Ik heb na de vorige update even een gat laten vallen in de dagelijkse
raportage omdat de lang niet meer zo heet van de naald, tenenkrommend
spannend is als in de opmaat naar de 400way.
Maar nu, in het vliegtuig op weg naar huis, ontzeg ik mij wat slaap en
neem toch de moeite om nog eens door m'n aantekeningen heen te
bladeren om te vertellen over de gebeurtenissen na het record.
Ik was op 9 februari gebleven bij de sprong voor de chef van de
luchtmacht, deze kwam op bezoek om eens te kijken hoe wij al zijn Herc's
gebruikten. Er was wat ceremonieel, maar even later kwam het gewone
springbedrijf weer op gang. Geen herhaling van de 400way of zo, maar
gewoon per sector iets leuks. Zo deed sector 3 een simpele 32way.
Heerlijk om gewoon op de vloer van de Herc neer te ploffen en je geen
zorgen te hoeven maken over zuurstof slangen, verstopte neuzen en nog
meer ellende.
Na de sprong werd de hele bende afgebroken en opgeruimd. Iedereen pakte
zijn spullen in en ging terug naar het hotel, waar voor zessen alle
bagage voor transport naar Bangkok klaar moest staan. Ondertussen werd
ook al een podium opgebouwd waar die avond de opredens waren bij het
feest.
Een feest volgens bekend recept. Met allemaal eet-kraampjes aan de rand
en optredens op het podium.
De 10e februari was transport dag. Voor ons betekende dat 6 uur op,
om 6:45 in de bus naar het vliegveld, waar de bus meteen aan de trap van de
klaarstaande A310 parkeerde. De ietswat verraste bemanning liet moeizaam
de eerste mensen toe, maar toen mocht iedereen aan boord. 7:30 take off,
8:30 in Bangkok. Met de bussen was het even lastig door het verkeer en
zo waren we pas om 10 uur in het Winsor Suits hotel. We deden het verder
rustig aan, half een hapje eten, naar de kleermaker om de pakken vast
eens te passen. Met een paar kleine aanpassingen zag het er goed uit,
dus konden we weer met de taxi-meter taxi terug naar het hotel.
De groep Nederlanders hadden afgesproken om China town te gaan bekijken.
Met de metro erheen en wat straten bekeken, maar het was niet veel
soeps. Wat wel oke was is het restaurant wat we tegenkwamen. We werden
meteen in een afgescheiden ruimte ontvangen, aan een hele grote ronde
tafel met draaischijf. Dat was voor Carlijn, die natuurlijk ook met was,
onweerstaanbaar: "daaien". Het eten was er heerlijk, iedereen was er
zeer over te spreken, en zeker over de pineapple juice.
De 11e februari was de dag van de massdrop. We moesten om 10 uur met 960
man een sprong maken boven het nieuw te openen "gouden land"
international airport van Bangkok. Deze was voor de gelegenheid eenmalig
tot dropzone omgedoopt.
Dit geintje betekende dat we om 5 uur ons bed uit moesten om om half
zeven in de bussen te zitten naar het vliegveld van Bangkok. Dat moest
in warmup gear en met alleen de spullen om mee te springen. Eenmaal
aangekomen was het weer de nodige georganiseerde chaos en werd er
geschoven met mensen, toespraken, vliegtuigen en fotosessies. Ook werden
nog streamers upgedeeld. Uiteindelijk een briefing over het verloop van
de sprong en de indeling in de vliegtuigen. De sector 3 zat in de eerste
hercules die na de BT-67's zou droppen. En ik zat dicht bij de ramp, aan
de zijkant, dus kon ik wel wegkomen bij de voorspelde bende. De rest van
de Herc werd gevuld met Thai, die er af en toe een eigen plan op na te
houden. Gelukkig was er wel een foto van het terrein.
AL lekker opgewarmd in de warm up's was het in de Herc's helemaal zweten
geblazen. Door de import wel te verstaan, de Thai leken nergens last van
te hebben. Uiteindelijk gingen de vliegtuigen draaien en klommen naar
8000ft. Met enige tussenruimte dropte elke kist zijn lading en kon ik
makkelijk in trackng de vrije ruimte opzoeken. Laverend tussen wat
resterende Thai door kon ik het enorme veld makkelijk halen en stond
even later met Pal Berggren naar de verdere dropping te kijken. We keken
een beetje vreemd naar de laatste Hercules die wat naast de jumprun leek
te vliegen. Dat bleek een Thai only load te zijn, die voor de verkeerde
runway gespot hadden, met als resultaat dat de hele bende downwind hing.
