MUUR
Maandenlang naar deze muur
gekeken, z'n baksteen
vaal, brokkelig, ijspegels
vast aan het dak
net tanden,
boog van het raam
aan de overkant, witte verf
bladdert af, randje
van grijsblauw.
Bepaalt een grens –
waarvan? Een huls
van een huis, niemand woont er,
flinterdun,
klamme leegte
onder een lek dak.
Koud laat het verder
die muur zo dicht,
aanhoudend,
bij de mijne –
misschien dringen
met het oog, en denken
aan waar je niet kunt gaan,
wie verpletterd zijn
in het zogenaamde zwart,
wanhoop. Wat hier licht
aanvaard wordt is
geen plek door muren
weerkaatst,
echt of bedacht.
Ze staan tussen
binnen en buiten –
zoals op school, jaren terug,
toen we
Muur zagen,
Muur hoorden zeggen, "Zo heb ik,
Muur, mijn part geheel gedaan;/
En, daarmee klaar,
moet Muur nu henen gaan" –
Wolken boven, flard
blauwe hemel schuift. Vaag zon.
Robert Creeley
Robert Creeleys Wall
, uit zijn bundel Memory Gardens
, was de afgelopen maand het onderwerp van de Vertaalwedstrijd op Facebook, een heel mooi initiatief, georganiseerd door Rutger Cornets de Groot, waarbij een aantal vertalers hetzelfde gedicht vertaalt, over de oplossingen in discussie gaat, en uiteindelijk stemt. John Groosman ging met goud strijken; mijn versie kwam uit op zilver, Joost Baars op brons. (Zie hier voor de herschreven versie van de laatstgenoemde.) De hier gepubliceerde versie is naar aanleiding van de discussies herschreven en beschouw ik als definitief.