Privé

Cursus beleggen in roerige tijden... hoe red ik mijn pensioen?

Rita Niland — Sat, 01 Nov 2008 20:25:00 GMT

Cursus beleggen in roerige tijden... hoe red ik mijn pensioen?
Beleggerskring - Standplaats Dordrecht

Vandaag de eerste bijeenkomst op onze nieuwe locatie in Dordrecht met een herstart op een iets andere manier als eerst.*.
Eigenlijk drie locaties, want we starten met koffie en bijkletsen bij Verhage met de restanten van de oude kring. Ik heb een grote box tissues meegenomen maar dat blijkt niet nodig hoewel van een aantal leden een behoorlijk deel van het kapitaal is verdampt.
Mijn positieve insteek in de e-mail dat de koersen weer omhoog gaan en na de Amerikaanse verkiezingen misschien verder herstellen, blijkt overgekomen en overgenomen te zijn en ieder is vol goede moed om te bekijken wat er aan reparatiemogelijkheden is.

Na een rondleiding langs alle informele spots die ik heb gevonden in het wijkgebouw, de bibliotheek en Grandcafé restaurant Boekmans, die later pas opengaat, met uitleg waar wel en geen goede hotspotverbinding is, gaan we aan de koffie. Jo trakteert op gebak, omdat hij nu net wel winst heeft gemaakt en hij legt graag uit hoe dat is gegaan.

We lopen naar het wijkgebouw bij de ingang van de bibliotheek, waar langzamerhand de nieuwelingen komen binnendruppelen. Het valt mij mee dat er weinig afzeggingen zijn in deze roerige tijden, maar ik heb de tekst van de uitnodiging dan ook aangepast... Cursus beleggen in roerige tijden... hoe red ik mijn pensioen. Die kop blijkt goed te vallen want er zijn nogal wat nieuwsgierigen op af gekomen. Eén dame blijkt de uitnodiging niet goed te hebben gelezen en was te vroeg. Er staat weliswaar 'we zijn o.a. te gast in de bibliotheek', maar de verzamelplaats het wijkgebouw.

Aan de balie van de bieb wist men van niets, dat kost wat uitlegwerk. Als ik aankondig dat er een cursus wordt gegeven in de bibliotheek, moet ik van alles uitleggen en dat is het laatste waar ik trek in heb.... Het enige dat we in de bibliotheek doen, is het bekijken van kranten en online bronnen op de computers, waar we braaf voor betalen. Dat er iemand rondloopt die wat uitleg geeft, stoort niet en als dat wel het geval is, verhuizen we naar het wijkgebouw en Boekmans.

Een uitleg aan de balie, dat ik eigenlijk alleen een korte rondleiding geef aan een groepje buurtbewoners, blijkt vaag genoeg en we gaan van start. Eén van de bibliotheekdames kijkt ons nog wat argwanend na, maar het is druk genoeg in de bibliotheek, zodat onze activiteiten niet storen. Ik vraag mij wel af wat zij later denkt als ze dit leest, maar we komen er niet wekelijks en gedragen ons net als echte bibliotheekbezoekers;-) Alternatieve locaties voor de volgende keer heb ik ook al bekeken, essentieel is een goede hotspot, zitplaatsen, plaatsen voor de laptops, koffie en een toilet. Een bibliotheek is aardig voor de kranten, tijdschriften en for old time's sake maar niet beslist noodzakelijk.

De helft van het groepje nieuwelingen loopt met Arie mee naar de kranten en tijdschriften en de andere helft met mij naar de bibliotheekcomputers. De meesten hebben zich van tevoren aangemeld voor het gebruik van de computers, zodat dat niet ophoudt en we kunnen meteen aan de slag. Supersnel zijn de pc's niet, maar de beurssites zijn prima te bekijken en daar gaat het om.

De 'oude ploeg' actieve beleggers gaat hun huiswerk doen oftewel in Boekmans en in de hal van het wijkgebouw in kleine groepjes verschillende strategieën uitwerken, die we later samen bespreken. Op verkenning in het gebouw heb ik aardig wat informele hangplekken voor beleggers gevonden, van trapjes en bankjes waar de hotspot nog net op te pakken is, tot de bar in Boekmans en de voorleeshoek in de bibliotheek, waar stapels knipsels op de grond worden uitgespreid.

De junioren gaan verder met hun beleggingsgame online op de laptops die op de hotspot draaien, onder begeleiding van onze ING-man, die er ook weer bij is, maar helaas niet meer in werktijd mag assisteren. Toch aardig dat hij in zijn vrije tijd langskomt, maar later begrijp ik dat hij provisie krijgt als hij nieuwe klanten aanbrengt. Maakt niet uit, hij geeft aardige informatie over het reilen en zeilen van banken in relatie tot beleggingsportefeuilles en dat is prima.

Na een uur is er pauze en we gaan naar Boekmans die inmiddels open is. Acht nieuwelingen hebben van hun coach een inschrijfformulier gehad en zes ervan hebben het ingevuld, er kunnen er nog twee bij, dan is de groep vol. De oude garde doet een voorstelrondje en vertelt er ook bij hoe hun portefeuille er nu bij staat. Eline heeft de totaalinventarisatie inmiddels klaar en het blijkt mee te vallen. Dat brengt de laatste twee ook over de streep en ik krijg nog twee inschrijfformulieren. Twee anderen vonden het wel interessant voor een keer en twee doen met de volgende introductie opnieuw mee. Van drie mensen nemen we afscheid, de rest gaat door. Missie geslaagd.

Na een kwartiertje pauze splitsen we de acht nieuwelingen op, een aantal gaat meedoen met het beleggingsgame, de anderen krijgen een coach die ze begeleidt met het opstellen van een fictieve portefeuille. Twee blijken al een portefeuille te hebben en onze bankman bekijkt samen met hen de stand van zaken en geeft advies voor de korte termijn.

Na weer een uur houden we het voor gezien, een geslaagde bijeenkomst was het in ieder geval. Zelf krijg ik er zo ook weer zin in. Via de afsprakensite plannen we een nieuwe meeting en waarschijnlijk wordt het weer de combi Boekmans en bibliotheek Stadspolders.
Tenminste, zolang we welkom zijn, want met bibliotheken weet je dat nooit;-)

Rita Niland
op persoonlijke titel zoals altijd

*Sinds enkele maanden ben ik om allerlei redenen die ik hier niet mag en kan vertellen, gestopt met nagenoeg alle groepsactiviteiten die ik deels werktechnisch deed. Het is nu dus puur vrijwilligerswerk op persoonlijke titel en om verwarring te voorkomen doe ik dat niet in de stad waar ik meestal werk.
**Aanmelden voor een nieuwe groep kan desgewenst via mail ritanila - apenstaartje - yahoo.com. Leeftijd van 10 tot 100 jaar... Eigen vermogen minimaal 100 euro inleg. Thuis internetverbinding nodig. Kosten deelname afhankelijk van inkomen en dat betekent voor kinderen normaliter gratis. Start afhankelijk van aantal aanmeldingen.

Netvibes vertalen....

Rita Niland — Wed, 29 Oct 2008 21:24:00 GMT

Netvibes vertalen....

Bij het coachen van de coaches bij de 23dingen cursus en de Web 2.0 cursus van Go opleidingen wordt Netvibes gebruikt. Een prima startprogramma maar niet helemaal in het Nederlands en dat maakt het soms wat lastig. Nu zou ik in het lesmateriaal wat termen kunnen vertalen, maar handiger is het natuurlijk om Netvibes zelf te vertalen. Netvibes is al een tijdje in het Nederlands beschikbaar maar er komen af en toe nieuwe termen en zinnen bij zodat er vaak weer wat te doen is. Samen met nog een paar vrijwilligers ben ik daarmee bezig en zoals je hieronder kunt zien, zijn we bijna klaar! Tenminste zolang er weer geen termen bijkomen... Nog twee zinnetjes en dan nog maar wat nakijken, want als je met meer mensen een vertaling maakt in een soort Wiki-model, ben je het niet altijd met elkaar eens. Soms ben ik het ook niet met mijzelf eens overigens als ik een bladzijde nakijk...

Lastig is ook dat je de zinnetjes en termen eigenlijk in context moet zien, dus weten wanneer de melding verschijnt en dat is soms puzzelen omdat de zinnen niet zo eenvoudig terug te vinden zijn in Netvibes. Terugzoeken via de applicatie zelf is soms lastig. Maar ja, na implementatie kan er neem ik aan nog een update overheen....

Er zijn nog tolken nodig voor andere talen, dus mocht u native speaker zijn of een behoorlijke kennis hebben van een andere taal, meld u dan aan als vrijwillig(st)er. Je verdient er niets mee, maar het is wel leuk en dankbaar werk. En nu snel terug naar mijn vertaling. Even afmaken!

Rita Niland

Manuscripta: another movie

Rita Niland — Wed, 10 Sep 2008 09:21:00 GMT

Manuscripta: another movie

Tijdens mijn presentatie over Web 2.0 voor GO opleidingen afgelopen maandag werden er een aantal filmpjes gemaakt. De eerste stukjes heb ik gisteren aan elkaar gelijmd met Windows Movie Maker, wat overigens een leuk programma is om eens mee te stoeien. Ik ben niet zo van Windows, maar dit is simpel, snel en gratis. Op een cursus van twee dagen komt dit misschien niet aan de orde maar ik kan er een keer een blogpost van maken...

