Voorlopig het laatste gedicht uit Dinh's Jam Alerts waarvan ik hier een vertaling plaats:
Metropolen
Een stad was zo groot dat men de melk niet kon
Bezorgen van de weilanden rondom naar het centrum
Zonder dat het in yoghurt veranderde, soms in kaas,
Afhankelijk van het weer.
Door hebzucht versleten kon een hele stad, met wolkenkrabbers,
Schuren, boerderettes en al 45 graden buigen,
Voor hij spattend de stoep kuste.
Ze bouwden torens met honderd verdiepingen
Maar gingen alleen op de eerste drie wonen, in de rest
Spookten hun chagrijnige voorouders.
Onder gejuich en boegeroep konden dronken avonturiers
Op pad gaan naar de verduisterde hoogste etages
Om nooit terug te keren.
Ruïnes zijn korsten op ruïnes, deze donkere ruïnes
Zijn organisch, ze groeien eeuwen na eeuwen, totdat
De lichten weer aan gaan.
- Linh Dinh
Nu ga ik me met Leslie Scalapino bezighouden. Ik kan vast melden dat Way, uit 1988, een verbluffend boek is.