen nog lang niet is afgelopen.

In ‘Het jaar dat de euro valt’ voegt Tegenlicht feit en fictie samen tot een realistische verfilming van een scenario over de toekomst van de euro. Het toekomstscenario van Kees Vendrik wordt deels verteld, deel verfilmd, en aangevuld met commentaren van Cees Maas, ex-thesaurier van De Nederlandsche Bank, Gerrit Zalm, oud-minister van Financiën, Guy Verhofstadt, oud-premier van België, en Arnoud Boot, hoogleraar Financiële Markten aan de Universiteit van Amsterdam. Daarnaast helpen onder andere Philip Freriks, Mathijs Bouman, Geert Mak en Arend-Jan Heerma van Voss om het scenario over de toekomst van de euro middels gespeelde scènes naar het heden te halen.

klik hier en kijk de docu 2011: Het jaar dat de euro valt

Money & Speed: Inside the Black Box reconstrueert de flash crash die plaatsvond op de Amerikaanse financiële markten op donderdagmiddag 6 mei 2010. Om 14.42.44 uur en 75 milliseconden stortten de Amerikaanse financiële markten om niet direct aanwijsbare redenen en met ongekende snelheid in, om vervolgens na 20 minuten tot het oude niveau terug te keren. Met een gedetailleerde reconstructie leggen we de innerlijke dynamiek bloot van een snel veranderende financiële wereld die ieders leven en levensomstandigheden beïnvloedt. De futuristische thriller onthult een mondiaal financieel systeem dat van een netwerk van gereguleerde handelsvloeren tot een netwerk van zwarte dozen geworden is. Een netwerk dat niet transparant is en waarin nu gehandeld wordt met de snelheid van het licht. Een netwerk dat tot een door machines aangestuurd organisme verworden is met niemand aan het roer.

Niet alleen de gemiddelde burger heeft geen idee wat er zich binnen deze zwarte dozen afspeelt, ook het hoger management of de toezichthouders hebben dat niet. In gesprekken met de direct betrokkenen en een minutieuze visuele analyse van de handelsdata van de flash crash willen we niet alleen binnenin de zwarte dozen kijken en proberen te begrijpen wat daar precies gebeurt maar ook een hedendaagse vertelling schetsen over de verhouding tussen mens, markt en machine.

klik hier en kijk de docu Money & Speed: Inside the Black Box

Habit is stronger than reason.

George Santayana

more puzzles of life

This mockumentary is narrated by Academy Award-winner Jeremy Irons and tracks the “migration” of a plastic bag from a grocery store parking lot to the “Great Pacific Garbage Patch” in the Pacific Ocean.

The Majestic Plastic Bag from Heal the Bay on Vimeo.

Mijn tijd zal 't wel duren.

......

more puzzles of life