Deze film is van betere kwaliteit dan die gemaakt is met mijn eigen camera, maar die heb ik eigenlijk alleen gekocht vanwege de zoommogelijkheden bij het maken van foto's. Filmen vind ik wel steeds leuker, hoewel ik bij films van mijzelf toch bij het bekijken een wat ambivalent gevoel krijg, maar dat heeft iedereen volgens mij als die kijkt naar foto's of films van zichzelf.

Dit stukje is geschoten aan het eind van de tweede presentatie, 's middags, de zaal was toen voller, ik was wat gewend aan de Mac en Safari en had er vertrouwen in dat de techniek het bleef doen. De presentatie was duidelijk anders dan die van de ochtend. Nu lukt het mij toch al niet om twee maal hetzelfde te presenteren en na de middag loop je het risico dat je audience in die lekkere luie stoelen in zo'n halfdonkere zaal, zonder de mogelijkheid zelf iets te doen, in slaap sukkelt... ;-) 's Morgens waren we bijna een uur bezig geweest met drie laptops en een USB-stick om alles aan de praat te krijgen. Dat schijnt ongeveer standaard te zijn als je een presentatie geeft op een vreemde plaats. Eigenlijk zou je denken dat het met de stand van de huidige techniek, het overal plug and play zou zijn, maar dat valt knap tegen. Met dank aan Ron Wessels van GO opleidingen, die deze film maakte.

Op Youtube staan nog wat oudere filmpjes over Web 2.0 zaken, onderstaande serie gaat over het maken van foto's en filmpjes met een digitale camera, het online plaatsen op Flickr, YouTube, Picasaweb, werken met Paint enz.

http://www.youtube.com/watch?v=Vt-8UJh_9ms&feature=related Workshop Delfshaven deel 1
http://www.youtube.com/watch?v=c5IVXH_x9qw&feature=related Workshop Delfshaven deel 2
http://www.youtube.com/watch?v=yUkYCeLtFCA&feature=related Workshop Delfshaven deel 3
http://www.youtube.com/watch?v=2HrzvDfb2kc&feature=related Workshop Delfshaven deel 4

Verder vond ik nog een diashow van foto's die ik gemaakt had op YouTube, samengesteld door een cursist van de cursus Web 2.0 die ik destijds gaf aan documentalisten van de GGD. Leuk gedaan, maar helaas gebruikt zonder mijn toestemming*.

http://www.youtube.com/watch?v=ezqGHLMhRHE

Rita Niland

ps: * Veel mensen denken dat alles wat op Flickr en Youtube staat vrij te gebruiken is zonder bronvermelding. Op mijn foto's en filmpjes rust altijd copyright, maar na een e-mail zijn deze door non-profitinstellingen in principe gratis bruikbaar, mits zaken niet uit het verband worden getrokken. Voor commerciele doeleinden ook geen probleem maar dan geef ik graag mijn gironummer zodat ik weer eens een nieuwe camera kan aanschaffen;-)

Manuscripta: the movie

Rita Niland — Tue, 09 Sep 2008 13:39:00 GMT

Manuscripta: the movie Rita Niland

Crossing books and more...

Rita Niland — Sat, 26 Jul 2008 20:53:00 GMT

Crossing books and more...

Honderden boeken zijn er de afgelopen weken door mijn handen gegaan. Met dozen tegelijk.
Nu is dat niet zo vreemd in een bibliotheek, maar wel als het de bedoeling is dat ze niet meer terug komen. Dat klinkt wat vreemd voor een bibliotheek. Bookcrossing en aanverwante activiteiten zijn daar de reden van.

Een verslag van de afgelopen drukke weken:

Vrijdagmiddag
Op mijn werk prop ik mijn rugzak, een koffer op wieltjes en nog een grote tas vol met door Angelique en Ingrid ingevoerde boeken** en sjouw ze richting station, waarna ze via de trein in de achterbak van mijn auto belanden. Gelukkig doet de lift het, want de roltrap is voor de zoveelste keer weer eens kaduuk.

Vrijdagavond
Met de auto naar het huis van Monique, waarbij wij deze keer samen naar OBCZ Boekmans gaan om daar 'boeken te crossen'. 's Avonds is dat wat onhandig omdat het restaurant open is en ook deze avond is de tafel bij het raam, waar onze OBCZ boekenplank zich bevindt, bezet met een gezelschap dat lekker aan het eten is. Met de tassen lopen we naar de bar waar het personeel ons inmiddels herkent. Op mijn vraag of we de boeken maar achter de bar moeten deponeren, wurmt de serveerster zich met de tassen langs het gezelschap en zet de boeken op de plank. In ieder geval hebben we zo wel de volle aandacht en ik zie de etende gasten nieuwsgierig naar de stickers kijken. Dat is mooi want Boekmans staat zo vol met boeken als decoratiemateriaal dat onze Bookcrossing-boeken soms niet zo opvallen... Toch eens kijken of er andere plaats is binnen het restaurant, meer in de loop en minder achter tafeltjes. Hoewel achter het raam ook weer zijn voordelen heeft, omdat ik er op weg naar huis alleen even langs hoef te rijden om te zien of er nieuwe voorraad nodig is.

Wat daaraan vooraf ging....
Eén tot twee dagen per week worden er in de bibliotheek door Angelique en Ingrid boeken geregistreerd voor Bookcrossing en Books for food. Dat wil zeggen dat er op één van onze Bookcrossingpagina's schrijver, titel, een korte of langere beschrijving en de plaats waar en wanneer deze wordt 'gereleased' wordt ingevoerd. vervolgens stickers erop, plasticfolie erover, brief met uitleg erin, klaar om te releasen.
Dat releasen wil zeggen dat de boeken vooral worden achtergelaten in de zogenaamde OBCZ's, d.w.z. Official BookCrossing Zones, waar iedere bezoeker deze mee mag nemen naar huis. Een deel wordt achtergelaten in de trein, opgestuurd als wij via de wenslijst zien dat andere Bookcrossers op zoek zijn naar een bepaald boek dat wij invoeren (zogenaamde controlled release) uitgedeeld op meetings en meer.
Wij hopen dan dat iemand de moeite wil doen om te melden wat hij/zij met het boek van plan is en wat men van het boek vond. Sommige mensen releasen het boek meteen weer en laten het achter in de trein of ergens op een bankje, anderen geven het weer door en weer anderen zetten het voorlopig in de eigen boekenkast. Het leuke is als boeken op reis gaan en teruggemeld worden uit een ander land. En wat ook altijd aardig is, is als iemand geïnspireerd wordt om zo de eigen boekenkast eens op te ruimen en de boeken te registreren...
Het gaat met name niet om afgeschreven boeken, zodat we niet het risico lopen dat publiek in verwarring raakt en deze toch inlevert aan de balie, iets wat ook lastig is voor personeel. Overigens wordt op een andere vestiging van de Bibliotheek, in Feijenoord, door personeel wel gewerkt met afgeschreven boeken voor een aantal OBCZ's in wijkgebouwen, daar ben ik alleen bij de start bij betrokken geweest en inmiddels niet meer zoals gebruikelijk na de start.

Maandagmorgen
Kees komt langs om boeken uit te zoeken in het magazijn. Hij is directielid van een vrij nieuwe scholengemeenschap in de omgeving en komt zelf boeken uitzoeken voor zijn Mediatheek. Buiten Rotterdam, want binnen Rotterdam kunnen scholen gebruik maken van de dienst mobiele collecties*. Ik heb in het magazijn zo'n 15 dozen klaarstaan met voorgeselecteerd materiaal, geschenkboeken via particulieren, boeken die ik verkrijg omdat ik boeken recenseer, presentexemplaren en soms afgeschreven boeken van bibliotheken in de regio.
Daarnaast staat er nog steeds een restant van mijn voormalige GGD-bibliotheek, waarbij er bij de opheffing een paar duizend boeken tot oud papier werden gedegradeerd*.

