Jake's World Team blog

Ik heb na de vorige update even een gat laten vallen in de dagelijkse raportage omdat de lang niet meer zo heet van de naald, tenenkrommend spannend is als in de opmaat naar de 400way.
Maar nu, in het vliegtuig op weg naar huis, ontzeg ik mij wat slaap en neem toch de moeite om nog eens door m'n aantekeningen heen te bladeren om te vertellen over de gebeurtenissen na het record.

Ik was op 9 februari gebleven bij de sprong voor de chef van de luchtmacht, deze kwam op bezoek om eens te kijken hoe wij al zijn Herc's gebruikten. Er was wat ceremonieel, maar even later kwam het gewone springbedrijf weer op gang. Geen herhaling van de 400way of zo, maar gewoon per sector iets leuks. Zo deed sector 3 een simpele 32way. Heerlijk om gewoon op de vloer van de Herc neer te ploffen en je geen zorgen te hoeven maken over zuurstof slangen, verstopte neuzen en nog meer ellende.

Na de sprong werd de hele bende afgebroken en opgeruimd. Iedereen pakte zijn spullen in en ging terug naar het hotel, waar voor zessen alle bagage voor transport naar Bangkok klaar moest staan. Ondertussen werd ook al een podium opgebouwd waar die avond de opredens waren bij het feest.
Een feest volgens bekend recept. Met allemaal eet-kraampjes aan de rand en optredens op het podium.

De 10e februari was transport dag. Voor ons betekende dat 6 uur op, om 6:45 in de bus naar het vliegveld, waar de bus meteen aan de trap van de klaarstaande A310 parkeerde. De ietswat verraste bemanning liet moeizaam de eerste mensen toe, maar toen mocht iedereen aan boord. 7:30 take off, 8:30 in Bangkok. Met de bussen was het even lastig door het verkeer en zo waren we pas om 10 uur in het Winsor Suits hotel. We deden het verder rustig aan, half een hapje eten, naar de kleermaker om de pakken vast eens te passen. Met een paar kleine aanpassingen zag het er goed uit, dus konden we weer met de taxi-meter taxi terug naar het hotel.

De groep Nederlanders hadden afgesproken om China town te gaan bekijken. Met de metro erheen en wat straten bekeken, maar het was niet veel soeps. Wat wel oke was is het restaurant wat we tegenkwamen. We werden meteen in een afgescheiden ruimte ontvangen, aan een hele grote ronde tafel met draaischijf. Dat was voor Carlijn, die natuurlijk ook met was, onweerstaanbaar: "daaien". Het eten was er heerlijk, iedereen was er zeer over te spreken, en zeker over de pineapple juice.

De 11e februari was de dag van de massdrop. We moesten om 10 uur met 960 man een sprong maken boven het nieuw te openen "gouden land" international airport van Bangkok. Deze was voor de gelegenheid eenmalig tot dropzone omgedoopt.
Dit geintje betekende dat we om 5 uur ons bed uit moesten om om half zeven in de bussen te zitten naar het vliegveld van Bangkok. Dat moest in warmup gear en met alleen de spullen om mee te springen. Eenmaal aangekomen was het weer de nodige georganiseerde chaos en werd er geschoven met mensen, toespraken, vliegtuigen en fotosessies. Ook werden nog streamers upgedeeld. Uiteindelijk een briefing over het verloop van de sprong en de indeling in de vliegtuigen. De sector 3 zat in de eerste hercules die na de BT-67's zou droppen. En ik zat dicht bij de ramp, aan de zijkant, dus kon ik wel wegkomen bij de voorspelde bende. De rest van de Herc werd gevuld met Thai, die er af en toe een eigen plan op na te houden. Gelukkig was er wel een foto van het terrein.

AL lekker opgewarmd in de warm up's was het in de Herc's helemaal zweten geblazen. Door de import wel te verstaan, de Thai leken nergens last van te hebben. Uiteindelijk gingen de vliegtuigen draaien en klommen naar 8000ft. Met enige tussenruimte dropte elke kist zijn lading en kon ik makkelijk in trackng de vrije ruimte opzoeken. Laverend tussen wat resterende Thai door kon ik het enorme veld makkelijk halen en stond even later met Pal Berggren naar de verdere dropping te kijken. We keken een beetje vreemd naar de laatste Hercules die wat naast de jumprun leek te vliegen. Dat bleek een Thai only load te zijn, die voor de verkeerde runway gespot hadden, met als resultaat dat de hele bende downwind hing.

Met iedereen geland bleek alles goed gegaan te zijn, behalve een gebroken enkel bij een Amerikaan. De ceremonie ging verder met wat toespraken van hoge piefen en het zingen van het volkslied. Aansluitend was er een kleine vliegshow van een F-16, op een manier zoals je die in Nederland niet meer ziet: bovenop het publiek zeg maar.
Er was ook een formatie van drie porters die met gekleurde rookpotten de vlag van Thailand in de lucht schilderden.

Met alles weer ingepakt en was het eerst naar een stationsgebouw voor een lunch en daarna weer terug. Het uitdelen van de lunch liep niet helemaal volgens plan, zodat er voor een mannetje of 50 niets te eten was. Uit alle macht werd nog geprobeerd wat extra maaltijden te regelen, maar menigeen had zich al op de ijskarretjes gestort om voeding en afkoeling te vinden.
Eenmaal terug bij het hotel weer normale kleren aan em bij de poolbar nog maar wat te eten besteld. Verder was het heerlijk uitrusten bij het zwembad en nog eenmaal naar ons favoriete restaurantje om de hoek.

Zo was de vertrekdag weer aangebroken. Rustig uitslapen, de kamer leegmaken en uitchecken. De koffer zat wel voller dan op de heenweg, maar dat moest maar. Duidelijk laten zien dat het World Team is zou wel eens kunnen helpen bij de Thai.
De afspraak was gemaakt om nogmaals bij de kleermaker langs te gaan om de pakken te passen en Marc zou ook meegaan. Dus met z'n allen in een taxi, waarvan we de bestuurder weer met enige moeite duidelijk konden maken waar we heen wilden, ja met de meter en nee het was niet te ver. Ze willen echt alleen maar korte ritjes aannemen.

De kleermaker deed gelukkig niet zo moeilijk en had alles af en passend gemaakt. Marc heeft ook nog even gepast en zijn spullen worden ook in orde gemaakt. Dat was vlot geregeld, dus zijn we gaan wandelen om een hapje te gaan eten. In een restaurantje, waar ook een groep Thai zaten te eten, binnengelopen en best lekker gegeten, voor weinig.

Toen op naar het paleis. Even een lange broek lenen bij de ingang, blote benen kan niet daarbinnen. Eenmaal binnen is het een enorme verscheidenheid aan beelden tempels en schilderingen. De eerste tempel was waarschijnlijk een regentempel want toen we buitenkwamen regende het als een gek. En het bleef regenen, dus ons paleis bezoek viel in het water, zeg maar.

Het was wat lastig om weer een taxi te vinden, maar dit keer wilde we maar naar het skytrain station, om daar de 2e helf van de rit te doen, dat moet helpen. Maar de regen maakt van deze jongens ook slimme handelaars. Dus koste het nog steeds een hoop geld.

