Vandaag gaan wij naar het Andy Warhol Museum hier in Pittsburgh. Seniors (55+) hebben hier een gereduceerd tarief. Tot onze grote schrik vroeg de kaartjesverkoper niet eens naar onze ID’s toen wij om een seniortarief vroegen, dat was pas balen….De kunstwerken en verzamelingen van Warhol zijn verspreid over 7 etages. Dat klinkt kolossaal, maar uiteindelijk viel het mee, alles was vrij ruim en overzichtelijk geplaatst. Er heerste een kakofonie van allerlei geluidsfragmenten. Stukjes Velvet, Stones, Bowie, soundtracks van films etc werden door het hele gebouw continue afgespeeld. Wij vonden het zeer de moeite waard, tenslotte gaat dit over onze eigen jeugd.
Eigenlijk was de parkeerplaats waar wij onze mobiel hadden gestationeerd alleen bedoeld voor bezoekers van het museum, maar na wat gebabbel met de parkeerwacht konden wij toch nog blijven staan.
Vlakbij het museum wisten wij het PNC park gelegen, de thuisbasis van de Pittsburgh Pirates (Baseball), en die wilden wij wel even vereeuwigen. Wij hadden al aan de drukte op straat gemerkt dat er een wedstrijd plaats vond, dus dat maakte de zaak nog interessanter. De zwarthandelaren leurden flink met hun kaartjes, maar schijters als wij zijn, altijd bang dat je opgelicht wordt, negeerden wij deze in eerste instantie. Maar omdat wij altijd al de gedachte hebben gehad dat wij eens zo’n wedstrijd wilden meemaken, toch maar de stoute schoenen aan getrokken om zo’n ‘I need tickets’ persoon aan te spreken. De kaartjes die hij verkocht waren slechts $ 5,--, de wedstrijd was tenslotte al in de derde inning beland, voor kaartjes op de eerste ring, bij het derde honk. Normaal kosten deze kaartjes $ 20,--. Nou voor $10,-- wilden wij wel het risico lopen om in een zwendeltje te trappen.
Maar nee, niets van dat alles, het bleken officiële kaartjes. Bij de ingang kregen wij ieder zelfs een heuse cap van de Pirats. Toen wij naar onze plaatsen werden begeleid, mochten wij zelfs nog verder richting veld verhuizen aangezien het verre van uitverkocht was. De Pirats speelden tegen de San Diego Padres. De stand was 1-1 toen wij binnenkwamen.
Opvallend was de gezellige sfeer die er in het stadion hing. Het is een familie uitje. Men kijkt wat, eet wat, loopt wat rond en het lijkt erop dat de wedstrijd van secondair belang is. Belangrijk zijn de gratis T-shirts die met een katapult de tribune op worden geschoten, de videobeelden die van de bezoekers op het grote scherm worden vertoond en allerlei andere randverschijnselen. Een heel leuke ervaring. Uiteindelijk werd het 2-1 voor de Padres, teleurstelling bij het thuis publiek, maar geen frustratie en agressie, het bleef gezellig.
Toen naar de Matrass Factory, wij dachten te hebben begrepen dat het een groot atelier zou zijn van allerlei jonge kunstenaars, maar het bleek een museum te zijn en daar hadden wij geen zin meer in.
Omdat het zo lekker is en wij waarschijnlijk maar één keer in Pittsburgh zullen zijn nog even naar de Primanti Bross voor een Cheesesteak to share. Beiden zaten wij bomvol.
Nog even rondgelopen in het stripdistrict, nu overigens wel gezellig druk en vol levendigheid, en toen nog even naar de onvermijdelijke Mall. Wat pausenpetjes voor Bou en wat souvenirs was de buit.
Naast ons hotel zit ook een filiaal van jawel de Primanti Bros, dus daar ook nog maar even de inmiddels traditionele cheesesteak to share besteld. Dit filiaal is trouwens veel minder leuk in vergelijking met the Original. Leek veel meer op een normale chain, menukaarten, ‘keurige’ kartonnen bakjes waar de sandwich in werd gereserveerd en omdat wij to share hadden besteld kregen wij zowaar ieder een eigen bakje met een halve portie. De smaak van het lekkers was overigens wel gelijk.
Bedtijd.