Maandagmiddag
Tussen de middag sorteer ik wat er is overgebleven. Gezien de nieuwe aanvoer die eind deze week komt, moet er ruimte worden gemaakt en ik selecteer een paar dozen voor Mirjam een docente bij het speciaal voortgezet onderwijs, (ook weer buiten Rotterdam) waar ik binnenkort een afspraak mee moet maken. Dat is lastiger, ik zoek vooral jeugdboeken en eenvoudige lijstboeken, wat eenvoudig Engelstalig materiaal, informatieboekjes en meer. Nog niet voldoende om contact op te nemen met Mirjam, voorlopig maar even afwachten op een nieuwe partij. Een enkel twijfelgeval neem ik mee naar huis, mooie boeken, maar compleet uit de band. Op één van mijn eerste werkplekken in een bibliotheek in Vlaardingen, heb ik de kunst van het boekenplakken geleerd van een collega, die er bijna zijn levenswerk van had gemaakt en hetgeen ik heb geleerd op een cursus boekbinden voor beginners komt ook nog steeds van pas.
Ik heb nog net even tijd om de rest op te stapelen. De mooiste boeken gaan in drie dozen voor Bookcrossing en als geschenkboeken bij wedstrijden en meer. De rest wordt opgestapeld voor Dorcas (zie dinsdag).
Diezelfde avond ben ik tijdens het bekijken van een film met een vlakgom potloodstrepen uit een boek aan het verwijderen. Ik vind het toch lastig mijn handen stil te houden tijdens het kijken en zo ben ik toch nog nuttig bezig;-)

Dinsdagmorgen
Else van Dorcas komt langs en snel laden we samen de stapels dozen in haar auto.
Ik vul de dozen boeken nog aan met een paar dozen met speelgoed en huishoudelijk materiaal. Op de site van Dorcas is te vinden wat men kan gebruiken en waarvoor en de inzamellijst zit standaard voorin mijn agenda geplakt, zodat ik overal waar ik kom, kan lobbyen voor spullen voor het goede doel. Later die dag mailt Else dat de boeken deels in Schoonhoven terecht zijn gekomen, toevallig bij een stel oude bekenden van mij, namelijk een ouder echtpaar dat vroeger een boekwinkeltje in Schoonhoven had, waar ik op school zat. Het echtpaar is nadat ze gestopt zijn met de boekwinkel, als vrijwilliger terecht gekomen bij Dorcas, waar ze nu de Schoonhovense kringloopboekwinkel runnen. Een deel van de spullen komt in Bergambacht terecht, waar het in ieder geval erg welkom was.

Woensdagmorgen
Weer is mijn trein vroeg en ik ga in het magazijn op zoek naar enkele verzoeknummers. Een mevrouw uit Tiel mailde voor Franse kinderboekjes voor een kind van een jaar of 7, die in de vakantie een paar weken bij haar logeert, blijkbaar heeft de bibliotheek daar weinig. Reserveren bij andere bibliotheken kan, maar inmiddels is het jongetje in Nederland en het is slecht weer..., dat duurt te lang. Het zou leuk zijn als het kind de boeken meeneemt naar Frankrijk en daar in zijn boekenkast zet of verder crosst. Ik vind er een paar en stop ze meteen in een envelop richting Tiel. Postzegels uit mijn privéportefeuille en vanavond op de bus.
Verder sorteer ik de boeken in andere talen. Eens informeren bij collega's waar ieder naartoe gaat op vakantie, misschien willen ze wel een paar boeken meenemen om ergens in het buitenland achter te laten. Ik heb inmiddels brieven met uitleg en stickers, deels ook voorzien van de naam van de bibliotheek in zo'n stuk of 12 talen. Ingrid spreekt er gelukkig een aardig aantal, diverse collega's kunnen ook de taal determineren, maar er blijft nogal eens iets over aan vreemde talen. Kom ik er niet uit, dan gaat het niet ingeschreven in de doos 'Detentieboot Dordrecht', daar zitten veel nationaliteiten dus komt het neem ik aan goed terecht. Tegen achten snel naar mijn werkplek, vrijwilligers begeleiden doe ik wel in werktijd, maar het moet wel beperkt blijven is de interne afspraak.
Naast het werken aan stukken, overleggen en meer, is het af en toe een verademing lekker ouderwets boeken te kunnen sorteren, noem het jeugdsentiment...
Tussen de middag mail ik Else: Kun je een paar tassen boeken ophalen in Beverwaard en Capelle. Ze moeten snel weg i.v.m. een verhuizing en vakantie, voor de andere vrijwilligers is het te ver en ik wil graag vrijdag zelf naar Hoogvliet. Gelukkig heeft Else tijd en de boeken gaan meteen mee naar Dorcas. Jammer dat mijn collega's van de afdeling collectievorming niet even kunnen kijken wat er bruikbaar is voor de bibliotheek, maar dat lukt deze keer niet. Het blijft half liefdewerk-oud-papier en dat heeft zijn grenzen.

Donderdagmorgen
Rond half 8 's morgens ben ik op mijn werk en duik meteen het magazijn in, waar achterin stapels boeken, wat dozen met tijdschriften, dozen met computerspullen en nog wat andere spullen opgestapeld zijn. Ik zoek een doos boeken bij elkaar en neem deze mee naar een kantoortje achterin op mijn afdeling, waar ik vervolgens de computer aanzet en inlog bij OBCZ Dikt. Ik heb nog net even tijd om te bekijken of er in het forum gereageerd is op mijn oproep om boeken op te halen bij particulieren in Beverwaard en Capelle en natuurlijk of er boeken zijn gemeld. Een aantal boeken van de voormalige GGD-OBCZ zijn voorzien van nieuwe brieven en worden vooral onderweg gecrosst en jawel... een leuke reactie van een treinmonteur, die er één heeft gevonden. Tegen acht uur begint mijn werktijd en ik blokkeer de computer even voor straks. en even later komt Ingrid binnen en start met invoeren. Vaak zijn Angelique en Ingrid samen maar deze week heb ik Angelique hard nodig om boeken op te halen in Hoogvliet... Drie kasten vol bij iemand die is overleden... Tegen elven is Ingrid klaar en komt langs met een stapel boeken voor Dikt. De helft brengt zij zelf naar beneden, de andere helft doe ik later in mijn middagpauze.

Tussendoor wat uitleg
Onze OBCZ's bevinden zich momenteel in restaurant Dikt, naast de bibliotheek en in restaurant Boekmans.
Tot 2007 was er ook één bij het informatiecentrum van de GGD, waar ik toen werkzaam was, maar dat is helaas i.v.m. een fusie opgeheven en de vrijwilligers zijn na 12 jaar bedankt voor de moeite. Destijds voerden soms één van de 12 vrijwilligers, de administratieve kracht, een stagiaire of ikzelf boeken in. Later kwam '1972Galadriel' regelmatig langs om boeken te halen om thuis in te schrijven. Na het inschrijven werden deze bij ons in de OBCZ gereleased. Met 'Galadriel' heb ik overigens nog steeds contact omdat zij nu zelf een OBCZ heeft in de Hargahoeve, een dierenasiel en wij daar af en toe dierenboeken naar toe 'crossen'. Ik heb nu weer een partij staan, dus er komt weer wat aan....
Vaak nemen mensen contact met ons op om te vragen of wij boeken willen ophalen, dat ophalen is geen werktijd en laat ik vaak aan de vrijwilligers over, maar als het veel is of het is een speciaal verzoek of speciale collectie ga ik graag zelf.

Donderdagmiddag
Inmiddels staan er behoorlijk veel computerspullen. Oude toetsenborden schroef ik uit elkaar, maak ze schoon en controleer of alles werkt, oude muizen idemdito. Van een oud collega, die nu bij de gemeente werkt heb ik een computer gekregen, zelf heb ik overbodige boxjes meegenomen en kabels opgeruimd uit mijn privé-magazijn. Else heeft ook nog een oude pc staan. Dorcas neemt geen pc's aan en ik vind het leuk er van twee of drie één te maken die nog bruikbaar is. Ik red een kapotte ventilator uit de afvalbak, het motortje doet het nog maar de vin zit los, eens kijken of dat nog te repareren is. Ik maak een lijstje en mail vast naar Moeni, mijn Surinaamse contact, die als vrijwilligster pc's opknapt en naar Suriname transporteert waar de oude beestjes nog goed bruikbaar zijn. Wat kun je gebruiken? Wanneer kunnen we afspreken? Dat wordt volgende week, prima.

Stats
Als ik eens optel hoeveel boeken er nu ingeschreven zijn en hoeveel gereleased kom ik aan een indrukwekkend getal.

BibliotheekRdam 368 geregistreerd, 229 released vooral in OBCZ Dikt, een deel in een mini-OBCZ op een kast in het kantoor van de afdeling waar ik werk
OBCZ-Boekmans 138 ingevoerd, 61 released
Ritanila (voormalig OBCZ-GGD-NWN) 722 ingevoerd en 565 gereleased
Totaal kom ik aan 1228 ingevoerd en 855 gereleased

Als ik de statistieken van ZuidHolland bekijk, is dat geen slechte score als de accounts bij elkaar opgeteld zouden worden (maar dat worden ze niet, dus we werken dapper door;-).

