Posted on Saturday, July 12, 2008 11:25 AM
Dag 1 van het North Sea Jazz Festival 2008 zit erop, tijd voor de eerste terugblik. JazzContrasten zag gisteren het Zawinul Tribute van een aantal muzikanten die samenwerkten met de vorig jaar overleden Joe Zawinul, samen met het Metropole Orkest onderleiding van Vince Mendoza. Geen slecht optreden maar de vonk van de meester zelf ontbrak, heel even leefde het op toen bassist Richard Bona een nummer meespeelde. Het Charles Lloyd Quartet zette een goede set neer maar had - met name in het begin - last van één van de buitenpodia. De Adam Rogers Group speelde niet slecht, maar kon in de Murray zaal geen moment echt overtuigen. Dit ondanks de aan gitarist Rogers toebedeelde Paul Ackett Award.
Wel overtuigen kon de gelegenheids formatie rond gitarist Lee Ritenour. Op het laatste moment opgetrommeld als vervanger van het gecancelde optreden van Tom Scott's L.A. Express. De vier muzikanten die nog nooit eerder met z'n vieren op het podium speelden straalden veel speelplezier uit en genoten van de het samenspel. Toetsenist Alan Pasqua en bassist Victor Bailey speelden al eerder met Lee Ritenour, voor het nieuwe drum talent Rodney Holmes was het de eerste keer. Een gepland bezoek aan het optreden van Herbie Hancock was niet mogelijk, de Hudson zaal was vol en afgesloten. Jammer maar een begrijpelijke stap van de organisatie.
Hieronder een overzicht van wat de media zagen op het North Sea Jazz:
De ware openingsknaller werd geleverd door de Brit Matthew Herbert. Bij hem kwamen alle bigbandvormen samen in een dynamisch, superstrak concert. De dancepionier heeft zich de laatste jaren ontwikkeld als een magistraal arrangeur. Hij liet zijn musici vette, lekker stevig versterkte partijen spelen, die hij met knerpende synthesizerklanken van commentaar voorzag. De muziek scheerde langs de afgrond, maar nooit ging samenhang verloren. De musici en het publiek genoten samen van Herberts vrolijke invallen en het feestelijk ritmisch verscheuren van De Telegraaf. Zangeres Eska Mtungwazi zorgde met haar moderne Shirley Bassey-strot voor kippevel. - Volkskrant
Veel debutanten deze eerste avond op het festival. Cabaretier Hans Teeuwen bijvoorbeeld, die zich uitbundig en met de flair van een ras-entertainer uit Las Vegas een eind weg croonde op het podium. Begeleid door tal van kopstukken uit de Nederlandse scene, presenteerde hij zich in navolging van Sinatra met een volledig uit standards bestaand repertoire, met stukken als Willow Weep for Me, dat hij aanzette met zwierige handgebaren en balletpassen zoals Fred Astaire in een oude Hollywood-musical. Teeuwen kan een song brengen, al was zijn nonchalante timing losjes, maar hij voelde de muziek goed aan. - NRC