Marc, Daphne en Carlijn waren zo vriendelijk geweest om onze koffers even onderdak te geven en gaven ons de gelegenheid even te douchen voordat ons in World Team outfit staken. Aangezien het nog steeds regende, bleven we in het hotel eten, waarna we om half negen de spullen pakken en afscheid nemen van iedereen. BJ, Bobbie en Sarah zijn ook in de lobby om iedereen uit te zwaaien, erg aardig.

Met 2 bussen aardig vol naar het vliegveld waar we zonder problemen het overgewicht konden inchecken, de World Team logo's vielen op en deden hun werk. Dat blijkt ook wel aan de stoel waar ik nu in zit. Heerlijk op de voorste rij bij de hoofddeur, met meer beenruimte dan ik ooit kan gebruiken (Gerhard komt een heel eind overigens).

Ik zit ondertussen in het donker te typen, want het schijnt slaaptijd te zijn. Als die jongens voorin wakker blijven, dan pak ik ook nog een paar uurtjes mee. Dan wordt ik hopelijk een beetje uitgerust wakker en is het avontuur echt voorbij. Want een avontuur was het. Punt.

De details van gisteren zijn een beetje wazig geworden na het feest van gisteravond, maar toch zal ik proberen om te vertellen hoe we tot de 400way zijn gekomen.

Het begon allemaal met de aankondiging van een relatief vol dagprogramma. Iedereen werd gevraagd de sponsor spullen mee te nemen voor een fotosessie. De hele club voor een herc en dan dit t-shirt aan, dat die pet op, dat soort dingen. Het moest allemaal een beetje vlot want de eerste vlucht zou om 9 uur omhoog gaan. Met de hele collectie bussen die op het veld rijden is dat niet zo'n probleem.
De luchtmacht brengt ons naar 25000 ft deze keer en de sprong verloopt vrij rustig. De opbouw gaat goed, maar toch blijken een hoop lijnen niet aangesloten, we komen tot net boven de 300. Voor ons gevoel komt de 400way wel dichterbij.

De 2e sprong van de dag zou rond 12 uur moeten plaatsvinden, maar werd een uurtje uitgesteld. Dat is iets wat we wel vaker meemaakten, dus het vermoeden was dat we wel weer geen drie sprongen zouden maken. Toch kwamen de herculessen om kwart voor 1 tot leven en konden we instappen voor de volgende sprong. Wederom klom de formatie naar 25000ft en iedereen was gebrand om de formatie compleet te maken.

Dat gebeurde dan ook bijna behalve in onze sector. De vierde lijn vertoonde al een golfbeweging en de vijfde lijn ging daarna ook zo tekeer dat ik, armen wijd, met een roll van 45 graden naar links in de formatie lag. Dat geeft wat spanning zeg maar en Santi, die op mij aandockt, stond zowat op zijn kop in de lucht. Met alle kracht de grip vastgehouden totdat de breakoff kwam, en dat was niks te vroeg. De lijn was helemaal naar beneden gezakt, waardoor het voor invaller Elena (video Russia 8) onmogelijk was om er op tijd bij te komen.
De foto van de formatie laat zien dat op het moment dat zij aandockt in de basis de grip los is voor de breakoff deployment. Da's volgens Willy Boeykens 399,5.

Patrick was niet blij natuurlijk dat de lijnen niet solide vlogen en 'zijn' sector niet op tijd compleet was. Hij stelde in de korte debrief dat Elena goed had gewerkt en dat de lijn er de oorzaak van was dat ze er niet bij kon komen. De lijnen moesten beter hun werk doen.

De derde sprong zit er vandaag wel degelijk in en de briefing is kort en bondig, we gaan het gewoon nog een keer doen en nu wel goed. Patrick haalt nog even Elena in het midden van de sector en zegt tegen iedereen dat we het aan haar verplicht zijn een goede opbouw te laten zien. Zij een rood hoofd, maar ja, als enige niet in de 400way liggen en daar niet de schuld van hebben is zuur natuurlijk.

weer naar 25000ft, goede exit van iedereen en een makkelijke dive naar de basis. Onze sector bouwt rustig maar gestaag op en ook de lijn voor ons vliegt goed. We kunnen makkelijk aansluiten en voor ons gevoel is de lijn compleet. Ik scan verder over de formatie en zie nergens beweging meer. Pas na enige seconden komt de eerste pilot chute uit de basis tevoorschijn..... Hij was compleet!!! We duiken als gekken achter onze tracking leader aan en juichen in onze helmen.

Opvallend veel chutes landen op het veld bij de ingang van de airbase, waar de locals ook toegang hebben. Iedereen is blij met de goede sprong en ervan overtuigd dat het de 400way was. De locals zijn ook helemaal blij en willen uitgebreid op de foto en handtekeningen.

Terug op de DZ is er een uitgelaten stemming. Uit alle sectoren komen goede berichten en lijkt er niks meer mis te kunnen gaan. Maar de jury moet natuurlijk nog de bewijzen bestuderen. Ondertussen komen de herculessen binnen en iedereen stroomt naar de taxibaan om de vliegers onder luid gejuich binnen te halen. Zij hebben dit ten slotte ook mogelijk gemaakt.

Iedereen wacht blij maar toch gespannen af wat de uitslag zal zijn. De sector captains verzamelen zich op de eerste verdieping van de verkeerstoren waar we zitten en hangen een beetje uit het raam terwijl de jury bezig is.
De piloten komen ook naar de tenten en worden door iedereen onthaald. Ook zij zijn benieuwd of het gelukt is.

17:30 bericht dat het er tot nu toe goed uit ziet en de jury naar de sector video's aan het kijken is. Dean Kenny: "If there's white smoke we've got it, if it's black smoke we've got to go again. That is all".

De spanning blijft totdat om tien voor zes de sector captains met spuitende bierblikjes de witte rook naabootsen. De 400way is compleet!
Een enorm gejuich barst los en iedereen feliciteerd iedereen, het is een groot feest. BJ Worth bedankt onder het oog van vele camera's iedereen die hieraan heeft meegeholpen. Ook worden terstond enige weddenschappen ingelost en lopen er nu een aantal mensen met een kaal hoofd rond.

Het is al donker als het feestgedruis zich langzaam naar de stad verplaatst. Eerst bij het hotel, daarna wat eten en dan komt alles eigenlijk als vanzelf bij elkaar in Mr. Tong's bar ("Welcome World Team Skydrivers" staat al de hele week op het spandoek, en da's geen tikfout). Het record wordt uitgebreid gevierd en ik schat dat de laatsten het licht pas om zes uur 's ochtends uit hebben gedaan.

Dat was gisteren, nu de laatste dag. Er volgt vanmiddag nog een sprong voor de grote baas van het leger. Dan alle spullen inpakken voor transport terug naar Bangkok en tenslotte een afsluiting dinner.
Later meer.

Officieel 400way record om 17:50 bevestigd !!!!!

Derde sprong zou wel eens de 400 way kunnen zijn. Hij vloog een paar seconden goed en rustig en er is nog geen bericht van problemen. Video review team zit nu te kijken.......

