Familybusiness

Familieweekend (12) - het vervolg van de Lolympische Spelen

rudi010 — Thu, 24 Jan 2008 17:44:00 GMT

Auw! Wat vliegt de tijd! De laatste post in deze rubriek dateert alweer van 15 september 2007!

Er is nogal wat gebeurt in de tussentijd waarmee ik veel tijd bezig ben geweest. Het kwam er gewoon niet van om uitgebreid de tijd te nemen om verslag te doen van het Lolkema Familieweekend 2007. Nou, met een beetje doorzettingsvermogen hoop ik er de komende tijd toch nog wat leuks uit te persen op dit Blog. Hoe-dan-ook: afmaken zal ik het. Hopelijk wel voordat de editie 2009 van start gaat gnagnagna.

In post 11 schreef ik iets over de start van de Lolympische Spelen, de indeling van de teams en stonden er diverse foto's bij die de gemoedelijke sfeer best wel lekker uitstralen.

Vandaag dus deel 12. Even een rustige start. Een kleine aanvulling op de spellen die we tegenkwamen op het parcours. Zo zag je in post 11 wel wat foto's die eigenlijk genoeg zeggen. Boer'ngolf en sjoelen bijvoorbeeld.
Onderstaand een foto van een zowel leuk als zenuwslopend spelletje. Leuk om de kinderen ooit eens bezig te houden. Je begint met de eerste in het team. Die moet vanuit een kommetje met een vastgesteld aantal 'bonen', met gebruikmaking van twee Chinese vorken (stokjes zonder tanden dus), proberen zoveel mogelijk bonen over te hevelen naar een tweede bakje. Dat is het kommetje van collega numero 2! Om het een beetje spannend te houden staat er natuurlijk wel een schiedsrechter (bij ons in de hoedanigheid van Inge) te klokken. Wanneer de tijd van persoon één erop zit, mag de volgende het overnemen. De bonen die in zijn bakje terecht zijn gekomen mag hij nu proberen door te geven aan nummer drie. En zo hou je dus uiteindelijk, nadat de laatste persoon aan bod is gekomen, een scherp gereduceerd aantal bonen over. Kwestie van optellen et voila... een getal waarmee je de concurrentie op achterstand kan zetten. Kán... want dat valt alles behalve mee!

Om bij te komen van de inspanningen mag er zo af en toe ook rust worden genomen. Terwijl de rest lekker bezig is kun je dan zelf even de volgende strategie uitdenken. Dus ook: even gluren bij een andere groep om te zien hoe het sjoelen hun vergaat...

Bij de Japanner (7) - Dessert en weer naar huis

rudi010 — Thu, 10 Jan 2008 22:08:00 GMT

Nu denk je misschien na het bekijken van deel 1 t/m 6, dat we alles hebben gehad. Maar als je een blik werpt op het menu (zie ook deel 2), dan weet je dat er nog één ding op de kaart staat…

Juist! Het dessert.

Nu wil het geval dat ik daar geen foto van heb. Ja, die is wel gemaakt hoor, maar die bleek achteraf nogal wazig, écht niet de moeite waard om te tonen. Het betrof een heerlijk ijsje… écht heerlijk. Jammer dat je het niet kan zien eigenlijk J

Het feestmaal werd nog afgesloten met thee en koffie, waarna Helma en ik nog eens voldaan op de kiek gingen…

Nou- en dan nu de algehele conclusie van ons bezoek om de serie verantwoord af te sluiten. Het is écht wel een aanrader om eens daar een hapje te gaan eten. Je moet niet erg geobsedeerd zijn door het tijdverstrijken op je horloge… want volgens mij zijn we iets van drie uur van de straat geweest ofzo.

Tevens hebben we weer heel wat nieuwe woorden geleerd!

En… als klap op de vuurpijl is er ook nog de bevestiging dat ook de Japanners inderdaad een probleem hebben met de letters ‘L’ en ‘R’. Zie op het menu de Japanse vertaling voor Salade!!!! (nu maar hopen dat ze niet ook links en rechts door elkaar halen).

