Om 7:10 vertrekken met de bus, da's best vroeg. Maar dat moet wel omdat
er om 9:00 een slot is waarin we kunnen vliegen. Het is hier namelijk
druk met vliegverkeer, niet zo zeer op het veld maar erover, naar Laos.
Daar moet rekening mee gehouden worden.
Er is een hoop besproken bij de sector captains meeting. We gaan iets
gedetaileerder uitlopen en de zuurstof aansluiting gaat anders worden.
Er zijn in de grill van de helm (bij de mond) buisjes gelijmd die als
aansluitpunt dienen voor de zuurstofslangetjes. Deze constructie blijkt
toch niet helemaal lekker te zijn. Ze komen los te zitten, of de
zuurstof slang zit er te strak op. Lastig bij exit. Dus de buisjes gaan
er weer uit (zonde van al dat werk).
Om half tien gaat de eerste Hecules weg, wij wachten op verder nieuws
over de dagindeling. Om tien uur komt dat nieuws. Omdat we maar een kist
hebben wordt er in ieder geval door de basis gesprongen en gaan wij pas
ergens na twaalven omhoog (Sta je daarvoor om 6 uur op. Heb je wel
lekker de tijd om een verhaalje te schrijven.) Elf uur briefing van de
basis + onze sector en daarna ruim een uur pauze. Heb ik mooi even de
tijd om mijn schouders te laten masseren. Voor 150 Baht (ongeveer 3
euro) wordt er dan een uur aan je gekneed en gedaan terwijl je samen
met nog een paar springers onder een tentje naar de rest van het
gebeuren ligt te kijken.
De basis maakt met een andere sector een sprong, maar dat loopt niet
helemaal vlekkeloos. Iemand spreidt zijn armen te snel na exit en
wordt geraakt door iemand. Die klap is zo hard dat de bovenarm gebroken
blijkt. Iemand anders heeft een voortijdige opening van zijn parachute
en hangt dus op grote hoogte boven Thailand. Zo zie je maar dat je moet
blijven opletten met de Hercules.
Na enig uitstel wordt om drie uur de eerste 400way briefing bij elkaar
geroepen. De hele club verzamelt zich op een platform naast de locatie
waar de tenten staan en BJ Worth staat bovenaan een vliegtuigtrap de
menigte toe te spreken met een megafoon. Deze briefing is wel goed
voorbereid. Door middel van lijnen op de grond is de constructie van de
basis en de asses van de whakers exact aangegeven. Hierin gaan we
allemaal liggen (inderdaad, 400 man liggend op een betonnen platform,
in de brandende zon). En het past precies, dus dat moet geen probleem
vormen.
Ook de exit hebben we kunnen proberen. Over het hele platform zijn
stukken tape geplakt met de slot nummers (ik ben C67) in de indeling van
de vliegtuigen. Met de juiste ondelingen plaatsing geeft dat het beeld
van 5 leegstromende Heculesen. Dit bleek prima te werken en na drie keer
uitlopen was het gedaan. En dat was voor ons meteen het teken omhangen
en wegwezen.
Terwijl de anderen al lekker naar het hotel konden en het zwembad
induiken gingen wij alsnog de sprong met de basis maken. Met nog een
vlotte briefing het vliegtuig in, waar ondertussen de eindstops van de
zuurstofslangen afgehaald waren. Het zijn nu kale slangen die je zo
door de grill van je helm kunt steken, heel makkelijk. De rit naar boven
(nu wel naar 21000ft) ging vlot en de sprong daarna ook. De basis maakt
een lange exit en wij komen dus van hoog en ver deze keer. Na een lange
lange dive kom ik redelijk op mijn plek uit, maar mis mijn wingman, die
ik moet volgen de formatie in. Slechts tot halverwege de tweede lijn
wordt opgebouwd toen het alweer breakoff tijd was.
De rest werd vlot afgehandeld, de debriefing, spullen opruimen en terug
naar de hotels. En daar schrijf ik nu dit verhaal, wat ik meteen ga
posten, samen met die van gister, vandaar.