Om het verhaal van de rustmiddag van gisteren verder af te maken, ik ben eens met daglicht door de straten van Udon gaan wandelen. Wat je normaal alleen in het donker ziet heeft dan ineens een hele andere uitstraling. En je hebt de gelegenheid de meer achteraf straatjes door te lopen en dan kom je toch nog een hoop rommel tegen. Tevens het winkelcentrum van de stad bezocht. Vier verdiepingen met heel veel kleine winkeltjes en een V&D-achtige winkel. Die kleine winkeltjes proberen allemaal een stukje van dezelfde markt te pakken. Bijvoorbeeld mobiele telefoons, een helft van een verdieping alleen maar glazen vitrines met toestellen. Wat dan wel weer leuk is is dat je ook een winkel tegenkomt waarin ze tot de kleinste onderdelen van telefoons verkopen. Alsof het een bouwpakket is. De prijzen zijn overigens niet zo laag voor dit spul.
Verder veel kleding zaakjes, DVD shops, foto boutieken en chineese goudhandel in sierraden. De V&D achtige winkel heeft inderdaad allerlei afdelingen waar je uit een heel assortiment producten kunt kiezen. Er zijn ook veel verkopers beschikbaar, want arbeid kost niet zoveel.

Een stukje verderop is ook een avondmarkt te vinden. Ik was hier al eens langsgelopen, maar nog niet in. In het begin is het buitendeel, wat heel veel eetstalletjes kent, dan het binnendeel met heel veel kleine winkeltjes, net als in het winkelcentrum, Maar dan komt er een smalle straat en gaat het nog verder. Weer eetstalletjes aan de straat, waar de meest uiteenlopende geurige gerechten worden verkocht, en er veel gegeten wordt natuurlijk. Daarnaast weer een overdekte hal met weer allemaal kleine winkeltjes. Als het er bij elkaar een stuk of 1000 zijn zou ik niet verbaasd opkijken.
Hierna ben ik met een groep Engelsen ben gaan eten bij een Thais restaurant wat achter het hotel ligt. Lekker kip met cashew noten.

Maar dat was gisteren, vandaag was het weer record springen geblazen. Dus op ijd uit bed en naar de DZ, waar alles weer normaal op gang kwam. Met een briefing voor de tent werd nogmaals duidelijk gemaakt dat dit echt een poging was en er geen ruimte voor fouten meer bestond.
Helaas bleek een van de kisten een mechanisch probleem te hebben en werd de sprong tot 10 uur uitgesteld. Dat gaf gelegenheid om per sector bij een vliegtuig te poseren voor een foto. De bussen reden af en aan om de mensen van en naar het vliegtuig te krijgen.

Half elf boarden. Alle hercs deden het weer en leverden ons op 24000ft af. Deze sprong was voor onze sector niet zo best omdat er iemand onder ging en daarop volgde een funnel in het midden van de sector. Ik lag er bij en keek ernaar. Niks aan te doen.
In de tijd tussen de sprong en de debriefing heb ik de gelegenheid genomen eens een ander eetstalletje op te zoeken. Voor het gebouw waar wij bij zitten staan een aantal stalletjes, waar ze dingen verkopen en ook elke dag geroosterde kip. Het scheen naar zeggen erg lekker te zijn, dus dat wilde ik ook wel eens proberen. En inderdaad heerlijke margere kip op het bot met rijst. Een hele maaltijd.
Bij de (korte) debrief viel de aks, de persoon die eronder ging was uit de sector naar het alfateam (de reservebank) verplaatst. Iedereen (als dat al niet het geval was) realiseerde zich: het is nu geen spelletje meer.

Pauze tot half twee voor de volgende sprong werd iets ingekort, want om een uur begonnen de motoren alweer te draaien en kwamen de hercs in beweging. Kleine miscommunicatie, denk ik. Afijn wij snel onze sector bij elkaar gehaald en de twee invallers (voor de verwijderde persoon en iemand die last van haar oren had) snel even laten zien waar ze moesten zijn. Daarna rennen naar het vliegtuig want de anderen waren al ingestapt.

Deze sprong verliep een stuk beter, de opbouw was goed, maar wel met golven, dus dat koste even tijd toen een anker afbrak en dreigde onder de formatie te gaan. Dat herstelde en zo kon ik ook nog aansluiten bij de laatste rij voordat het break off was.
Na de sprong kwamen de 5 herculessen nog een keer in formatie over het vliegveld zetten, een indrukwekkend schouwspel, waarvan een hoop foto's zijn gemaakt.
de sprong leek een 380 of zo te zijn. Het bleek een 329 way vanwege een paar gebroken grips. Toch geen slechte poging bleek ook bij de debriefing en de speech van BJ na deze sprong. Helaas kwam er geen 3e sprong omdat een van de vliegtuigen niet beschikbaar was. Balen, want we zijn net lekker bezig.

Afijn, terug naar het hotel, verfrissende duik in het zwembad en lekker op bed dit verhaal schrijven. Dat ga ik nu posten en dan aan tafel. Waar en wat weet ik nog niet. Tot morgen.

Hallo allemaal. Deze keer is het dagelijks verslag van mijn ervaringen in Udon Thani wat vroeger dan normaal, omdat dit een rustdag is. Nou ja, rustmiddag dan. We hadden van gisteren nog een sprong tegoed en die hebben we vandaag gemaakt. Dus iedereen weer vroeg in de bus en om kwart over acht bij de briefing. Natuurlijk weer een 400way, maar deze keer is het idee toch anders. Tot nu toe was het oefenen en problemen oplossen, vanaf nu zijn het echte pogingen. Elke sprong telt en kan het record zijn. Dat zet wat druk op de ketel en da's niet slecht.

Om 9 uur take off voor de enige sprong van vandaag. Het is niet zo fris als gisteren, dus dat valt mee. Op 24000ft gaat de klep open, line up, zuurstof weg en exit. Een wat steile dive volgt, maar de basis ligt op de normale plek dus kunnen we makkelijk naar voren vliegen. Onze sector bouwt vrij vlot op, maar krijgt wel wat tikken mee van de blauwe sector links en zeker van de rode sector rechts.
Op zo'n 8000ft bouwen we de laatste lijn op en kan ik nog net een seconde aandocken voordat seperatie begint. Ook dat verloopt probleemloos en vrijwel iedereen is blij met deze sprong en bijna complete sector. Misschien Bruno Brokken niet want die lag de verkeerde sector te filmen, maar ja.
Ook bij de debrief blijkt het een goede sprong van onze sector, weinig andere problemen te zien anders dan veroorzaakt door de naburige sectoren. Helaas blijft het bij deze sprong en kunnen we allemaal gaan, behalve de basis. Die gaan een extra keer omhoog om hun ding te doen, want dat moet nog steeds beter.

Ik laat ondertussen de patches op mijn pakken zetten, want dat kan voor een prikkie bij de riggers/packers. Daar zit iemand de hele dag achter een naaimachine pakken te repareren en patches te zetten. Allemaal van die kleine klusjes die zo zijn gedaan, super handig dat dat daar kan.
Na een hapje eten en wat kletsen met deze en gene, is er een busje dat naar het hotel rijdt. Daar stap ik in en kan dus nu al het verslag van de sprong doen.

Morgen moet een volle springdag worden met drie pogingen. Het weer blijft de vraag in deze. Tot nu toe eigenlijk alleen maar mooi weer, maar voor de komende dagen kunnen wolken roet in het eten gooien. Nu zijn de hoge strepen al zichtbaar, de vraag is wat dat morgen brengt.