Ook al hebben jullie heel lang moeten wachten op de complete story achter het Japans avondje, ik hoop dat jullie het geduld hebben kunnen opbrengen... en dat ik misschien een kleine tip heb mogen opgooien voor een gezellig avondje 'eten'.

Smakelijk eten!

Deze post is onderdeel van de serie Eten met Helma!

Bij de Japanner (6) - Gyuniku

rudi010 — Tue, 01 Jan 2008 19:06:00 GMT

En alsof dat nog niet genoeg smullen was, ik heb het dus over de gerechten en nadrukkelijk niet over de kok!, kwam er niet veel later nóg iets op tafel. En wederom mag ik verrukt uitroepen dat dit wéér niet over onze kok gaat, maar om Gyuniku.

Gyuniku was niet al te lange tijd geleden een vrolijk stuk rund wat waarschijnlijk speels door de wei huppelde. Gyuniku werd geserveerd onder de Nederlandse vertaling: Ossenhaas. En ze was verrukkelijk. Ze heeft ongetwijfeld een fantastisch leven gehad. En als dat niet zo is dan zouden haar verzorgers aangeklaagd moeten worden, zoals alle lui die niet netjes met anderen omgaan.. mens of dier is even van ondergeschikt belang hier!

Op de foto hierboven is duidelijk te zien hoe Gyuniku wordt bereid om naar haar laatste rustplaats te gaan. Ze krijgt aandacht en wordt heerlijk besprenkeld met specerijen. Deze zorgen ervoor dat de conservering van hoog niveau is zodat ze goed en wel belandt op de plaats waar ze haar hele leven aan heeft moeten opofferen: bij Taraz, Helma en mijzelf op het Japans blauwe porseleinen bord.

Ondertussen is Gyuniku in stukjes gesneden en kan ze hapklaar, tussen twee stokjes geklemd, door de ter beschikking staande saus worden gestreken.

De kok had inmiddels ook snel even wat groenten onder de kreet ‘Yasai Itame’ over de kookplaat gehaald om het plaatje compleet te krijgen.

Rest me nog één ding… deel 7 ter afronding! Binnenkort…

Deze post is onderdeel van de serie Eten met Helma!

2008

rudi010 — Mon, 31 Dec 2007 16:16:00 GMT

Nou- vooruit dan maar. Eigenlijk zou ik op dit moment met de stofzuiger door het huis moeten gaan, maar aangezien Dyson redelijk snel over het laminaat glijdt... even bij deze een officiele nieuwjaarsgroet.
Oke... voor hen die de verhuis-/feestdagenkaart dit jaar tussen de post hadden liggen... het klopt: ik heb me er een beetje simpel vanaf gemaakt. Onderstaand plaatje is slechts een variatie op de bewuste groet die we afgelopen weken rondstuurden!

Een goede wisseling gewenst... en kijk een beetje uit.

Bij de Japanner (5) - Kuruma Ebi en Yakito

rudi010 — Sat, 29 Dec 2007 21:28:00 GMT

Om even terug te grijpen op waar ik post 4 mee eindigde:

… breek ik het verhaal op dit punt weer af en moet je toch echt wachten op deel 5… waarin we de Kuruma Ebi en Yakito (klinkt als twee apennamen uit Diergaarde Blijdorp) gaan proberen.

Nou, nu is het dan zover. Geheel verfrist kan ik er weer even tegen om verslag te doen van het bezoek aan de Japanner. Op het programma stonden de volgende hapjes:

Kuruma Ebi ofwel Grote Garnalen en Yakito, beter bekend als kip met spies.

Nu wilde het geval dat ik de grote garnalen zelf even achterwege heb gelaten en heb gekozen voor de zalm. Zie post 4 over de Sake om dat te bekijken.
Ik heb dus die smaaksensatie even gemist, maar aan de rollende ogen van Helma en Taraz te zien (als ik het me goed herinner na zes maanden hahaha), was dat een erg lekker garnaaltje! Dus, dat de foto is gemaakt van het ‘bord’ waarvan Helma zat te smullen (zie hieronder) is je nu ook duidelijk.