Boeken geregistreerd / losgelaten

1 SylS 5287 / 4073
2 1972Galadriel 2636 / 2882
3 Yinny 2461 / 2183
4 mefeather 1842 / 1040
5 nomorecorsa 1230 / 888

Vrijdagmorgen
Vandaag een vrije dag, dus luilakken? Nou nee, daar ben ik niet goed in. Nadat ik mijn gereedschap en reservebenzinetankje in de schuur heb gezet, gaat de achterbank omlaag en gaan de dozen en tassen boeken, gerepareerde computerspullen en speelgoed die ik in Dordrecht en Zwijndrecht heb opgehaald, compleet met mijn eigen zolderopruimactie, achterin, een halve auto vol. De TomTom aan, de A15 op. Ik verwacht geen files maar het is begin van de bouwvak en de laatste week dat de bruggen niet zijn afgesloten. De hoofdbaan rijdt langzaam, maar de afslag centrum is vrij en ik rijd lekker door zonder om te hoeven rijden. Bij de slagboom meldt ik me en krijg permissie meteen door te rijden naar de kelder, waar het magazijn is. Snel alles op een wagentje, achterin het magazijn uitladen en een stapel lege dozen in de auto. TomTom weer aan, richting metro Hoogvliet, via de Groene Kruisweg, wat niet zo'n handige keus blijkt te zijn met de 50 km zone. Angelique staat inmiddels al te wachten. We gaan op weg naar het huis van een overleden mevrouw, die volgens de dochter, die ik aan de telefoon verzot was op haar mooie collectie boeken. Zij wil beslist een goede plaats voor de boeken, omdat haar moeder dat zo gewild zou hebben. Het gaat om drie volle kasten en ik vraag mij af of alles in de auto past met één keer rijden. Als tussenoplossing kan ik een aantal dozen mogelijk kwijt bij de vestiging van de bibliotheek in Hoogvliet, waar het met de interne post via het wekelijkse busje naar de centrale vervoerd kan worden, maar als dat niet beslist nodig is, los ik het liever met de vrijwilligers op, dan dat ik van alles uit moet leggen. Tenslotte blijft er vaak maar een enkel boek over voor de collectie van de bibliotheek, waaronder gelukkig nogal eens een oud kinderboek voor onze bewaarcollectie. (Toevoeging: later blijkt dat er een stuk of 7 bruikbaar zijn in de bibliotheek en een stuk of 15 werden verzonden naar het depot van de Koninklijke Bibliotheek omdat deze nog in geen enkele nederlandse bibliotheek te vinden waren).

Het huis blijkt een benedenwoning in een nieuwbouwwijk, we zijn een kwartier te vroeg en er is nog niemand en we wachten in de brandende zon, ik schat dat het boven de 30 graden is inmiddels. Even later besluit ik te bellen. de dochter zit in de file, maar belt vanuit de auto een buurvrouw met de sleutel. In het huis is blijkbaar een deel van de spullen al weggehaald, tussen het restant liggen drie katten in een mandje ons wat sneu aan te kijken. De buurvrouw laat ons de boekenkasten zien en merkt op dat er gelukkig iemand is gevonden die de katten opneemt. De prachtige verzameling boeken valt aardig tegen en Angelique en ik besluiten eerst maar het goede materiaal uit te zoeken omdat ik niet verwacht alles mee te kunnen nemen, maar eerlijk gezegd er ook veel bij zit wat zelfs voor een dubbeltje op de rommelmarkt nog zou blijven liggen. Het goede materiaal dat zonder meer te bookcrossen is, bestaat hooguit uit een doos of drie. Naast een kattenbak die gevuld is met stroken papier, pakken we snel dozen in en gaat mijn neus steeds meer jeuken. Ik hoop dat het bij mijn neus blijft en aai tussendoor even een kat tegen de haren in om te checken of... maar dat valt gelukkig mee. Ik ben blij dat de katten nog niet weg zijn, want ik zit niet te wachten op zwarte bewegende beestjes in mijn broekspijpen... Nadat we dat in de auto hebben gezet, zoeken we van de rest het beste uit en laat ik beschadigd en te plakkerig materiaal liggen. Mijn auto heeft pas 6000 km op de teller en ik stapel maar twee lagen om de schokbrekers en veren niet te beschadigen.
In de tussentijd zijn de heren van het Leger des heils, die het huis verder leeghalen, gearriveerd en de katten worden even in een kast 'geparkeerd' zodat ze niet weglopen. Arme beestjes, ik hoop dat het nieuwe huis bevalt en dat ze kunnen wennen aan de volgens de buurvrouw daar al wonende katten, anders is het asiel straks weer drie katten rijker.

Terug in het magazijn stapelen we de dozen op. Dat wordt de volgende week uitzoeken en veel naar Dorcas, na kaften te hebben schoongemaakt met wasbenzine, want veel boeken plakken zo dat ik ze met goed fatsoen niet durf weg te geven. Eerst de ventilator maar repareren. Voor ik naar huis rijdt met een lege auto schiet ik toch de douche nog even in en inspecteer de binnenkant van mijn broekspijpen... de jeuk zal wel psychisch zijn maar je weet het niet....

In ieder geval een goed bestede week, veel boeken gered van de oud-papier-bak en samengewerkt met een aantal ijverige en enthousiaste vrijwilligers, waarvoor dank!
En.. heeft u nog boeken beschikbaar en woont u in Dordrecht, Zwijndrecht, Hendrik Ido Ambacht, Capelle a/d IJssel of Rotterdam, laat maar weten. Wij halen ze graag bij u op en zorgen voor een goede bestemming.

Rita Niland
op persoonlijke titel, in privétijd enz.

*http://www.bibliotheek.rotterdam.nl/NL/Informatie/Dienstverlening/Pages/TeamMobieleCollecties.aspx
** geen afgeschreven bibliotheekboeken maar geschenken enz.

PS: Voor geïnteresseerde collega's: Monique, Angelique en Ingrid hebben een formeel contract met de bibliotheek. Alle andere genoemden zijn werkzaam als beroepskracht of vrijwilliger bij andere organisaties. Achternamen, adressen, e-mailadressen en telefoonnummers zijn op verzoek beschikbaar. Maandag kan dinsdag zijn en andersom, maar ook dat is terug te vinden via mijn digitale agenda.

PS 2: De bibliotheek, waar ik werk, verkoopt boeken aan publiek voor een euro via een grote kast in de hal, via Boekwinkeltjes op internet de dure boeken, af en toe is er speciale verkoop in de hal en er gaan via collega's boeken naar allerlei goede doelen. Daar houd ik mij niet mee bezig overigens.

Spock weet wie je bent, wie je was... of wie je naamgenoot is...

Rita Niland — Tue, 21 Aug 2007 13:22:00 GMT

Spock weet wie je bent, wie je was... of wie je naamgenoot is...

Een week of wat geleden werd de zoekmachine Spock officieel gelanceerd. Spock is natuurlijk die mijnheer met de grote oren uit Star Trek maar ook een programma dat het in de Web 2.0 tijd steeds makkelijker krijgt. Althans dat zou je denken met al die profielen die mensen overal achterlaten, hopelijk over zichzelf. Het heeft wel iets weg van Mr. Spock. Die kon door zijn vingers op iemands gezicht te plaatsen erachter komen wat die andere persoon wist en had de mogelijkheid zijn geest aan iemand over te dragen mocht hij in levensgevaar komen te verkeren.

Verzamel en weet niets..

verzamelt gegevens over mensen, dood of levend via sociale netwerken zoals Wikipedia, LinkedIn, Facebook, MySpace en YouTube. Maar ook bedrijvensites, blogs en meer. Wel grappig, als je zoals ik voor een les op de bibliotheekopleiding graag begint met Ranganathan - de eerste Yahoo- of een andere figuur uit de bibliotheekgeschiedenis. Foto erbij, tot zover ok.

Scoren met jeugdzonden.. en dan ook nog van een ander?
Inmiddels is er veel over te doen op Internet. Soms wordt er informatie op een foute manier gekoppeld, als je schrijft over misdadigers, ben je er zo al snel eentje en automatische onzinprofielen worden tussen serieuze info opeens de waarheid.

Het aardige is, uit marketingoogpunt natuurlijk, dat dit wel scoort op internet. Ieder wil gaan kijken hoe hij/zij zelf uit de database rolt. Komen je jeugdzonden eindelijk boven water? Is de Bovenkerkse kerkbode, waarin je vriend onder jouw naam die ingezonden brief stuurde toen je 10 was, eindelijk ge-ocrt en staat die nu online? Komt bij je sollicitatie je naamgenoot boven water, die een aardige criminele carrière heeft opgebouwd? Of ben jij het toch zelf maar moet je van je reclasseringsambtenaar blijven volhouden dat jij er twee bent of dat je avatar in Second Life banken berooft?

Personeel gezocht: bibliotheekdetectives!
Mijn conclusie is dat Spock speciaal personeel nodig heeft en wel... bibliothecarissen. Daarnaast misschien wat internetdetectives. Lijkt mij wel wat, de hele dag persoonsgegevens checken, lekker descriptoren, pardon tags aanmaken, een fraaie persoons-taxonomie bouwen. Hoewel, spammen, pardon ik bedoel attenderen op interessante producten op basis van SDI, naar die profielen mag natuurlijk weer niet.

Check en update jezelf
Spook scoorde de eerste dagen vier maal zoveel publiek als verwacht. Als dat zo doorgaat een miljard pageviews in een maand. Logisch als je alle persbureaus tegelijk inlicht. Zeer aan te bevelen overigens om jezelf eens te checken. Er zitten nog maar één tot anderhalf miljard personen in, dus niet treuren als je er nog niet in te vinden bent. Ben je wel te vinden, dan kun je via je profiel de informatie updaten en proberen de foute info te verwijderen. Aan de andere kant maakt dit de zaak er natuurlijk niet altijd betrouwbaarder op, als je zelf je jeugdzonden wilt wissen of van plan bent om nog veel meer zonden te begaan, is het handig om je profiel wat op te leuken natuurlijk. En zet er dan meteen een foto bij van 20 jaar oud, tenminste als je toen niet nog op je vachtje lag, want dan ben je ook weer strafbaar.