Vandaag is de dag van veel sprongen. Nou ja, veel. Zo'n stuk of drie is al een heel aantal om dat met 400 man en vijf herculessen te doen. De dag begon dan ook weer vroeg om tien over zeven in de bus en om 8 uur briefing op de gebruikelijke plaats. De invallers werden van de benodigde informatie voorzien en hadden de gelegenheid het plaatje te bekijken en zo waren we om 9 uur klaar voor het instappen.
Een rij brullende herculessen blijft indrukwekkend om aan te zien komen rijden. Vlot instappen en vliegen, iedereen heeft er zin in. De sprong verloopt best goed voor onze sector. De dive was niet zo diep, want de basis lag deze keer niet zo diep. En hij ging ook niet zo snel waar slechts een van onze sector het slachtoffer van werd. Voor de rest was het best drukken met de armen om op level te blijven. Er wordt goed in lijnen gevlogen, dus dat schept hoop.

Om 12 uur is het volgende tijd slot alweer, dus we moeten voortmaken met packen en debriefen ed. Dat doen we dan ook zodat we vlot de lucht weer in kunnen. Ten minste dat denken we, want we horen een Herc opstarten en een tijdje draaien en weer afgezet worden. Ohoh. Een van de banden moet vervangen worden, dat duurt 15 minuten. Nou, zal het daar bij blijven?
Gelukkig komt de voorspelling uit en komen de Hercs weer tot leven, zodat we vlot omhoog kunnen. Bij deze sprong breekt er een stuk uit de basis, wat de stabiliteit natuurlijk niet ten goede komt en wat de nodige waves tot gevolg heeft. Weer doet sector 3 het niet slecht en laat mooie lijnen zien. Als de ankers kunnen docken dan zijn de lijnen in een paar seconden aangesloten.

Naast de sectoren die de 400way formeren, opereert er nog een alfa team waar hele goede springers in zitten die als reservebank dienen en op elke mogelijke plek ingezet kunnen worden. Deze springen met onze cycles mee uit een G-222 baby hercules. Daar gaan vaak ook Thaise springers mee en deze keer ook een Thaise tandem. Helaas maakte die zo'n harde landing dat ze een paar keer over de kop gingen en beide moesten worden afgevoerd naar het ziekenhuis. Bij de World Team leden blijven de meest blessures beperkt tot verstuikte enkels ed. en die zie je dan over de dropzone hobbelen.

14:30 is de briefing voor de 3e sprong, Niet veel nieuws onder de zon natuurlijk, alleen we moeten wel snel zijn want de kroonprins komt naar de airbase en dan gaat de hele boel op slot en moet iedereen eruit. Om 15:30 gaan we inderdaad omhoog na een hele grote stoelendans eigenlijk. Het plan was dat de Herc van links naar rechts komen voorrijden en dan staat de load voor de eerste Herc rechts en de laatste links. Zo stonden wij ook opgesteld. Willen ze ineens de andere kant op opstijgen. Dan maken ze halverwege de taxibaan een omweg via de startbaan om weer over de taxibaan van rechts naar links voor te rijden. Dus loopt 320 man door elkaar om de juiste opstelling te krijgen. Erg grappig.

Het vliegen verloop wat problematisch en dat zien we als de deur opengaat. Heel in de verte is nog het silhouette van een Herc te zien, maar of is met ons meedoet is niet helemaal duidelijk. Maar goed, de calls volgen en we zetten ons op de ramp. Run-in afgeblazen, want dit werkt zo niet. De vraag was nu, gaan ze nog een run-in maken, en kan dat vanwege de zuurstof? Inderdaad wordt een rondje gevlogen en een tweede run-in gepoogd. Er is nu geen kist meer te zien, maar mijn blik op de buitenwereld is wat beperkt door het feit dat ik helemaal voorin het vliegtuig zit. We stellen ons op en gaan naar de ramp, dan wordt de run- in en de hele sprong afgeblazen. Een van de kisten heeft zuurstof tekort en moet dalen. Helaas geen 3e sprong. De teleurstelling is bij iedereen van het gezicht af te lezen.

De kisten dalen langzaam maar toch worden een aantal mensen zenuwachting i.v.m. de automaten. Dat is nergens voor nodig, als de crew maar geen gekke dingen meer doet. Dat deed ze gelukkig niet meer, want daar zal wel over gespoken zijn, dus geen probleem. Eenmaal geland lopen de hercs weer leeg, maar nu op de grond en niet op 24000ft zoals de bedoeling was. Dit schepte wel de mogelijkheid er snel een punt achter te zetten en zo werd snel de spullen ingepakt en opgeborgen en stroomde de bussen vol die richting het hotel gaan. De route is een beetje vreemd, want alles moet via het publieke deel van de luchthaven. Het mil deel is afgeloten vanwege het bezoek van de kroonprins. De chauffeur kent gelukkig de route en zo zijn we om 5 uur weer in het hotel.
Even wat gegeten om de ergste trek te temperen en wachten tot het diner van vanavond. Dat is weer in de grote zaal achter ons hotel dus da's makkelijk. Er staan een aantal verschillende soorten buffets klaar en er is een thaise band die optreedt. Het eten is prima, de muziek ook, alleen het programma wat minder (eigenlijk geen) en daarom zit er niet echt structuur in de avond. De meesten vertrekken na het eten alweer vlot terwijl de ban nog verder speelt en de video van de dag nog getoond moet worden. De Aircrews zouden ook komen, maar zijn ook niet voorgesteld, dus of die een vorkje hebben meegeprikt is niet helemaal duidelijk.

We zullen maar zeggen dat de mensen zich voorbereiden op de ene sprong van morgen, die gewoon weer vroeg is. Verder is het een day off, die ik eigenlijk niet nodig vindt, ik ga liever springen en het begint nu net een beetje te lopen. We zien wel wat morgen brengt.

Het begint een beetje routine te worden, om 6 uur op, ontbijten en om tien over zeven in de bus. Het is mooi weer dus dat begint al beter dan gisteren. Iedereen is er en ook onze breketeen Jim gaat weer mee, met een extra grote schoen. Een klein oorprobleem houdt Claudia aan de grond, verder is onze ziekenboeg leeg. Om 8:00 begint de briefing die net als gisteren soepel verloopt. Met een kleine wijziging. Gezien de goede sprong van gisteren gaan de laatste lijnen ook docken en dat betekent: 400way!

We zijn klaar met briefen en gaan terug naar de tent om te wachten op de kisten. Dan komt het bericht dat de kisten vanwege onderhoud niet klaar zijn en dat het schema wordt doorgeschoven. De sprong van 's morgens en rond het middaguur gaan naar het middaguur en einde van de dag. Geen probleem. We hangen af en gaan koffie halen.
Tegen tienen wordt het plan weer aangepast. Op het middaguur is er maar een kist, voor de basis en sector 10, en aan het einde van de dag zouden er weer 5 moeten zijn. Some people are less amuzed, om tot drie uur aan het dek te zitten voor een sprong.... We willen terug naar het hotel, om iets anders te kunnen doen, zoals zwemmen of slapen.

11:30 wordt ik door Arnold uit een verfrissend middagdutje gebeld met het bericht dat we toch om 12:00 voor de 400way gaan! Snel m'n ogen uitgewreven, tas gepakt en naar beneden, waar net de bus aan komt rijden. Met de laatste mensen opgepikt rijden we naar de vliegbasis.
Bij aankomst blijkt alweer dat het vergeefse moeite is geweest, ze krijgen niet snel genoeg de mensen bij elkaar om voor de 400way te gaan. Hmmmmm..... Dus om 12 uur gaat de basis met sector 10 omhoog en vlak daar achteraan het alfateam en daar blijft het bij. Baal.

