De juridische valkuilen voor de webloggende werknemer.
Afstudeeronderzoek Arbeids- en sociaal recht, Universiteit Utrecht
Mieke Kreunen is bezig met een onderzoek onder bovenstaande titel en doet een oproep aan webloggers om mee te doen. Ik geef haar oproep graag door.
Verder ben ik zeer benieuwd naar het literatuur- en jurisprudentieonderzoek en vooral ook naar het empirisch onderzoek (praktijk) waar ik net aan heb meegewerkt door het invullen van een enquete.
Citaat van haar website:
De webloggende werknemer
In Nederland is nog maar zelden sprake van ontslagkwesties vanwege uitlatingen op een weblog maar in diverse media worden webloggers wel steeds vaker gewezen op de risico’s van ‘loggen over de baas’. Hoeveel webloggers loggen er nou eigenlijk over hun werk en hoeveel webloggers ondervinden problemen op hun werk vanwege dat loggen? Er is niet echt zicht op de praktijk van alledag en de werkelijke juridische valkuilen waar de weblogger rekening mee moet houden. Wel zijn er vele vragen:
- Kun je ontslagen worden vanwege iets dat je op je weblog schrijft?
- Mag een werkgever je verbieden te schrijven over de werksituaties of over de collega’s?
- Als je geen namen noemt van bedrijf of collega’s, kun je dan toch problemen krijgen?
- Hoe zit het met de vrijheid van meningsuiting?
- Wat zijn de punten om rekening mee te houden als je over je werk logt?
- Wat moet je doen als je toch in moeilijkheden komt door het webloggen?
Deze en vele andere vragen worden behandeld in de scriptie. Onderdeel van de scriptie is een onderzoek naar de ervaringen van webloggers inzake loggen in relatie tot de werksituatie. Mieke roept webloggers op om mee te doen aan dit onderzoek. Het onderzoek is anoniem en er worden geen persoonsgegevens gevraagd. Meedoen kost een paar minuten.
De link naar het onderzoek staat op deze pagina: http://www.miwian.nl/onderzoek.html
Mijn persoonlijke mening ?
Werknemers ?
Natuurlijk kun je hele verhandelingen houden over vrijheid van meningsuiting. Aan de andere kant is het weinig constructief als je je via internet of andere wegen uit frustratie negatief uitlaat over projecten, collega's, werkgevers of klanten. Bij een onhandige uitspraak tijdens de koffiepauze zal dat echter minder snel problemen opleveren. Maar je frustratie blijft en daar word je toch niet vrolijker van... Er zijn m.i. tactischer en ethischer wegen om je doelen te bereiken. Wil je tegenwoordig scoren en veel bezoekers op je weblog, dan schijnt shockeren echter in de mode te zijn. Je hoeft echter niet aan die mode mee te doen... Soms hebben personeelsleden ook geen idee dat ze iemand kwetsen. Een geintje over homo's, migranten of gehandicapten is zo gemaakt, maar kan bij iemand die misschien niet zelf tot de doelgroep behoort maar wel bijvoorbeeld familieleden heeft die daartoe behoren nog maanden in je hoofd blijven zitten. 't was maar een geintje...
Werkgevers ?
Deze kunnen overigens soms nog wel iets leren over de manieren die er zijn om hun werknemers te motiveren. Sommige gedragscodes en regels worden nu niet op de meest subtiele manier geformuleerd en je loopt de kans op deze manier personeelsleden tegen de organisatie in het harnas te jagen. Zo bereikt de organisatie m.i. net het tegendeel van wat de bedoeling is... Heeft een personeelslid het naar zijn/haar zin, dan zal deze m.i. harder werken dan een gefrustreerd personeelslid. Dat heeft niet alleen iets te maken met internet maar ook met kreatief boekhouden, krantje lezen tijdens het werk enz. enz. Voor werkgevers zijn er ook regels, die in de gaten gehouden worden door bijvoorbeeld de ondernemingsraad. Tegenwoordig is het vrij simpel om voor Big Brother te spelen en via het netwerk, camera's enz. je personeel in de gaten te houden. gelukkig mag dit niet zomaar.
Verder ziet een langslopende baas natuurlijk wel dat je net even een krantje zit te scannen maar niet dat je thuis in je privé-tijd een werkklus afmaakt of stukken zit te lezen in de trein... Soort Wet van Murphy maar dan anders...
Verdere links:
Rijd, vrij en weblog voorzichtig...
Rita Niland