Tinkiewinkiepeektatyou
Er zijn meer van dit soort sites, zoals Wink, Pipl, Zoominfo, WikiYou, PeekYou, maar veel personeelsfunctionarissen zullen in eerste instantie gewoon Google proberen. In Amerika gebruiken ze vaak Pipl en Wink. Toen ik mij nog niet had aangemeld bij Spook scoorde ik daar beter. In de USA is het inmiddels standaard om iemand via internet te recruiten of gegevens te checken van sollicitanten. Ook dat geeft een gat in de markt. Er is een aantal bureaus dat je reputatie op internet 'schoont'.
Defendmyname zet nieuwe goed informatie over je op internet en probeert zo de oude, soms beter kloppende informatie, in zoekmachines wat pagina's verder naar beneden te 'duwen'. Reputationdefender neemt contact op met de site-eigenaar en vraagt gewoon of de info eraf gehaald kan worden, compleet met dreigen met advocaten.. Ik vraag mij af of dat wel werkt, bij zo'n bureau gaan toch vaak de hakken in het zand met het idee dat de rijken zo weer alles voor elkaar kunnen krijgen en Jan met de -sitebakker- Pet niet..

Linklijstje:

Spock query op library http://www.spock.com/q/library
Spock http://www.spock.com
Spock blog http://blog.spock.com

Meeste resultaat:

Pipl http://www.pipl.com/ en
Wink http://wink.com/

Overige:

“Live long and prosper!“

Rita Niland
Uw Vulcan / Trekkie

Campzone of Swampzone

Rita Niland — Mon, 23 Jul 2007 11:42:00 GMT

Campzone of Swampzone

Elk jaar weer een feest... 10 dagen k(r)amperen en gamen in een supergrote Lan-party.

Voor de niet-kenner, een Lan-party is een meeting van computerliefhebbers die, via een Local Area Network (LAN), hun eigen pc's en laptops op elkaar aansluiten. Zo kunnen ze met elkaar gamen. In Nederland vinden jaarlijks enkele tientallen van deze bijeenkomsten plaats, waaronder neem ik aan de grootste dit jaar in het Brabantse Oirschot, na jaren Biddinghuizen. Op een afgelegen terrein is voor een periode van tien dagen een razendsnel 100Mbit draadloos, koper- en glasfibernetwerk aangelegd, met kabels van 8 kilometer lang. Verder drie aggregaten met bij elkaar een vermogen van 1540 kVA. Hiermee kun je normaliter 1500 mensen van stroom voorzien. Een eigen waterleiding van kilometers, een eigen gastank, een rioleringstank. 150 vrijwilligers.

Naast 24 uur per dag multiplayer gamen, internetgames en consoles wordt er geprogrammeerd, er worden cheats uitgewisseld, hardware gefixt. Er wordt op gelet dat er geen (piraterij-)software(z) wordt geruild. Verder sportdag, massage voor pijnlijke spieren, dagje naar de Efteling, de klimtoren, scheuren met een rallywagen, demo's op consoles enz. en previews van films en games. Er lopen recruiters rond op zoek naar personeel, dus zoek je een job...

Helaas speelt het weer nog niet zo mee. In de caravan maakt dat niet zoveel uit en het getik van de regen op het dak is nog wel gezellie ook maar de blubber als je buiten komt is nu niet zo geslaagd. Inmiddels is het eigenlijk een swampzone.

Ladies?

Er zijn tussen de 1.200 en 2.000 mensen, dus lekker druk. Volgens iemand vooral tussen de 12 en 40, een derde vrouwen, maar dat zijn niet allemaal gamers, maar bestaat ook uit de verzorging van de aanwezige heren, die niet altijd zelfredzaamheid hebben geleerd van hun moeder. Voor 10 euro kun je op bezoek en aan de poort kosten 10 dagen 230 euro. Laarzen meenemen en wil je gamen dan ook je PC en/of console, een netwerkkabel( maar die is ook te koop), tent of caravan en wil je slapen dan is een matrasje handig (hoewel slapen op je toetsenbord ook prima gaat;-). Eten en drinken zijn te koop, magnetron of frituurpan zijn handig. Leuk om clans te meeten die je alleen virtueel kent en de mensen te zien die bij de nicks horen.

Filmpjes:

De Pers heeft een leuk filmpje http://www.depers.nl/video/257554/Nerds-verdwenen-op-Campzone.html

Meer films op:

Nieuwsberichten:

Op de site van CZ zelf natuurlijk veel info en foto's http://www.codemasterscampzone.nl/

Ben X, preview van de film

Een film die ik zeker wil gaan zien, de beelden zijn in ieder geval mooi en de inhoud van het verhaal is in ieder geval iets om eens over na te denken. Games bouwen voor mensen met een psychische handicap. Ik heb al eens iets gemaakt voor mensen met afasie en hun partners, maar autisme zou een uitdaging zijn. Of dat nu in de vorm van zo'n game moet als daar is gebruikt, vraag ik mij af maar ok.

Ik citeer... “Ben is anders. Zijn leven zit vol vreemde rituelen. Hij lijkt te leven in zijn eigen universum, dat zich voor meer dan de helft afspeelt in de wereld van online computergames. In de echte, harde wereld van een technische school is het leven voor hem een dagelijkse hel.“

Trailer staat hier http://www.benx.be/trailer.asp en is beslist de moeite waard.

Colin McRae Dirt, rallygame

Verder een demo van Colin McRae Dirt, ik had op internet al demo's gezien maar de game ziet er gelikt uit. De rallygame Colin McRae is al een jaar of tien oud meen ik en dit is deel 6 uit de serie. Voor het eerst met off-the-road en die blubber past wel bij vandaag. Single-player is een optie, steeds sneller en de demo is door ieder te spelen, maar online tegen 99 anderen kan ook. Helaas geen splitscreen multiplayer. Grafisch worden alle games steeds mooier en steeds realistischer. Als je deuken hebt zijn die nooit hetzelfde, dat is in the real world helaas ook zo..

De Xbox 360-demo is te downloaden vanaf Marketplace, de PC-demo bij één van de volgende mirrors: Worthplaying, Codemasters, GamersHell en 3DGamers.

Op http://www.insidegamer.nl/pc/colinmcraedirt/videos/2116 en http://www.insidegamer.nl/playstation3/colinmcraedirt/videos/2804 staan trailers.

Rita Niland
Quote of the day:
“You have to learn the rules of the game. And then you have to play better than anyone else.”
Albert Einstein (was dus ook een gamer..).

Van een verjaarde misdaad, via een vakidioot met innovatieve eieren, klikgedrag en NETWERKEN.

Rita Niland — Tue, 05 Jun 2007 14:30:00 GMT

Van een verjaarde misdaad, via een vakidioot met innovatieve eieren, klikgedrag en NETWERKEN.

Ergens in 1977 moet het zijn begonnen.

"Wil je het ziekenhuis doen?"

Ik werkte bij een openbare bibliotheek en kreeg de vraag of ik met een personeelslid samen 'het ziekenhuis' wilde doen. Alles wat nieuw is wil ik een keer meemaken, dus ik zal ja hebben gezegd zonder mij te realiseren wat dat precies betekende. Op de afgesproken tijd stond ik 's morgens bij de ingang van "het RK" oftewel de oude lokatie van het Rooms Katholiek ziekenhuis in de Wijnstraat in Dordrecht. Een ziekenhuis, dat gevestigd was in een aantal aanpalende herenhuizen, met een nogal ingewikkelde indeling met gangetjes op verschillende niveaus. We gingen 'de kar' halen, die vol stond met boeken en een kaartenbak. Mijn collega vulde de kar vanuit een paar boodschappentassen met aangevraagde boeken voor patiënten die langer dan een week in het ziekenhuis verbleven. Ik, als jongste, duwde de kar. Dat ging prima op de rechte stukken bij een vlakke vloer, maar soms moest de kar een meter schuin omhoog worden geduwd, dat kostte behoorlijk wat spierkracht.

Een verjaarde misdaad na 25 jaar onthuld...

Met bewondering volgde ik de verrichtingen van mijn oudere collega. Het leek wel of zij al het personeel en de patiënten persoonlijk kende en ook op de hoogte was van hun boekensmaak. Een paar keer tussendoor werd ik in 'het complot' betrokken, want zij verklapte mij dat het eigenlijk niet de bedoeling was, maar dat zij ook het verplegend personeel van boeken voorzag... Die arme meiden hadden zelf geen tijd en de nachtdiensten waren lang. Dat verklap ik nu meer dan 25 jaar later, dus ik neem aan dat de 'misdaad' verjaard is.

Streekromans, altijd weer die streekromans...

