Sinds enkele dagen lees ik in het dikste moderne gedicht dat ik ooit gelezen heb: Ron Silliman's
The Alphabet, een lang gedicht in 26 afdelingen, waarvan elke titel begint met de volgende letter van het alfabet. De afdelingen zijn tussen de 2 en de 150 pagina's, het hele gedicht is 1050 pagina's, en tot nu toe lees ik het met groot genoegen.
Op Silliman's blog lees ik zojuist dat de uitgever van zijn boek
The Age of Huts het eerste gedicht uit dat boek, Ketjak, beschikbaar heeft gesteld als
.pdf-bestand. Ketjak is een prozagedicht van zo'n 100 pagina's, en een van de krachtigste voorbeelden van wat Silliman The New Sentence noemt. Het gedicht bestaat uit alinea's waarvan het aantal zinnen elke volgende alinea verdubbelt; en alle zinnen uit de vorige alinea komen terug, soms licht veranderd, in de volgende. Opeenvolgende zinnen lijken vaak geen verband met elkaar te houden, maar geleidelijk aan vouwt zich een rijke en complexe waaier uit van indrukken, ideeen, observaties, woordspelletjes, theorieen, enzovoort. Een geweldige leeservaring, en nu zomaar voor niks!