Met iedereen geland bleek alles goed gegaan te zijn, behalve een
gebroken enkel bij een Amerikaan. De ceremonie ging verder met wat
toespraken van hoge piefen en het zingen van het volkslied. Aansluitend
was er een kleine vliegshow van een F-16, op een manier zoals je die in
Nederland niet meer ziet: bovenop het publiek zeg maar.
Er was ook een formatie van drie porters die met gekleurde rookpotten
de vlag van Thailand in de lucht schilderden.
Met alles weer ingepakt en was het eerst naar een stationsgebouw voor
een lunch en daarna weer terug. Het uitdelen van de lunch liep niet
helemaal volgens plan, zodat er voor een mannetje of 50 niets te eten
was. Uit alle macht werd nog geprobeerd wat extra maaltijden te regelen,
maar menigeen had zich al op de ijskarretjes gestort om voeding en
afkoeling te vinden.
Eenmaal terug bij het hotel weer normale kleren aan em bij de poolbar
nog maar wat te eten besteld. Verder was het heerlijk uitrusten bij het
zwembad en nog eenmaal naar ons favoriete restaurantje om de hoek.
Zo was de vertrekdag weer aangebroken. Rustig uitslapen, de kamer
leegmaken en uitchecken. De koffer zat wel voller dan op de heenweg,
maar dat moest maar. Duidelijk laten zien dat het World Team is zou wel
eens kunnen helpen bij de Thai.
De afspraak was gemaakt om nogmaals bij de kleermaker langs te gaan om
de pakken te passen en Marc zou ook meegaan. Dus met z'n allen in een
taxi, waarvan we de bestuurder weer met enige moeite duidelijk konden
maken waar we heen wilden, ja met de meter en nee het was niet te ver. Ze
willen echt alleen maar korte ritjes aannemen.
De kleermaker deed gelukkig niet zo moeilijk en had alles af en passend
gemaakt. Marc heeft ook nog even gepast en zijn spullen worden ook in
orde gemaakt. Dat was vlot geregeld, dus zijn we gaan wandelen om een
hapje te gaan eten. In een restaurantje, waar ook een groep Thai zaten
te eten, binnengelopen en best lekker gegeten, voor weinig.
Toen op naar het paleis. Even een lange broek lenen bij de ingang, blote
benen kan niet daarbinnen. Eenmaal binnen is het een enorme
verscheidenheid aan beelden tempels en schilderingen. De eerste tempel
was waarschijnlijk een regentempel want toen we buitenkwamen regende het
als een gek. En het bleef regenen, dus ons paleis bezoek viel in het
water, zeg maar.
Het was wat lastig om weer een taxi te vinden, maar dit keer wilde we
maar naar het skytrain station, om daar de 2e helf van de rit te doen,
dat moet helpen. Maar de regen maakt van deze jongens ook slimme
handelaars. Dus koste het nog steeds een hoop geld.
Marc, Daphne en Carlijn waren zo vriendelijk geweest om onze koffers
even onderdak te geven en gaven ons de gelegenheid even te douchen
voordat ons in World Team outfit staken. Aangezien het nog steeds
regende, bleven we in het hotel eten, waarna we om half negen de spullen
pakken en afscheid nemen van iedereen. BJ, Bobbie en Sarah zijn ook in
de lobby om iedereen uit te zwaaien, erg aardig.
Met 2 bussen aardig vol naar het vliegveld waar we zonder problemen het
overgewicht konden inchecken, de World Team logo's vielen op en deden
hun werk. Dat blijkt ook wel aan de stoel waar ik nu in zit. Heerlijk op
de voorste rij bij de hoofddeur, met meer beenruimte dan ik ooit kan
gebruiken (Gerhard komt een heel eind overigens).
Ik zit ondertussen in het donker te typen, want het schijnt slaaptijd te
zijn. Als die jongens voorin wakker blijven, dan pak ik ook nog een paar
uurtjes mee. Dan wordt ik hopelijk een beetje uitgerust wakker en is het
avontuur echt voorbij. Want een avontuur was het. Punt.