Overigens, met toestemming natuurlijk, want ik hang niet zomaar mijn camera overal in! (nu zit Helma natuurlijk bedenkelijk te fronzen, want die camera was wel degelijk heel de avond nadrukkelijk aanwezig).

Hierop zie je dus de garnalen nadat ze van de bakplaat kwamen, vergezeld van kip-aan-het-stokje. En hoe dat zo gekomen is vraag je je misschien af? Nou, daar komt die gezellige meneer van eerder weer om de hoek kijken. Die had namelijk een paar minuten eerder als volgt voor ons gestaan:

Overigens bleef het daar niet bij, want het geheel werd netjes afgesloten door voor elke deelnemer een kommetje met Yaki Meshi te serveren. Gewoon gebakken rijst met ei hoor….
Niet meteen schrikken en denken dat we gevaar hebben gelopen ofzo.

En jawel ... ook daar is een foto van…

De bereiding:

Het bakken van de eieren. De grote stapel rijst met groenten ligt toe te kijken langs de zijlijn
(en die stapel rijst wordt weer gadegeslagen door de serveerster die graag aan de slag wil).

Het geserveerde kommetje ter vervolmaking van de smaakbeleving:

Deze post is onderdeel van de serie Eten met Helma!

Bij de Japanner - een tussenstop / tussenpost

rudi010 — Fri, 28 Dec 2007 14:04:00 GMT

... nou nou!!!

Ik schaam me diep dat het zo lang heeft geduurd, maar ik verschuil me maar even achter het verhuizen enzo :(

Om weer even verder te gaan met waar we gebleven waren... een opfrisser en een foto om in de stemming te komen!

Op 17 juni 2007 begon ik met een eerste post over het 'eten met Helma'. Druk maar op de link om te zien waar dat mee begon. Vervolgens kwam het menu aan bod! Om daarna uitgebreid verslag te doen in beeld en woord van de gerechten die ons werder geserveerd!
Deel 4 bracht nog wat meer op tafel en toen brak het lange wachten aan... want die post is alweer van 19 augustus!! (dit jaar nog wel, dus dat valt mee).

En dus nu: op naar DEEL 5!
Eigenlijk zou dit de vijfde post zijn, maar ik gebruik dit maar even als tussenstop zoals je ziet

Deze post is onderdeel van de serie Eten met Helma!

FAMILIEWEEKEND (11) - ZATERDAG 14.00 [LOLYMPISCHE SPELEN]

rudi010 — Sat, 15 Sep 2007 11:42:00 GMT

Zo! Het heeft heeeeeel lang op zich laten wachten, maar tóch nog een vervolg op de verslaggeving (van mijn kant) over het weekend, immers als je ergens aan begint moet je het afmaken ook toch?
Ik begin me weer een beetje lekker te voelen en kom weer in wat rustiger vaarwater. Nu op naar de oplevering van het huis en het verhuizen…

In de laatste post over de belevenissen liet ik wat zien over de bedankjes voor de inzet van tantes Gep en Jannie voor de TamTam. Daarnaast besloot ik met een foto, waar ik gelukkig van M. een geheel terechte bevestiging kreeg van het feit dat het bestempeld was met de kwalificatie ‘duffe foto’.

Na die geweldige pose van Menno en Thea, die is echt schitterend, komen we aan de hand van de foto’s op het punt dat we verzamelen in de achtertuin… de Lolympische Spelen!

De indeling van teams gaat lekker soepel. Leuk dat niet de meest voor de handliggende combinaties zijn gemaakt! Even wat foto’s, helaas niet van ieder team, maar die foto's zwerven vast wel bij iemand rond.