De basis doet weer zijn best en het ziet er redelijk uit. Na een bord Pad Thai en wat praten met deze en gene, wordt het voor het hele team tijd om te gaan omhangen. We lopen weer naar het grote platform naast de tenten en stellen ons in de 400way formatie op. Dan komen gelukkig de vijf herculessen voorrijden, het lijkt allemaal door te gaan, de eerste 400way poging.

De vlucht verloopt probleemloos, de exit ook, iedereen duikt goed naar beneden en de lijnen van onze sector worden goed gevlogen. Omdat er in de basis nog wat problemen zijn komen we niet echt aan aansluiten toe, maar het plaatje is er, eindelijk ook voor mij. Hetgeen ik op de grond bij de briefing heb gezien is nu ook voor me verschenen en ook al is het krap, het klopt.
Een verder probleemloze landing volgt en iedereen is blij dat we de sprong hebben gemaakt. Niemand had de illusie dat we de 400way neer zouden leggen, maar een goede aanzet is zeker gegeven.

We zijn om 6 uur weer in het hotel en kijken wel wat we doen met het eten, eerst even dit verhaal posten.
Tot morgen, waarin weer drie sprongen gepland staan en er hopelijk minstens twee te maken zullen zijn. We zullen zien.

Om het vorige verhaal nog even compleet te maken, we kwamen gisteren met het hele team bij elkaar in de zaal achter ons hotel, waar we aan het begin ook bij elkaar kwamen. Daar werd door BJ een feel-good speech gehouden over het stadium waar we nu in gekomen zijn. Ook werd Uwe van AirTec voorgesteld die met een zak vol automaten was overgekomen. Samen met Bushman heeft hij de omruil actie geregeld. Tevens stelde BJ het programma voor morgen op 3 maal 400way. Aansluitend werden er al wat video compilaties getoond, waarvan een met echte Franse militaire muziek.
Een half uurtje later werden we allemaal verwacht in een grote zaal in het andere hotel en daar was weer een keur van Thaise gerechten in een buffet opgedient. Lekker met een groepje zitten eten en nogmaals van de video genoten. De bars bleven daarna opvallend leeg, de meesten kozen ervoor uit te rusten voor de sprongen van morgen.

Bij het ontbijt de volgende morgen bleek dat er een laagje wolken over Udon Thani lag. Deze laag op zo'n 5000ft was bijna helemaal dicht, met een paar kieren erin. Maar goed, het kan verkeren. Om 7:10 weer in de bus en naar de basis. Daar leverde in mijn camera bij het video team in omdat die, ondanks de afspraken PAL camera's tekort kwamen. Dus helaas geen foto's van de auteur, maar hopelijk des te meer op de WT site.

Om 8 uur begint de briefing, weinig nieuws, gewoon de 400 way verhaal uitlopen, waarbij de buitenste twee lijnen wel opbouwen, maar niet aansluiten. Tevens valt de beslissing dat we nu niet gaan springen, want de dunne wolkenlaag verstoort de break off. Ze sturen alleen de basis en het alfateam omhoog, wij zijn vrij tot 11:15. De basis en alfa's springen in redelijk goede omstandigheden en rond half elf is het alweer redelijk opgeklaard. Wij hangen wat rond en eten wat tot de tweede slot.

Om 12:15 omhangen en 12:30 take off. Dat loopt allemaal gesmeerd. Het boarden gaat makkelijker en de zuurstof slangen verdeling klopt. Helaas wordt in ons vliegtuig iemand niet lekker nadat we aan de zuurstof zijn gegaan. Het idee was dat het een zuurstof probleem was, later bleek het een maagprobleem te zijn. Met liggen, extra zuurstof toevoer en wat andere dingen werd de situatie wat verlicht en Patrick Passe bleef aan boord om te assisteren (wel de automaten uit natuurlijk, vanwege gisteren).

De exit lineup was niet al te best want de toevoerslang kon niet meeschuiven naar de ramp zoals normaal het geval, dus bleven mensen bij de zuurstof toevoer staan ipv. op te lijnen. De dive was beoorlijk diep en de basis werkte ook helemaal niet, die ging als een kanonskogel. Dat was dus eigenlijk niet bij te houden, en daardoor dook ik gewoon te lang door. Ik schoot te ver door, een stukje door de sector van de buren (zonder iemand te raken) en toen weer terug achter mijn wing man.

Al snel weer tijd voor break off en toen bleek al dat de spot niet zo best was. We begonnen al meteen ten zuiden van het veld en in tracking er vandaan. Maar ja, je moet door dus een veldje zoeken we daarna wel op. Die bleken niet erg voorradig, toch was er een naast een weggetje eentje die er redelijk uitzag, maar wel met een greppel of bult in het midden en een bomenrij upwind. Een fijne landing was het niet, maar we kwamen er zonder kleerscheuren vanaf.
Chute vouwen en lopen was het plan, maar al snel kwam er een auto aan die ons terugbracht naar de basis. Daar aangekomen bleken er toch mensen schade opgelopen te hebben. Een gebroken teen, heup, enkel en hier er daar wat kleerscheuren. Alles moest een beetje foutgaan in deze sprong, leek het.

Er werd besloten de tweede poging weer zonder de buitenste twee lijnen te doen, dus staan we weer aan de grond. Da's best balen na zo'n sprong, we wilden eigenlijk wel weer een sprong maken om het zelfvertrouwen een beetje op te krikken. Helaas kunnen we alleen toekijken hoe de rest een prima sprong maken, de basis heeft alles weer onder controle en sector 3 slut zo'n 10 seconden lang aan.

We hebben besloten met de Nederlanders gezamelijk te gaan eten bij een soort open lucht restaurant waar je op de deksel van een kolenpot die in het miden van de tafel hangt je eigen eten kan klaarmaken. Op een buffet kun je alle ingredienten krijgen. Smaakte goed en met een aansluitend bezoek aan de avondmarkt waar ook een wedstrijd tussen bandjes gaande was hebben we de avond afgesloten.
Tot morgen

Deze dag blijkt in het teken te staan van het maken van een groot deel van de formatie. Nee nee, nog niet helemaal, maar grote delen wel. De vluchten zijn redelijk op tijd vandaag dus moeten we weer op tijd op, de bus gaat om 7:10. Het plan is om weer met de vijf beschikbare vliegtuigen te gaan vliegen en de basis met de eerste drie lijnen van elke sector te laten springen. Dus de laaste twee lijnen staan aan de grond bij de eerste sprong (na het mislukken van gisteren worden er geen tweede runs meer gemaakt). Da's jammer natuurlijk, zitten we voorlopig weer niks te doen.
Even later heeft Patrick wat geregeld en gaan ook de laatste twee lijnen mee. Wij blij. Met de rest van de sector omhangen en naar het platform naast de tenten waar de grote formatie wordt uitgelopen. De constructie is die van de 400way, dus dat kennen we al, alleen de laatste twee lijnen sluiten niet aan.
Dan komt het oplijnen in het vliegtuig. Dan blijken er meerdere mensen van de sector naast ons op een paar van onze plekken te gaan staan. Onduidelijkheid alom. Blijkt dat bij deze sprong alleen de laatste lijnen van de even sectoren meegaan en vanmiddag die van de oneven sectoren. Zitten we dus alsnog aan de grond en gaan we net als deze beer van de rust genieten. Om 9:00 gaan komen de herculessen voorrijden, voor vertrek. Daar hebben we dan maar wat plaatjes van gemaakt. Na hun vertrek wordt het rustig op de DZ, maar na ongeveer een uur komt de formatie herculessen over zetten en komt op gegeven moment de vorm van de 350way in beeld. Eerst de witte sectoren, dan worden de rode en blauwe zichtbaar. Het break off plan is goed te zien en even later hangt de lucht echt helemaal vol met chutes. Het was redelijk gegaan, sommige sectoren hadden wat meer problemen dan de andere. Ook deze keer bleek zuurstof weer een probleem te zijn geweest voor iemand.

