Posted on Thursday, November 12, 2009 1:19 AM
Voor
rekto:verso schreef ik een beschouwing over Ron Silliman's enorme gedicht
the Alphabet. De papieren editie heb ik nog niet gezien, maar het stuk is
online al wel te lezen. Het stuk maakt deel uit van een dossier "USA Today", met ook stukken over
Inherent Vice van Thomas Pynchon, over Tarantinos
Inglourious Basterds en over de podiumkunsten in de VS.
Update: Ook dit stuk maakte weer een rumoerige discussie los op
De Contrabas, over de vraag of mijn claim dat Silliman opvallende invloed heeft op jongere dichters wel substantie heeft en over wie er nou helemaal wel en niet in de Nederlandse poëzie het discours bepalen. Klik
hier voor de discussie in al haar smeuïgheid!
Update 2: (noot) Die discussie herlezend op De Contrabas trof me deze opmerking van Gert de Jager:
"Realisme" in de zin waarin jij het gebruikt vind ik een merkwaardig ideaal. Het veronderstelt hoe dan ook een geloof in een mogelijke correspondentie tussen taalstructuren en structuren in de werkelijkheid. Een mooi geloof, een vruchtbaar geloof wellicht - maar een geloof is het.
Wat me hier vooral in aan het denken zette is het idee van "structuren in de werkelijkheid". Immers, zijn er eigenlijk wel structuren in de werkelijkheid? Is een structuur niet altijd iets dat mensen in de werkelijkheid zien? Zodat je in de werkelijkheid op zijn best laten we zeggen, potentiële (virtuele?) structuren hebt, proto-structuren of zo? Als dat namelijk het geval is dan kan dat idee van zulke correspondentie op structuur-niveau ook meteen de prullenbak in. Tezelfdertijd is die gedachte niet strijdig met wat ik beschrijf over hoe Silliman's werk de inconsistente werkelijkheid consistent maakt met zijn vormstrategieën.
Zo bekeken heeft mijn "realisme" dus ook niet dat geloof nodig; wel heeft het een geloof in "proto-structuren" nodig of in een
structureerbare werkelijkheid. Dat geloof heb ik inderdaad, en dan geloof ik
ook nog eens dat de manieren van structureren zelf weer werkelijk zijn, d.w.z. niet-gestructureerd.