En ja... de spellen... die hou ik dan maar weer even voor de volgende post, want ik moet de foto's nog even uitzoeken ahha... ow ow ow... wat een werk!

PS: voor de familieleden die een foto willen hebben op ‘normale’ grootte… effe een mailtje sturen, dan krijg je het per mail aangeleverd.

Heimwee

rudi010 — Sat, 25 Aug 2007 01:39:00 GMT

Vorig weekend zijn we op bezoek geweest bij Gerben en Paul. Leuk 'neven'-effect van zo'n Familieweekend. Na wat gebabbel en een heerlijk etentje zaten we nog tot een uur of twee wat na te keuvelen. Tegen het einde kwam er een map met foto's op tafel. Of ik misschien hier en daar wat opheldering kon geven over mensen die op foto's stonden. Mijn mond viel bijna open van verbazing toen ik de schat aan foto's zag. Misschien komt dat wel omdat op enkele foto's mijn ouders staan... in hun jonge jaren.

Ik vroeg meteen of ik deze foto's even mocht lenen om te scannen, want op een of andere manier maakt het enige melancholie bij me los. Vooral deze hieronder...

Families Lolkema en Kleine

De foto is bijzonder goed gebleven als je nagaat dat het ergens in de eerste helft van de jaren '60 gemaakt moet zijn. Mijn ouders zijn in 1963 getrouwd (als ik me niet vergis --oops!) en dit zou van rond hun verloving zijn.

Als ik hiernaar kijk voel ik een eeuwig brandend vlammetje oplaaien tot een warm vuur. Het geeft me een soort gevoel van heimwee naar een tijd waar ik nog lang niet in beeld was. Komt het door opa, de man die ik niet bewust heb meegemaakt. Hij stierf toen ik net geboren was...
Of is het omdat mijn oma's er nog op leven... of tante Minnie, waarmee we toch ook een bijzondere band hadden omdat ze een paar straten verderop woonde. Dan ben ik weer even terug in haar huisje. Die woningen zijn inmiddels afgebroken, maar ik zie nog zo de voordeur, zo'n ouderwetse die in twee helften kon openen, en de indeling en meubels enzo.
Grappig om te zien dat iedereen nog zo jong is. Fantastisch om ook m'n vader te zien. Dat is tegenwoordig ook alleen nog maar mogelijk met foto en video...
En wat leuk om de combinatie te zien, van Kleine én Lolkema. Dat zie ik ook niet iedere dag.

Nogmaals grote dank aan Gerben en Paul voor het mogelijk maken van dít gevoel...

Bij de Japanner (4) - van Usuyaki en Sake

rudi010 — Sun, 19 Aug 2007 16:34:00 GMT

In deel 3 liet ik je al meedelen in een zeer tegenvallend soja-soepje. Gelukkig zag de rest van het menu er een stuk vertrouwelijker uit, met garnalen, zalm, kip, ossenhaas en entrecôte om maar wat te noemen. Ik ging er dan ook niet meteen van uit dat de Miso Shiru de toon zou zetten. Nee, we waren alle drie wel milder gestemd wat dat betreft.

In het redelijk strakke decor van het niet al te lang geleden aangebouwde restaurant waren we opgelucht dat de ‘serveerster’ ons bevrijdde van de soep.

Dit tafereel bleek overigens de hele avond door te gaan. Ze kwam op het juiste moment in actie om de bordjes, schaaltjes en hapjes te serveren c.q. af te ruimen. Terwijl haar collega de uitdossing van een Japanse kok had aangetrokken en plaats had genomen aan de grote bakplaat waaraan ook wij een plaats hadden gekregen, kregen we te zien hoe ons komende hapje werd bereid.