Met iedereen gevouwen en gedebrieft gaat het circus om 12 uur weer draaien met omhangen (nu met onze laatste twee lijnen erbij), uitlopen (nu klopt het gelukkig wel), instappen en wegwezen. We zitten lekker ruim en de vlucht verloopt zonder problemen. We springen af net naast de basis, die uit het vliegtuig schuin voor ons komt, dus dat klopt niet helemaal (we moeten iets langer wachten totdat we de basis zijn gepasseerd zodat we deze van de juiste kant kunnen benaderen), maar het maakt niet heel erg veel uit. De dives zijn goed, het aansluiten gaat wat minder, voornamelijk omdat de basis te langzaam gaat. De hele tijd zie je de blauwe sectoren links naast ons poppetjes verliezen die er onderdoor gaan. Seperatie gaat ook goed, ik ben in ieder geval op 4000ft bijna iedereen kwijt.

Dat springen op zich meerdere risico's met zich meebrengt is duidelijk, maar dat je ondder je tent ook niet altijd veilig zit blijkt wel hieruit:

Een korte felle wervelwind keert een van de tenten ondersteboven. Gelukkig geen persoonlijke schade, alleen een verbogen tent.

Met deze sprong zijn wij ook klaar en pakken we na de debrief alles snel in. De bussen staan weer klaar, en zo kunnen de mensen nog het zwembad in

Ik maak nog even van de gelegenheid gebruik een paar plaatjes aan de collectie van karakteristieke winkels van gisteren toe te voegen. Het betreft hier 'carcity' waar ze van allerlei auto onderdelen tot delen van auto's verkopen. En er zitten de nodige werkplaatsen waar ze van alles aan metaalwerk doen. Hoe vervuild zal het zijn? We zijn ook vroeg klaar om het avond programma te kunnen doen. Eerst een World Team meeting in de grote zaal waar we in het begin ook waren (vlak achter ons hotel) en daarna naar het andere hotel voor te eten. Het verslag daarvan moet de auteur u nog tot morgen schuldig blijven omdat ie dit verhaal nu op het web gaat zetten. Tot morgen.
PS: nog steeds warm, wat vochtig en geen wolkje aan de lucht. Hopelijk blijft dat zo. We hebben de tijd hard nodig.

De Go-no Go dag Vandaag (g)een sprong. Ik begrijp dat dat enige uitleg behoeft dus zullen we maar bij het begin beginnen.

Pas om 8:50 hoefden we in de bus te zitten, dus dat is uitslapen. Ik ben wel rond seven opgestaan om nog even wat water en sncks in te slaan. Na een frisse ochtendwandeling aan tafel met oa. Niels Steeman, de man van Tourismo Asia, de vervoerder. Hij werkt al acht jaar in Thailand voor deze reis en vervoerorganisatie en is ook springer, da's een beetje lastig hier, maar aan een DZ wordt gewerkt. En met zijn bijdrage aan het World Team heeft ie natuurlijk prima contacten.

Op tijd in de bus naar het veld en vrij snel een briefing over wat er vandaag op het programma staat. Een sprong rond het middaguur met vijf kisten en om 4 uur nog een keer. Deze gebruiken we voor de 220way formaties, maar wel zo dat de gehele formatie herculessen worden gebruikt. Dus eerst de eerste helft eruit, rondje, dan de tweede helft.
Dus even pauze. We zijn mijn blauwe pak, dat ik ook mee heb nog eens gaan vergelijken met mijn witte, het lijkt namelijk teveel drag te geven. Helemaal objectief vast te stellen is dat niet omdat de sprongen tot nu toe bijna helemaal uit dives bestaan, maar toch lijkt ie wat langzamer. Na dit vergelijk heb ik het pak naar de naaisters op het veld gebracht om hem aan de zijkant nog wat in te laten nemen.

220way biefing! Dat loopt vrij gesmeerd, de basis is wel wat anders (met de alfa's) maar dat ligt vrij snel en onze lijnen kunnen vlot aansluiten. Hierna m'n pak ophalen die nu lekker strak om m'n lijf zit. Ik ben benieuwd hoe dit vliegt.

12 uur, omhangen. Het hele World Team hangt om en stelt zich op om de vliegtuigen in te stappen. Dan komen van het platform vijf herculessen in een rijtje aanrijden, een werkelijk indrukwekkend gezicht. Na een rondje over de startbaan komen ze van de andere kant voorrijden en stappen we in. Uit de een na voorste uitkijken over de drie volgende kisten is ook een uniek gezicht. We stijgen vlot op en na enig geklooi met de zuurstofslangen klimmen we vlot door naar 23000ft. De Herc's lijken redelijk in formatie, want de eerste helft wordt zonder problemen gedropt. Daarna gaat de klep weer dicht en wordt er een rondje van 15 minuten gevlogen om de formatie in zijn geheel rond te krijgen (zijn ze niet echt op gebouwd zeg maar). Wij zitten rustig aan de zuurstof en alles ziet er prima uit, alleen een van de achterste vliegtuigen is wel erg ver weg. Maar goed, het exit punt nadert... 2 minuten.... 1 minuut.... ........ geen 15 seconden, nee het gaat niet door, ergens is de zuurstof op en moeten we naar beneden.

Da's flink balen natuurlijk. Voor ons maar zeker voor kist D. Hierin wordt op zo'n 12000 ft de druk nog een keer opgevoerd tot -4000 ft, inderdaad onder zeenivo. Dat werd dus feest op zo'n 2000ft toen de druk er weer af ging: 4 vigil firings, en een reeks cypressen die zichzelf uitschakelden.

Over de microfoon was al snel te horen "Who has replacement cutters for Vigil?". Koorstachtig werd contact gezocht met Airtec om te vragen hoe om te gaan met geblokkeerde cypressen. Jammer alleen dat we in een andere tijdzone zitten dus was er nog geen contact.

Tijd om de was op te halen. Voor een klein bedrag kun je een waszak inleveren die in de wasserette op de basis wordt gewassen en die je de volgende dag keurig ingepakt weer terug krijgt. Prima voor elkaar.
Onder het genot van een bord pad thai (thaise noodles met vlees) de rest van de ontwikkelingen afgewacht. Er moesten nog wat automaten onderhanden genomen worden.
Ondertussen trainen de alfajets lekker verder en komen ze soms met donderend geraas over het veld jagen. Best geinig, toch enig vermaak.

om half vier komt er nog meer slecht nieuws, de piloten willen geen twee runs meer doen. Dat betekent dat de basis en de eerste lijnen weer gaan springen en de mensen die niet gesprongen hebben nu ook niet omhoog gaan. Dat drukt de stemming wat. De mensen van de tweede groep hebben hun spullen snel gepakt en de gereedstaande bussen snel gevonden om terug te gaan naar het hotel voor een verfrissende duik. We kunnen het onszelf tenslotte ook aangenaam maken.
Hieronder wat impressies van onze hoteltuin met zwembad (dat ligt net achter de stalletjes.