Wat mij wel opviel, was, dat mijn collega meer tijd besteedde aan contact met dames en heren van haar eigen leeftijd met een overeenkomende smaak. De streekromans, historische romans en dergelijke werden uitgebreid besproken, een thriller of detective was ook nog OK en standaard jeugdboeken en strips waren ook voldoende present, maar als iemand begon over science fiction, literatuur of een 'informatief' boek werd er toch wat bedenkelijk gekeken en zuchtend gemeld dat 'ze natuurlijk niet alles mee kon nemen'.

Vragen naar medische boeken werden standaard beantwoord met de opmerking dat de artsen goed waren en alles wisten. Een familielid werkte ook in het ziekenhuis en..

"Vind je het leuk?" vroeg ze na afloop. Ik wist nog niet hoeveel spierpijn ik de volgende dag zou hebben en gaf als antwoord dat ik de volgende keer graag ook meeging. Ik was aangenomen met een vriendelijk knikje en het werd één van mijn vaste taken.

Hastalar icin... in de schoenendoos.

De week erop had ik in mijn fietstas echter mijn eigen collectie. In een ander ziekenhuis - Refaja - had ik alle folderrekken afgestruind, bij de huisarts idem dito. Nederlandstalig maar ook Frans, Duits, Engels, Turks (hastalar icin... ) en Arabisch. Mijn talenkennis kwam zo te zien aardig van pas. In een schoenendoos had ik een alfabet gemaakt met stukken karton en ik had ook wat literatuur en wat informatieve boeken meegenomen.

Na een paar weken had ik 'mijn eigen klantjes'. Mijn collega vond het prima en bemoeide zich er verder niet mee. Op de 'stamkaarten' in de schoenendoos noteerde ik de gevraagde onderwerpen, kamernummers en initialen. Bij vragen naar onderwerpen die ontbraken maakte ik kopieën uit een medische encyclopedie en tijdschriften of ik nam contact op met patiëntenverenigingen. Dat was niet altijd gratis. Lastig was om dit door te berekenen omdat je dan meteen een financiële administratie moet bijhouden. Zonder dat accepteert een bibliotheek zo'n initiatief waarschijnlijk niet. Een fooienpotje voor de kosten zou zeker ook 'gedoe' geven. Ik besloot dus om de kosten maar zelf te dragen als het niet anders kon. Gelukkig vonden veel patiëntenorganisaties het geen punt de kosten kwijt te schelden na wat uitleg, vooral als ik bij de patiënten aangaf dat ze beter lid konden worden... Op een werkoverleg begon ik heel voorzichtig te vertellen wat ik deed, maar dat leverde meer vragen op en geen oplossingen om het te formaliseren. Ik besloot dan maar verder te gaan op mijn eigen manier.

Je bent vakidioot of je bent het ook...

De schoenendoos werd te klein voor mijn voorraad en thuis richtte ik een oude hangmappenkast in met mappen op onderwerp. De mappen werden al snel uitgebreid met allerlei krantenknipsels die ik in bladen tegenkwam en op de computer, die voor zover ik mij herinner in die tijd op mijn werkplek nog niet of nauwelijks werd gebruikt, maakte ik een lijst met trefwoorden en verwijstermen. Je bent vakidioot of je bent het niet ;-) en als je het bent kun je het maar beter goed doen...

De arts luistert niet en de zuster heeft geen tijd...

Steeds vaker werden mij ook inhoudelijke vragen gesteld, de arts luisterde niet, de patiënt begreep het niet of de zuster had geen tijd? Dat was lastig want ik had weliswaar goed opgelet bij de biologielessen maar tijd en kennis ontbraken ook bij mij. Ik had wel een oplossing en deelde A5-formuliertjes uit met naam / kamernummer / telefoonnummer thuis / vraag.

Wachten op de start van internet...

Vervolgens ging ik met de vraag aan de slag. Zoeken in boeken, navragen bij een patiëntenvereniging en nee, niet zoeken op internet want dat was er nog niet voor particulieren destijds. In een databaseprogramma noteerde ik de gegevens. Vragen zouden vast vaker worden gesteld en zo kon ik snel nakijken wie er antwoord had gegeven. Mijn netwerk breidde zich uit en uit. Een collega bij de bibliotheek was vroeger verpleegkundige geweest, een buurjongen deed de opleiding fysiotherapie, een oude vriendin leerde voor diëtiste, de Turkse schoonmaker had een medische opleiding in zijn eigen land genoten en gedurende de koffiepauze op werkplekken, bij vrijwilligerswerk en bij verenigingen vertelde ik enthousiast over mijn activiteiten en maakte zo meer contacten.

Mijn eerste personeel: 1980.

Ik volgde tevens een parttime opleiding voor bibliotheekassistente en toen ik het papiertje enige tijd had, ging ik solliciteren... bij een ziekenhuis als medisch bibliothecaresse. Ik werd aangenomen en had mijn eerste 'personeel', een administratief medewerkster die afgekeurd was voor medisch werk, maar wel over medische kennis beschikte. Zelf ging ik de opleiding medisch registratiemedewerkster volgen, met onderwerpen als anatomie en ziekteleer en volgde lessen die in het gebouw waar ik werkte aan verpleegkundigen werd gegeven. Mijn publiek bestond uit artsen, arts-assistenten, managers en verpleegkundigen. Niet uit publiek, maar daar zou snel verandering in komen. Het ziekenhuis wilde een patiëntenservicebureau starten en gezien mijn ervaring... Via de GGD kwam ik later weer bij een andere openbare bibliotheek terecht, maar dat is een ander verhaal.

Innovatieve eieren via Dbase iii en de TRS-80...

Inmiddels nam ik ook nogal wat freelance klussen aan en bemiddelde voor vrienden en vriendinnen die geen baan hadden gevonden, elders onder hun niveau werkten of in hun werk hun innovatieve 'ei' niet kwijt konden. Literatuuronderzoek, uitwerken van onderzoeksverslagen en scripties, verwerken van data in tabellen op internet, invoeren van gegevens in databases, uitvoeren van enquêtes bij patiënten, programmeren van tools, samenstellen en inrichten van computers enz. Steeds technischer, steeds meer computerwerk, steeds meer programmeren: Unix, DOS, WordPerfect, FoxPro, Dbase III, Lotus Notes, BASIC,Turbo Pascal, C+, Windows 3.0. Van het slopen van een schaakcomputer tot de TRS-80, de ZX81, Commodore naar IBM.

Bulletinboards, Fidonet, later pas DDS, de Digitale Stad Amsterdam, Usenet.

Werk, freelance en privé liepen steeds meer door elkaar. Wat werktechnisch niet 'kon' werd privé opgelost. Met ideeën die tijdens werk naar boven kwamen kon ik freelance steeds meer kennissen aan het werk zetten. En altijd met de filosofie dat het niet zo mocht zijn dat er geld werd verdiend aan collega's of werkgevers om belangenverstrengeling te vermijden. Dat betekende wel dat het reguliere werk deels door mijzelf werd betaald. Dat klinkt vreemd, maar is geen probleem omdat er aan de andere kant geld werd verdiend. Hoewel... dat geld niet op mijn rekening kwam, maar altijd weer werd geïnvesteerd in het creëren van nieuw werk voor werkeloze kennissen, afgestudeerde ex-stagiaires, afgekeurde WAO-ers en mensen die ik leerde kennen via WIW en andere regelingen.

Netwerken voor beginners.

In de tussentijd groeide de databases en computerprogramma's. De tools werden steeds geavanceerder, mede door het inzetten van mensen van allerlei pluimage en niveau die freelance klussen uitvoerden, kennissen hadden die..., vrijwilligers, stagiaires enz.

Honderden mensen, waarvan alle gegevens van NAW tot e-mail, inclusief 'profiel' met opleiding, kennis en kunde in één van mijn databases werd opgenomen. Heb ik iemand nodig voor een medische vraag, dan is er een huisarts, een chirurg, een fysiotherapeut, een diëtiste. Een financiële vraag is voor een ex-stagiair die inmiddels een eigen adviesbureau heeft, een technische vraag voor een opa, die met pensioen is, maar nog graag even langs komt. Een gigantisch netwerk inmiddels. En nog steeds weet men mij ook te vinden. Een kleinzoon die op zoek is naar een stageplaats, een ex-stagiair die met vakantie wil en inmiddels een eigen bedrijf heeft... En tientallen vrijwilligers, die ik voor mijn werkplekken gebruik als vrijwillige moderator voor lotgenotengroepen, voor fysieke en digitale leeskringen, voor hulp bij computercursussen, om in te loggen bij iemand met een vastgelopen pc, een besmet netwerk.

Maar wat als... ze weg gaat ?

Dat maakt het wel lastig als ik op zoek ga naar een andere werkplek. En dat dreigt nu binnenkort te gebeuren. 15.000 publieksvragen per jaar in een kleine regio, 85 % automatisch beantwoord door een netwerk en de rest door tientallen vrijwilligers, die op hun beurt de database vullen en up-to-date houden.

"Als je met de automatiseringsafdeling even overlegt hoe zij je database over kunnen nemen op ons netwerk".

Dat klinkt simpel, maar dan begrijpt men de essentie niet. De essentie is niet de software, de hardware, de tools. De essentie bestaat uit het (persoonlijk) netwerk, de mensen, de tools, de content en mijn eigen inzet.

