Posted on Monday, April 30, 2007 2:36 AM
Ik hoorde eens over een musicoloog die bereid was om op zijn knieen naar Parijs te kruipen als het hem gegeven zou zijn om de muziek van de Notre Dame school te horen zoals men die rond 1200 daar uitvoerde. Misschien is het opduiken van een fragment van een TV-show uit 1960 minder spectaculair, maar voor mij niet minder emotionerend. De
inspanning die je moet leveren om het te kunnen zien is in elk geval lichter. Het is een filmpje waarop John Cage een stuk "experimentele muziek" uitvoert (Water Walk) op een van de populairste programma's van die tijd. Hij voert het stuk uit met grote ernst en concentratie maar ook in het besef dat hij optreedt als een soort kermisattractie. Die rol vervult hij waardig en het publiek vindt het prachtig. Tegelijk is de performance opwindend en het stuk als muziek dramatisch en mooi.
Feedback
# re: Cage op een authentieke TV
4/30/2007 1:13 PM by
Grappige, maar naar mijn idee niet helemaal steekhoudende vergelijking met die musicoloog die op z'n knieën wilde. Dat wij daar voor Cage niet toe bereid zijn, ligt niet aan verminderde inzet, maar aan de manier waarop de muziek functioneert, en met welke bedoeling ze wordt gemaakt.
Het zal wel een vooroordeel zijn, maar ik stel me voor dat men in de 12e eeuw niets liever zag dan dat men op de knieeën ging. Zo werd het nog bestaande labyrinth in de kathedraal van Chartres la lieue genoemd, omdat men een uur nodig had om zijn weg op de knieeën af te leggen. De rollen zijn inmiddels omgedraaid: de muziek gaat veelal op de knieeën voor het publiek. Alleen Cage niet: die rent zich, met stopwatch in de hand en uitgelachen door de zaal, nog rot voor de muziek. Zijn waardigheid bestaat hieruit, dat geen enkel geluid voor hem te groot of te klein is om als muziek te worden gekwalificeerd. Die waardigheid bezit die musicoloog niet: hij is kruiperig.
# re: Cage op een authentieke TV
5/6/2007 11:25 PM by
Hoi Rutger, een goed punt, maar ik geloof trouwens niet dat het publiek Cage uitlacht. Het is een beetje een nerveus lachen omdat ze met iets héél raars worden geconfronteerd. Tegelijk vind Water Walk behalve serieus ook echt grappig, wat met die bloemen in die badkuip en dat fluitje, terwijl het geen moppen bevat. Een ongrijpbaar geheel. Cage ondertussen heeft er geen moeite mee dat mensen lachen, zoals hij in het filmpje zegt. Hij was ook eerder in zijn leven al onder de indruk geraakt van de Indiase theorie van de "Negen Emoties" waarvan het lachen of de blijdschap er een is, op hetzelfde niveau als b.v. het heroische of de walging.
# re: Cage op een authentieke TV
5/17/2007 12:14 AM by
Hoi Samuel,
Ik zie nu pas je reactie. Natuurlijk, dat is waar, het publiek lacht niet alleen maar uit, maar ook om eigen ongemak. Cage geeft ze, hoezeer ook geënsceneerd, de werkelijkheid, en die maakt altijd vrolijk, omdat ze toevallig is, grillig, vormeloos, en dus ongemakkelijk, - behalve voor wie zich ermee kan verstaan. Ook daardoor kan Cage zijn waardigheid behouden, want hij is tenslotte maar in betrekkelijke mate voor die werkelijkheid verantwoordelijk. In dat opzicht is er geen verschil met 4"33...