Met handjes die de snelheid van de camera tot het uiterste bleven tergen, begon de kok zijn kunsten te vertonen. Zoals je hierboven ziet liggen er al een stuk of drie gigantische champignons (of iets dergelijks) op de bakplaat. Met komkommer (zal vast een andere naam hebben, maar ik hou het graag beeldend). Als je je afvraagt wat er rechts voor in de onderste hoek ligt… het lijkt een beetje op chips… dan mag je ernaar gissen. Ik vroeg het mezelf ook af en probeerde de kok toch wat in ons uitje te betrekken. Er kwam niet veel meer uit dan ‘knoflook’… dus daar konden we het mee doen.

Terwijl de bakplaat langzamerhand vol werd gestopt met allerlei stukjes vlees, vis en groenten, en de kok met dollemanshanden de ingrediënten begon te hakken, kregen we niet al te lang daarna een fantastisch stukje vlees toebedeeld.
Het menu ging hier wat door de war, want we maakten volgens mij meteen maar de sprong naar de Usuyaki (opgerolde entrecôte).

Dat was zo lekker sappig en fijn van smaak dat ik het jammer vond dat het zo snel van mijn bordje verdwenen was (zie inzet).

Terwijl wij ons verbazingwekkend snel met de stokjes door het hapje heen werkten, waren de champignons en komkommers ook al klaar om als bij-hapje de Sake te vergezellen. En dat is dus niet de alombekende Japanse godendrank, maar gewoon de zalm.

Mensen, als ik jullie iets mag aanraden… nu ik de foto’s bekijk proef ik het weer.

Om niet al te veel lappen tekst te krijgen breek ik het verhaal op dit punt weer af en moet je toch echt wachten op deel 5… waarin we de Kuruma Ebi en Yakito (klinkt als twee apennamen uit Diergaarde Blijdorp) gaan proberen.

Deze post is onderdeel van de serie Eten met Helma!

Bij de Japanner (3) - Miso Shiru.... AAArrggghhhhhh

rudi010 — Tue, 07 Aug 2007 20:09:00 GMT

Vorige keer liet ik al heel enthousiast zien hoe we een aanvang maakten met het Yokohama menu. De eerste stappen in het menu waren dan ook smakelijk!

De volgende op de lijst bleek een soepje te zijn. Nou, soepjes zijn altijd wel fijn. Die stelling wil ik bij deze graag weerleggen. Ondanks de vrolijk klinkende naam bleek Miso Shiru een sojabonensoepje te zijn dat bij aankomst meteen al een bedenkelijk karakter tentoonspreidde.

De ietwat weeïge geur die eraf kwam - ja ik weet dat je nooit aan eten mag ruiken, maar dit geurspoor was niet te ontwijken en vloog resoluut via je neusgaten naar je geurcentrum – rees bij mij in ieder geval de vraag of ik dat wel zou aandurven. Maar ik had me voorgenomen om die drempel te nemen. Het was tenslotte weer iets nieuws om uit te proberen. Helma dacht er hetzelfde over en gesterkt door haar eensgezindheid begon ik te lepelen. Althans, lepelen met stokjes dus… want de bedoeling van deze soep was om het bladgroen (of was ook dat zeewier?) tezamen met de blokjes soja, die er overigens uitzagen als blokjes feta, een ander product waar ik ’s-nachts niet voor wakker gemaakt hoef te worden, via de stokjes naar binnen te wurmen en dan slokjes van het vocht uit het bakje te doen nemen.

Terwijl Taraz zich tegoed deed aan het gerecht en opgewekt verkondigde dat het bijzonder smakelijk was, verbaasde ik me over de ingrediënten. Die blokjes soja waren wonderbaarlijk vreemd. Buitenaards bijna. Ze zagen er stevig uit, maar eenmaal in je mond bleek het een glibberig snotterig geheel. Het beste was het om het maar in zijn geheel door te slikken en dit te vergezellen van een slok buitengewoon tegenstaand smakend muf soepwater. Helma en ik hebben ons best echt gedaan… maar na een aantal pogingen om door te zetten is het bakje toch echt retour afzender gegaan.

Volgende keer: deel 4 waarin we smaaksensaties ervaren als we het menu vervolgen

Deze post is onderdeel van de serie Eten met Helma!