Een vertaling uit de nieuwste bundel van de Vietnamees-Amerikaanse dichter Linh Dinh,
Jam Alerts:
LEVEN OM TE TELLEN
Het Piraha-volk in Brazilie kan maar tot 2 tellen.
Elk getal boven de 2 - 3 of miljard -
Geven ze aan met veel.
Amerikanen, daarentegen, vinden tellen prachtig,
En ze kunnen het heel nauwgezet. Misschien is dat wel
Waarom ze zoveel spullen hebben en in staat zijn tot de inname
Van zoveel kalmeringsmiddelen.
Ik, daarentegen, tel het liefste lijken.
Telkens als ik lijken zie ga ik mompelen: 1, 2, 3, 4,
5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15. Als ik geen
Lijken zie tel ik levende mensen als lijken.
Altijd wacht ik op een kans om lijken te tellen.
Ik ben misschien slechts hier op aarde om lijken te tellen.
Ontmoette ik iemand, dan vroeg ik, Ben je al dood?
Kwam ik een man van 89 tegen, dan vroeg ik, Ben je al dood?
Zag ik een verwant, vader, moeder, tante, oom, neef,
Kind of kleinkind, ondervroeg ik ze, Ben je al dood?
Zag ik een kind net 2 of 3 minuten oud, staarde ik
De moeder in de ogen, Is je kind al dood?
Telkens als ik hoor, Nog niet, ben ik verpletterd,
Zelfs totaal van slag. Weet je het zeker? Waarom ben je
Nog niet dood? Waarom sterf je nou niet?
- Linh Dinh