En voor winkels hoef je ook al niet ver te lopen, dit zijn zo wat winkels in de omgeving. Er is bij het anderr hotel nog een winkelcentrum dat behoorlijk groot is, zoiets als hilvertshof (voor de lezers in Hilversum en omstreken). Zoals we al eerder uitgevonden hadden zitten we hier vlakbij wat je chinatown zou kunnen noemen. En aangezien het chinees nieuw jaar is gebeurd er nog wat. Deze keer de drakenoptocht. De goede draken komen door de straat en verdrijven de kwade geesten uit de winkels. Eerst wordt er vuurwerk voor de winkel afgestoken om de kwade geest naar buiten te lokken. Dan volgt er een korte strijd die de goede draak natuurlijk wint en die gaat dan de winkel binnen. (dat is wat is ervan begrepen heb tenminste). Hier wat foto's van de optocht, de draken en de reuzendraak.

Wat is er nog meer te zien. Een nieuwe maan bijvoorbeeld

Of je komt de sector captain tegen die zijn eigen vervoer aan het regelen is.

Zo zijn we weer bij het hotel om het verhaal te schrijven. Tot morgen.

Om 7:10 vertrekken met de bus, da's best vroeg. Maar dat moet wel omdat er om 9:00 een slot is waarin we kunnen vliegen. Het is hier namelijk druk met vliegverkeer, niet zo zeer op het veld maar erover, naar Laos. Daar moet rekening mee gehouden worden.
Er is een hoop besproken bij de sector captains meeting. We gaan iets gedetaileerder uitlopen en de zuurstof aansluiting gaat anders worden. Er zijn in de grill van de helm (bij de mond) buisjes gelijmd die als aansluitpunt dienen voor de zuurstofslangetjes. Deze constructie blijkt toch niet helemaal lekker te zijn. Ze komen los te zitten, of de zuurstof slang zit er te strak op. Lastig bij exit. Dus de buisjes gaan er weer uit (zonde van al dat werk).

Om half tien gaat de eerste Hecules weg, wij wachten op verder nieuws over de dagindeling. Om tien uur komt dat nieuws. Omdat we maar een kist hebben wordt er in ieder geval door de basis gesprongen en gaan wij pas ergens na twaalven omhoog (Sta je daarvoor om 6 uur op. Heb je wel lekker de tijd om een verhaalje te schrijven.) Elf uur briefing van de basis + onze sector en daarna ruim een uur pauze. Heb ik mooi even de tijd om mijn schouders te laten masseren. Voor 150 Baht (ongeveer 3 euro) wordt er dan een uur aan je gekneed en gedaan terwijl je samen met nog een paar springers onder een tentje naar de rest van het gebeuren ligt te kijken.

De basis maakt met een andere sector een sprong, maar dat loopt niet helemaal vlekkeloos. Iemand spreidt zijn armen te snel na exit en wordt geraakt door iemand. Die klap is zo hard dat de bovenarm gebroken blijkt. Iemand anders heeft een voortijdige opening van zijn parachute en hangt dus op grote hoogte boven Thailand. Zo zie je maar dat je moet blijven opletten met de Hercules.

Na enig uitstel wordt om drie uur de eerste 400way briefing bij elkaar geroepen. De hele club verzamelt zich op een platform naast de locatie waar de tenten staan en BJ Worth staat bovenaan een vliegtuigtrap de menigte toe te spreken met een megafoon. Deze briefing is wel goed voorbereid. Door middel van lijnen op de grond is de constructie van de basis en de asses van de whakers exact aangegeven. Hierin gaan we allemaal liggen (inderdaad, 400 man liggend op een betonnen platform, in de brandende zon). En het past precies, dus dat moet geen probleem vormen.
Ook de exit hebben we kunnen proberen. Over het hele platform zijn stukken tape geplakt met de slot nummers (ik ben C67) in de indeling van de vliegtuigen. Met de juiste ondelingen plaatsing geeft dat het beeld van 5 leegstromende Heculesen. Dit bleek prima te werken en na drie keer uitlopen was het gedaan. En dat was voor ons meteen het teken omhangen en wegwezen.

Terwijl de anderen al lekker naar het hotel konden en het zwembad induiken gingen wij alsnog de sprong met de basis maken. Met nog een vlotte briefing het vliegtuig in, waar ondertussen de eindstops van de zuurstofslangen afgehaald waren. Het zijn nu kale slangen die je zo door de grill van je helm kunt steken, heel makkelijk. De rit naar boven (nu wel naar 21000ft) ging vlot en de sprong daarna ook. De basis maakt een lange exit en wij komen dus van hoog en ver deze keer. Na een lange lange dive kom ik redelijk op mijn plek uit, maar mis mijn wingman, die ik moet volgen de formatie in. Slechts tot halverwege de tweede lijn wordt opgebouwd toen het alweer breakoff tijd was.

De rest werd vlot afgehandeld, de debriefing, spullen opruimen en terug naar de hotels. En daar schrijf ik nu dit verhaal, wat ik meteen ga posten, samen met die van gister, vandaar.

Iedereen is om 7:30 klaar voor de bus. Dat komt niet zo vaak voor, maar als springers voor het eerst voor een springdag naar het veld gaan is de motivatie wat hoger. De bussen zijn iets minder gemotiveerd en komen net voor achten aan. Geen probleem, met escorte en afgezette kruispunten is het vlot door de ochtendspits naar de airbase.

Op het vliegveld is alles ingericht, een klein luchthaven gebouwtje met op het veld twee rijen rechthoekige tenten, voor elke sector een. Voor en naast het gebouwtje een aantal stalletjes waar je van alles kunt kopen. Het ademt een boogie sfeertje, hoewel ik nog nooit een stalletje met rolexen op een boogie heb zien staan.

Meteen maar een briefing met een kort voorstel rondje en het uitlopen van de whackers (het figuur dat alle sectoren maken). Het lijkt op een 'gewone' 38-way. Een uitje naar het landingsterrein is het volgende. Niet echt obstakelvrij zullen we maar zeggen. Buiten de startbaan wordt het al snel ongelijk en hier en daar lopen ook leidingen boven de grond. Oppassen dus.
Het is wel leuk om de andere vliegtuigen op het veld te zien. Alfajets komen voorbij en een, tja hoe zal ik het noemen, DC3 op anabolen, er zitten namelijk twee turbinemotoren op.

Voor de vliegers onder ons, op het bord staat:
UDON AFB VTUD
ELV 579 FT
TACAN CH86 UDN
RADIAL 169/0.4 DME

Dan weten jullie genoeg.

11:00 de 100way dirtdive. Dit is ook een experiment. Na een tijdje in de zon te staan om de basis hun plan te laten trekken konden de whackers eindelijk aansluiten. En dat moest nog een paar keer herhaald om een andere hoek te krijgen en af te spreken dat we het gewone break off plan zouden volgen. Daarna nog een keer exit training voor onze sector omdat we wat weinig ruimte kregen, toen konden we eindelijk uit de zon, wachten op de 4e vlucht.