Een persoonlijk netwerk dat in stand wordt gehouden door persoonlijke aandacht, contacten, diensten over en weer al zo'n 30 jaar lang.
Een technisch netwerk dat in stand wordt gehouden via allerlei automatische routines, van anti - virus (combinatie van heuristisch enz..), anti - spam (zelflerend natuurlijk, instelbaar wat betreft waarschijnlijkheidsfactor), via Linux. Een mailserver met tientallen e-mail adressen om de respons apart te kunnen meten, gekoppeld aan databases, aan statistische programma's.
De content, die deels automatisch wordt gegenereerd, deels handmatig door al die mensen uit het persoonlijke netwerk.
En een combinatie van al mijn hobby’s, van hardware via software, van taaltechnologie via zoekmachine - optimalisatie tot marketing, van bibliotheektechnieken tot Web 2.0 tagging.

De essentie is de combinatie en die is niet over te nemen. Mijn essentie is dat het allemaal gewoon doordraait. Voor mij gewoon, want het blijft op een persoonlijke server, via het eigen netwerk, zowel het persoonlijke als het technische....

Meebo, Allpeers, harvesten? Waar heeft ze het over?

En digitale marketing, mijn "hobby" op allerlei manieren van permanente websites tot tijdelijke websites (met zoekmachine optimalisatie, één van mijn andere "hobby’s", automatisch gegenereerde attendering (via tools die normaliter harvesters worden genoemd) op basis van automatisch gegenereerde profielen (via tools die normaliter tot spyware worden gerekend), weblogs, rss-feeds, enquêtes, automatische gegenereerde nieuwsbrieven (die je ook als spam zou kunnen kwalificeren), MSN / Meebo, p2p bestanden (via allpeers met downloadbare bestanden bijv. geluid van een hartslag, filmpjes over de bloedsomloop), polls, en games. E-learning (gebruikt als besloten gebied), lotgenotengroepen met onderlinge mailopties, bookmarksites als Furl en Delicious, streaming media, podcasts, weblogs en een moblog enz. Nieuwsberichten worden automatisch geharvest uit allerlei betaalde en gratis bronnen, maar ook gepost door de deelnemers en moderatoren aan de lotgenotengroepen, personeel en stagiaires van alle werkplekken. Netjes voorzien van tags.

Van vragen tot meer vragen.

Nieuwsberichten leveren weer nieuwe vragen op, antwoorden op vragen, polls en enquêtes weer nieuwe vragen..., databases met eerder beantwoorde vragen leveren antwoorden. Op een willekeurige dag zo'n kleine 1.000 e-mails, waarvan driekwart door de provider en webmail - services apart worden gezet als spam. Van de 250 die overblijven worden er nog eens 50 door de eigen spam - software als 'possible spam' aangemerkt. Vervolgens een definitie dat alle post in een andere taal dan het Nederlands, die niet is voorzien van een postcode uit de regio, en waarbij geen sprake is van een bekende afzender, wordt aangemerkt als spam. Incidenteel wordt dit grof handmatig bekeken op missers. De 200 mails die overblijven worden automatisch door tekstherkenning verdeeld over verschillende boxen van het gecombineerde CRM / postprogramma. Boxen per werkgebied, per thema, per bekend of onbekende afzender.

Tekstherkenning met hiërarchisch aan elkaar gerelateerde termen, associatieve termen, synoniemen en verschijnselen die horen bij een aandoening zijn aan elkaar gekoppeld. Ook weer op basis van een "hobby", waarbij ik les geef op het gebied van toegankelijk maken van al dan niet digitaal materiaal bij een post-hbo bibliotheek- en archiefopleiding...

Big sister is watching you, maar alleen als u dat wilt
(lees de disclaimer maar eens goed;-)).

De CRM databank bevat inmiddels meer dan één miljoen 'verrijkte' adressen, d.w.z. NAW gegevens (naam, adres, woonplaats), e-mailadressen, deels IP-adressen maar ook andere gegevens als aantal kinderen, inkomen, koopgedrag enz. De laatste gegevens worden niet gebruikt bij de publieksvragen en de gegevens uit de publieksvragen worden niet hierin opgenomen om privacy-redenen.

Verder worden de kliks naar de url's in de antwoorden en in de nieuwsberichten (lees meer..) per persoon gemeten, zodat het profiel steeds specifieker wordt.

Klikgedrag.

Het antwoord begint altijd met de standaardzin: "Aangezien vragen over het thema .... vaker worden gesteld, ontvangt u in eerste instantie automatisch antwoord.” Vervolgens het antwoord eronder, dat bestaat uit een aantal kortere teksten onder kopjes, met na elke korte tekst de aanklikbare zin Meer info.... Handig voor de statistieken, wie klikt waarop, hoeveel tijd zit er tussen klik één en twee, dat wil zeggen hoe groot is de kans dat het stukje is gelezen? Verder adresinformatie, vooral lokale patiëntenverenigingen en organisaties, de eigen lotgenotengroepen enz. Vaak standaard voorzien van een verwijzing naar huisarts, patiëntenvereniging of specialist. Ook links naar folders uit ons eigen Furl-archief en links naar meer informatie in bronnen van derden worden opgesomd, vaak voorzien van een tussenlink zodat meetbaar is wie welke link wanneer aanklikt. De informatie komt uit een groot aantal gekochte databanken en onze eigen databank.

Het raadplegen van de databanken gaat voor een deel via pay-per-view, dit is ook een reden om alleen de link op te sturen naar het artikel en niet het artikel zelf. Dit kostenaspect maakt het ook nodig om goed te bewaken dat alleen vragen uit de eigen regio worden beantwoord. De eigen databank wordt gevuld met alle, door vooral vrijwilligers beantwoorde handmatige vragen. Deels vrijwilligers zonder specifieke opleiding in de gezondheidszorg, maar ook een ex-apotheker, een huisarts, een diëtiste, fysiotherapeut, orthopedagoog en nog veel meer. Ook antwoorden die gegeven worden via andere services zoals Usenet, Ken, Al@din worden na selectie en beoordeling op kwaliteit incidenteel opgenomen met bronvermelding. Handig als je zowel bij een openbare bibliotheek werkt, waar men wel voor elkaar heeft dat er landelijke samenwerking is....

Van een vervelend formulier tot shoppende klanten.

Na de informatie altijd de zin: "Is uw vraag met deze informatie nog niet voldoende beantwoord? Vul in dat geval dit .. formulier in". Het is een behoorlijk uitgebreid, nogal vervelend formulier. Een veld niet ingevuld, betekent formulier retour. Dit om twee redenen. Allereerst moet je voor het goed beantwoorden van een specifieke vraag meer weten over de reden van het stellen van die vraag. Is het voor een spreekbeurt, de behandeling van een patiënt, het schrijven van een protocol, het geven van voorlichting, het verzorgen van een les? Wat is het gewenste niveau oftewel is de vraagsteller (m/v) een kind, patiënt, docent, arts..?) en wat is de gewenste taal. Standaard is Nederlands, maar een antwoord kan ook worden gegeven in het Engels, Duits, Frans, Spaans, Turks of Arabisch. Soms is er alleen Engelstalige informatie als het gaat om een zeldzame aandoening.

Is er aangegeven dat iemand al eerder vragen heeft gesteld, wat is dan de frequentie en/of valt de vraag onder dezelfde hiërarchische code. Indien er opvallende zaken zijn, zoals meer dan drie vragen in een maand, meer dan één verhuizing in een half jaar wordt dit aangegeven met een knipperende button bij het antwoord. Er zijn mensen die regelmatig vrijwel dezelfde vraag stellen of die in een andere regio wonen maar het blijven proberen... Shoppende klanten, maar vaak is de reden dat er in andere regio's geen vragen worden beantwoord. Vragen met postcode uit een andere regio retour, behalve als iemand een vraag stelt over zelfmoord, anorexia, of iemand al een aantal malen verwezen is van het kastje naar de muur..

Waarom innovatie, waarom service, waarom dienstverlenen?

De kunst is om met weinig budget en weinig formatie toch een goed lopende en kwalitatief goede dienstverlening te regelen. Tevens spelen mee de (on)mogelijkheden op de verschillende werkplekken qua techniek (toegang tot mailserver, installatie software, permissie tot programmeren). Dat is aardig gelukt... Bij een kleine non-profit organisatie is traditioneel weinig geld en tijd. Dat went en stimuleert je creativiteit. De taken van één persoon zijn breed en zo raak je gewend alles zelf op te lossen. Vrijwilligers werken voor je omdat ze weten dat de organisatie geen geld heeft, omdat ze je al 25 jaar kennen, omdat gezelligheid onderling en waardering belangrijk zijn. Verder zijn er nogal eens zaken te regelen als FTP - toegang en het koppelen van een eigen site aan de formele site... Bij een grotere organisatie (met een SSC;-)) is dit m.i. onmogelijk. Werk je ook elders en zijn daar meer mogelijkheden dan is de combinatie snel gemaakt. Kosten die dit privé met zich meebrengt worden deels terugverdiend doordat het hele systeem van automatische tekstherkenning en mailbeantwoording, waar nu zo'n 10 jaar aan is gewerkt, een aantal jaar geleden op de markt is gebracht...

