Dancepads, een goed idee voor GGD, de bieb of gymles?
Een half jaar geleden nam ik na een demonstratie op een beurs een dancepad mee.
Je moet het eigenlijk horen en zien maar simpel gezegd: op het pcscherm (of mooier via een beamer op de muur) worden danspassen voorgedaan op muziek en op een soort kleed met gekleurde stippen doe je dit na. Steeds sneller en als je benen niet in de knoop raken en het goed gaat scoor je punten die je ziet op het scherm.
Sonja Bakker -en
Het verbruikt behoorlijk veel calorieen dus is prima bij het Sonja Bakker-en en is leuk als battle oftewel in een competitie. Nu ben ik altijd op zoek naar leuke pauzevulling bij activiteiten en ik probeerde 'm uit bij de gamebouwers in de bieb.
Het werd bijna vechten wie mocht.
Na de bijeenkomst probeerde ik de onderwijzers in de huiswerk-digikring het eerst warm te maken voor het idee hier meer mee te doen. Ook in de lotgenotenkringen die ik ooit voor de GGD startte maar die nu draaien onder de digikringen bij de bieb testte ik het. Misschien een idee voor de oudergroep van kinderen met Downsyndroom?
Een onderwijzer wilde het op een lerarenoverleg laten zien. Thuis kreeg zijn zoontje er lucht van en hij nam de jongen mee voor een demo bij het overleg. Dat sloeg aan en het voorstel werd om een paar dancepads te gebruiken op een feestavond van de school. Of het ook iets was voor de gymles? Tegelijkertijd een mailtje van iemand die een revalidatiegroep begeleidde. Zou dit iets zijn ...
Bedelen bij een leverancier... en de ambtseed.
Ik mailde de leverancier en een winkelketen die ze verkocht met wat ideeen. Gratis reklame ? Kan ik er een paar lenen ? De winkelketen was snel en mailde dat dit zeker kon maar wel minimaal een maand voor sinterklaas, minimaal 50 deelnemers en toeschouwers voor 2 exemplaren, bij 100 mensen 4 exemplaren. Posters ophangen en folders uitdelen.
Dat maakt het wat lastiger omdat reklame maken in een bieb, bij een GGD of school meestal eerst moet worden overwogen door managers die waarschijnlijk zonder demonstratie niet begrijpen waar je het over hebt of oudercommissies die niet zo vaak bij elkaar komen. Kopen kan maar zelfs toestemming voor 100 euro kan maanden duren. Geld vragen van deelnemers mag ook niet zomaar. Bij de bieb werd het indertijd verboden een kleine kas voor koffie enz. te gebruiken* en sinds de ambtseed heb ik het idee dat je nog meer moet verantwoorden.
Doorgeefsysteem.
Ik besloot het handigste systeem te hanteren oftewel kocht er zelf vier en maakte een “Te koop voor kostprijs” poster. Dat zou de accountant toch wel goed vinden?
Maar eerst gebruikte ik ze zonder de posters bij de gamebouwers. Als jullie van de sint of kerstman er een krijgen kun je die meenemen op bijenkomsten...
Neem je ze volgende keer niet mee ?
Kun je ze niet kopen voor de groep, kunnen we niet allemaal wat geld geven?
Dit is alleen leuk met elkaar.
Die geldkwestie uitleggen heb ik al lang opgegeven en ik leg uit dat ik ze doorgeef aan de lotgenotengroep handicap en revalidatie die ze ook wil proberen. Ik maakte een blog voor de verslagen en de rondreis van de dancepads en stuurde ze verder op rondreis.
Na vier doorgeefacties komen ze bij de school terecht waar ze snel van de hand gaan in de lerarenkamer. De onderwijzers hebben dezelfde filosofie als ik. Zelf kopen en voor school gebruiken. Op het blog zie ik dat ze ook zijn gebruikt op een vrijgezellenfeest, bij scouting en bij een groep weight watchers.
Innovatief adhoccen = trendsetten.
Een half jaar later lees ik een stukje in een krant. Dancepads zijn niet aan te slepen bij de sintverkopen dit jaar. Ben je dan trendsetter of niet ?
Als de leverancier of winkelketen dit leest... Ik wil er nog wel een stuk of 10 maar dan als doorgeef kadootje. Prive natuurlijk want als ambtenaar iets aannemen, zelfs als je het meteen weer weggeeft aan een GGD, een school of een bieb... Werken blijft lastig soms maar is wel leuk op deze innovatieve adhocmanier.
Links: http://del.icio.us/ritanila/dancepads
Rita Niland
Op persoonlijke titel geloof ik
tags: dancepad dancepads dansmat dansmatje ddr
*Wat veroorzaakte dat men anderhalf uur later pas koffie kon kopen bij een sjacherijnige bardame in het buurthuis voor het dubbele bedrag... overigens maar één maal, toen besloot ik tot enige burgerlijke ongehoorzaamheid binnen de grenzen van de wet... oftewel gratis koffie, gewoon bij het begin van een internetles.