Het idee was dat er 2x2 vluchten gemaakt zouden gaan worden, dus we hadden nog wel even tijd. Afijn, toen nummer 3 aan kwam taxien begonnen we een beetje spichtig te worden en ja hoor daar kwam nummer 4. Iedereen als de duvel omhangen en mensen uit alle hoek en gaten bij elkaar halen. Met enige vertraging iedereen goed en wel in het vliegtuig, toen begon het zuurstof feest. Of liever gezegd het gebrek eraan. Er was wel zuurstof, maar als je ruim 100 man inlaad zouden er ongeveer zoveel aansluitingen moeten zijn. Die waren er dus niet, slechts een stuk of 40. Dat ging dus niet werken en het plan werd aangepast naar 17000ft ipv de geplande 21000ft. Afijn omhoog, naar 17000ft, een tijdje rondvliegen, dat duurde wel lang, naar beneden, gaat het niet door dan? jawel, we blijven op 8500 hangen, en dan weer naar 17000, maar weer naar 14000 om uiteindelijk te springen.... 14000ft voor een eerste 100way? Hmmmm....
Toegegeven de opbouw was redelijk, seperatie was goed, landingen waren ook geen groot probleem hoewel niet voor iedereen op het veld. Dat bleek allemaal bij de debriefing, in de sector rooms in een gebouw een stuk verderop. Later bleek dat de vliegtuigen elkaar eigenlijk in de weg zaten en helemaal niet zo snel achter elkaar omhoog hadden moeten gaan. De andere sectoren hadden zo nodig nog grotere problemen met rondvliegende zuurstof slangen en zuurstof tekort na 45 minuten op 21000ft wat iemand een nate broek opleverde (name withheld).

Maar goed, vouwen en klaarmaken voor nog een keer. om 16:00 ging de eerste kist omhoog, wij om 16:20. Er waren nu wel voldoende aansluitingen, door een tweede zuurstoflijn, maar de hele ophanging was nogal chaotisch. En op de tweede lijn zat geen druk, dus hadden we er nog niks aan. Weer naar 17000ft dus. De sprong was niet veel beter dan de eerste, maar wel beter boven het veld, dus konden we allemaal in ons landingsgebied landen. Het werd al over zessen en dan gaat hier de zon onder en wordt het snel donker, dus snel de spullen opruimen en in de bussen terug naar het hotel waar ik met Gerhard, Arnold en Jose een hapje heb gegeten (Gai Yang, Thaise style gefrituurde kip, erg lekker).
Daarna heeft de auteur het een avondje rustig aan gedaan, zodoende was er geen update. Maar er moesten de volgende dag natuurlijk wel twee verhalen geschreven worden.

Bekijk ook de World Team News pagina. Hierop staan nog veel meer foto's, ook voor de artikelen waar ik zelf geen beelden van heb.

Vanmorgen begonnen met de welkomst ceremonie van de gouverneur van de provincie Udon Thani. Om 8:15 iedereen in de bus naar het provinciehuis waar alles zou plaatsvinden. Met escorte ervoor is het makkelijk door de stad rijden en zo waren we er snel. Het plein voor het huis was ingericht met overdekte zitplaatsen voor alle springers en genodigden. Hier druppelde iedereen binnen. Er bleek echter aan de overkant een ritueel gaande te zijn ter ere van de Royal Sky Celebration. Dus practisch iedereen de straat over om daar te kijken. Dit duurde niet zo lang, dus iedereen weer terug naar het provinciehuis voor de opening ceremonie. Hier werden de nodige korte toespraken gehouden en aan alle springers een oranje hoofdband met daarop "Welcome to Udon Thani" uitgereikt. Vervolgens werden we door de gouverneur uitgenodigd om voor een siteseeing tour door de stad. Zowat elke 'saamlaw' (driewiel taxi) uit de stad was er en met veel hilariteit werden we vanaf het huis door de stad gereden. Met een tussenstop bij het museum werden we weer netjes teruggebracht. Aan het einde kon Auke de verleiding niet weerstaan om ook eens met zo'n ding te rijden. Met z'n handen aan z'n hoofd stond de saamlaw bestuurder te kijken hoe Auke er met dat ding vandoor ging. Aansluitend iedereen weer in de bus terug naar de hotels. Eerst het Charoen Sri grand royal hotel (het 'andere') en daarna het onze. Sommige gingen wandelen, wat geen 15 minuten duurt, of met de saamlaw waarmee ze rondgereden hadden. De eerste gehuurde brommers werden ook al gesignaleerd, een populair vervoermiddel in deze stad. Iedereen was om half elf uur weer thuis om even te relaxen tot 12 uur. Dan begint de officiele briefing over van alles en nog wat. Dit vindt plaats in het gebouw achter ons hotel, dus de hele club van het andere hotel komt deze kant op. Maar er blijkt ook een lunch georganiseerd te zijn. Heerlijke Thaise gerechten staan opgedient en iedereen eet er smakelijk van. Daarna is het tijd voor het serieuze werk. De briefing gaat over alles wat er met deze record sprongen te maken heeft. De onderwerpen zijn

• Introductie en begroeting van de Thaise vice air marshals die het thaise deel van de organisatie op zich nemen.
• Safety briefing over de medische faciliteiten en waar op gelet wordt. Ook over het landingsgebied dat is (toch) op de luchthaven zelf en een golfbaan ernaast.
• De vliegtuigen, hoe ermee om te gaan en hoe we gaan instappen (hotloading)
• Zuurstof, de physiologie en hoe zuurstf te gebruiken.
• Communicatie in het vliegtuig
• Exit, hoe te exiten en de houding
• Bigway technieken, een hele rij bulletpoints
• Het diveplan, over hoe de formatie in elkaar zit
• Breakoff plan, hoe de formatie na opbouw weer uit elkaar gaat
• Camera team, hoe zijn gaan werken bij deze sprongen
• Titan Head Up Display presentatie, in gebruik door de basis van de formatie
• Presentatie van de 23 air wing, over hun basis waar wij op zitten

Dit alles was prima te volgen, behalve die laatste waarbij de luitenant gebrekkig engels sprekend de 30 slides in 5 minuten er doorheen jaagde. (Questions?). Om half vijf was het klaar en kon iedereen weer terug naar zijn of haar hotel om zicht klaar te maken voor het welkomstfeest georganiseerd door de gouveneur van de provincie Udon Thani. En daar werd even uitgepakt! In het centrale park van de stad (en da's behoorlijk groot) is een evenementen terrein met podium waarop langs de buitenrand allemaal stalletjes waren ingericht met verschillende soorten thais eten, kleding en landbouwpoducten, tot wijn aan toe. in het midden allemaal tafeltjes waar iedereen lekker kon eten en bij de ingang al een klein podium waar kinderen hun muziek optreden gaven.
Het grote podium werd gebruikt voor wat toespraken en een ceremonie door een geestelijk meester. Deze vroeg de geesten om een succesvolle sky celebration en deelde aan iedereen een wit polsbandje uit voor goed geluk. Hierna volgde een Thaise dansvoorstelling over de geschiedenis van Udon Thani. Ze zijn erg trots op hun archeologische vindplaatsen die 5000 jaar oude bewoning aanduiden. En zo passeerde ook de rest van de geschiedenis van de stad. Een hele fraaie voorstelling afgesloten met een paar beoorlijke vuurpijlen. Hiermee was het feest afgelopen, en ging iedereen tevreden terug naar het hotel. De ene te voet, op een tuktuk of geuurde brommer. Wij (Arnold, Jacco en ik) kwamen in China town uit waar de festiviteiten voor nieuw jaar nog volop bezig waren. Net zo'n gezellig straatfeest als waar we net waren geweest. Hierna maar per tuktuk terug naar het hotel om een beetje op tijd naar bed te kunnen. Dat lukt deze keer wel voor twaalven, want morgen gaan we (eindelijk) springen!