Ik heb een vraag, kom uit de regio en mail...

Natuurlijk krijgt u antwoord. In 85 % automatisch binnen een dag, de rest handmatig in principe binnen 4 werkdagen. Een inhoudelijk antwoord met een stuk tekst, regionale en landelijke adressen, een aantal websites, een verwijzing naar een lotgenotengroep en vaak een vriendelijk woord.

In het antwoord staan aanklikbare vakjes .. ik wil... regelmatig op de hoogte gehouden worden van nieuws rond dit thema, nieuwe sites, nieuwe folders, ik zoek lotgenoten, ik heb nog een vraag...
Klikt de klant iets aan, prima. Van RSS-feed tot een nieuwsbrief, van een persoonlijke mail tot een mailinglijst, van een uitnodiging voor een bijeenkomst tot .....
Klikt de klant niets aan, even goede vrienden. Maar na drie tot zes weken volgt er of een korte enquête.... 'wij verbeteren graag onze dienstverlening, enkele weken geleden zonden wij u dit antwoord. Graag willen wij u een paar vragen stellen.." Of er volgt een update van de reeds verstrekte informatie, met dezelfde vragen als onder nummer 2 hierboven. in de disclaimer stond vermeld dat...
Reageert de klant niet, dan worden de gegevens in de CRM database op non-respons gezet en is het einde verhaal.
Reageert de klant wel, dan... zie 1.

En zo bouw je een bestand op met, zo te zien aan de bedankjes, vaak tevreden klanten. Klanten die soms zelf vragen of zij mee kunnen werken... en zo bouw je je netwerk uit... en zo... ben ik lekker bezig en met mij... Claudia, Jaap, Eddie, Marco, Peter, Chris, Jeanne, Wil, Leontien, David, Wim, Jozef, Zach, Roos, Ali, Duco, Ali-2, Romie, Jelle, Ramon, Donny, Cherryl, Rianne, Gerrit, Paula, Bonnie, Aylin, Bea, Nick, Chris, Jan, Peter2, Ad, Nel, Rob, Melanie, Rachel, Eelco, Davy, Yves, Richard, Vonnie, Bram, Ed, Rosa, Hayrettin, Ronnie, Roland, Yusuf, Levi, Joop, Angela, Renate, Pien, Teunie, Monique, José, Anna, Wilma, Christiaan, Ricardo, Henny, Janny, Han, Abdel, Annemieke, Petra, Gijs,Yvonne, Luis, Mohammed, Carla, Nurettin, Roy, Edo, Joost, Marcella, Dylan, Raymond, Aafke, Vicky, Friso, Annemarie, Chimene, Jerome, Pascal, Robert, Abbas, Aarnoud, Guido, Lorenz, Elroy, Nigel, Joep, Wout, Yanko, Sander, Sjon, Teun, Floor, Thimo en alle anderen. Waarvoor natuurlijk mijn dank, want zonder jullie…

Rita Niland

op zeeer persoonlijke titel.

Een nieuw vriendje in ruil voor drie oude...

Rita Niland — Sun, 13 May 2007 19:51:00 GMT

Een nieuw vriendje in ruil voor drie oude...

Sinds donderdagavond heb ik een nieuw vriendje.
Voor degenen die mij kennen klinkt dat wat vreemd.
Dit weekend heb ik hem beter leren kennen.

Lang heb ik erover nagedacht.
Wat wil ik eigenlijk, wat zijn de belangrijkste eigenschappen.
Hoe hij eruit ziet doet er niet zoveel toe, hoe hij werkt wel.
Op internet heb ik eerst allerlei gegevens verzameld over hem en zijn soortgenoten.
Dat is eenvoudiger als voorheen, zoveel sites met info, maar ook met beschrijvingen over hem door andere vrienden en vriendinnen.
Of die vrienden en vriendinnen betaald worden om positief commentaar te geven weet je nooit, maar ok.
Na weken lezen en puzzelen kwam ik op een shortlist met zo'n zeven namen.
In kolommen op een kladje begon ik te plussen en minnen.
Toen naar de stad, even aan een paar uitproberen, en voelen, vooral voelen of hij klikt, hoe hij klikt, of hij snel genoeg is, of hij zowel met een hand (in het gangpad in de trein) als met twee handen (tijdens een overleg of congres) te bedienen is.

Sinds vrijdag heb ik hem in gebruik.
Ik moet hem nog beter leren kennen en heb mijn oude vriendjes die met zijn drieën ongeveer hetzelfde kunnen ook nog meegenomen.
Mijn oude vriendjes heten Nokia, Blackberry en Olympus.
Mijn nieuwe ... Geluid van tromgeroffel...

HTC S710

Hij heeft:

qwerty, een kek uitschuifbaar toetsenbordje en toetsen met voelbare klik (330 aanslagen per minuut volgens mijn beeldschermtachograaf dus..)
Windows mobile 6
Office, dus Word, Excel en Powerpoint on the road... en dan beamen als ik les geef...
Active sync dus synchronisatie met Outlook mail, agenda enz. (nu ben ik niet dol op outlook maar synchronisatie maakt veel goed...)
Internet always on en onbeperkt, daar alleen zou ik het al voor doen
Windows media player : speelt mp3's, wma en dus ook podcasts en vodcasts
Wifi en Bluetooth natuurlijk
Een 2 megapixel camera,voor foto's en video
Een 2,4 inch QVGA display, dat automatisch kantelt als je het toetsenbord uitschuift
Een 2 gieg extern mini SD geheugenkaartje, met adaptor, die weer in het front van mijn Vista-desktop past

en hij was gratis..., het toestel tenminste (los 420 euri)
Nou ja, elke maand een abonnement maar 30 euro betaalde ik vroeger zo ongeveer voor een 14K4 inbelverbinding op de desktop.

Dit weekend van alles uitgeprobeerd, foto's gemaakt, een filmpje, bestandjes naar de desktop gedownload, ringtones gedownload, Outlook gesynchroniseerd, WMA-tje gedraaid en via WiFi thuis ge-internet.

De Nokia en Blackberry vervangt ie wel, de Olympus niet, want zoomen is voor een camera toch wel erg handig...
Dat always on internet moet het leven wel makkelijker maken, nu nog testen om mijn blog onderweg bij te werken.

Maar voorlopig ben ik dik tevreden met mijn nieuwe maatje!
Hier meer en een plaatje... http://www.portablegear.nl/reviews/HTC_S710.htm

Update maandag 14 mei 2007:
Inmiddels ben ik in de trein al bezig geweest met stukjes schrijven, terwijl ik luister naar een podcast met mijn oortje. Dat gaat prima, hoewel ik nog moet wennen aan het toetsenbord. Bij de Blackberry kon ik dat blind, maar hier liggen de toetsen verder uit elkaar en sommige tekens zitten verstopt in een menu, dus dat is wennen. Hij heeft wel plaktoetsen, dat is handig. Wat ook handig is, is de woordenlijst. Die schijnt ongemerkt van mij te “ leren“ want mijn, soms ongebruikelijke afko's neemt hij gewoon zonder zeuren op in zijn bestand.
Hij leeft ook, want soms piept ie, waarom weet ik niet, daar kom ik nog wel achter.
Ik moet 10 werkdagen wachten op de overname van mijn oude telefoonnummer, dan ben ik ook echt 'always on' internet. Nu doe ik het onderweg nog met een range aan hotspots. XS4all thuis natuurlijk, tot ongeveer de helft van de straat, XS4all een uur per week onderweg en verder, tja ;-)

Rita Niland

PS Zondag: Het uploaden van afbeeldingen lukt vandaag via mijn desktop weer eens niet, vorige week ook al problemen met mijn blog.. Binnenkort nog maar eens proberen, postings zonder plaatjes zijn wat saai...
Maandag: Nu werkt het wel, dus een plaatje erbij...

Pro.

Rita Niland — Mon, 18 Sep 2006 13:40:00 GMT

Pro ? Ja, bij Flickr.

Ben je geen Pro, dan mag je maximaal 200 foto's in 3 mapjes (sets) sorteren....
Nu schiet ik op een beetje mooie dag al zo'n 300 foto's, waarvan ik er 3/4 wis maar dan blijft er nog altijd veel over... Leve de digitale camera !
Mijn foto's gebruik ik voor het maken van websites, als illustratie in de nieuwsbrieven die ik verzend, als logo bij attendering enz.
Ook verkoop ik nogal eens wat, foto's waren te zien in kranten, tijdschriften, op televisie (nu ja de Dordtse lokale omroep... dus tv?)
Drie sets is te weinig om het een beetje handig te sorteren, inmiddels zijn het 23 sets met zo'n 750 foto's.

Gibraltar

Mijn series bij Flickr tellen inmiddels bijna 4.000 views en ik won een 'prijs' bij My winners... Zeer vereerd.

Mijn sets zijn hier te vinden....
http://www.flickr.com/photos/86882370@N00/sets/

En.. zoeken op tag (trefwoord) kan natuurlijk ook...
http://del.icio.us/ritanila/slideshow

Rita Niland