Bijdrage: C.P.Vincentius
Op vrijdag 25 mei ging het allereerst naar het buitenpodium van de Tor, waar het Cees Slinger sextet act de presence gaf. De line-up, met o.m. Ack van Rooijen, Ferdinand Povel en Bart van Lier schiep verwachtingen. Helaas klonk het allemaal nogal mat, wellicht had e.e.a te maken met de geluidsinstallatie en/of aggregaat die een storend bijgeluid veroorzaakte.
Op de Oude Markt trad zangeres Debora Brown aan met de Dual City Big Band o.l.v. arrangeur Rob Horsting. Een fantastische combinatie! De geraffineerde en originele arrangementen van Horsting sloten naadloos aan op de energiek swingende stijl van Debora Brown.
Zaterdag 26 mei werd de aftrap gegeven door Frans Wieringa. Deze pianist heeft een indrukwekkende staat van dienst. Stilistisch uitgangspunt is een een mix van Oscar Peterson en Monty Alexander, iets waar hij tijdens zijn optreden enkele malen aan refereerde. Namen als Ben Webster, Toots Stielemans, Pim Jacobs, Louis van Dijk, B.B. King sieren zijn conduitestaat. Hij won verschillende prijzen op de jazzfestivals Loosdrecht en Wageningen en speelde op het North Sea Jazz Festival, in Japan, Amerika, Australië, Canada en Finland.
Het optreden in Enschede liet een wat wisselvallige indruk na. Nigerian Market van Oscar Peterson kreeg een vlakke uitvoering, Bag's Groove van Milt Jackson daarentegen stond als een huis. De ritmesectie, t.w. Oeds Bouwsma, contrabas en Sebastian Demydczuk, drums, was vlak en routinematig. Aan intens, luisterende en anticiperend samenspel -wat van een trio met hun staat van dienst toch wel verwacht mag worden - ontbrak het vaak. Wieringa grossierde in versierende riedels, wat de opbouw en de directe aanspreekbaarheid van zijn soli niet ten goede kwam.
Als intermezzo ging het naar Podium Walstraat waar Michael Moore, Cor Fuhler en Michael Vatcher. Hier leken de late zestiger jaren van het Instant Composer Pool met Misha Mengelberg, Han Bennink en Willem Breuker te herleven. Al is klarinettist Michael Moore heel wat meer virtuoos dan Willem Breuker zo rond 1968-1969. Het verzandde teveel in los gepriegel en gepingel, zodat wij even na negenen de Oude Markt opzochten voor Spyro Gyra. Deze commercieel uiterst succesvolle "fusion" band zette uiterst fors en energiek in met een mix van hard rock en funk, waarbij de drummer Bonny Bonaparte een hoofdrol vertolkte. In de volgende nummers kwam de "smooth" en de "carabian" kant van deze groep om de hoek kijken. Na vijf nummers kreeg ik onwillekeurig het gevoel van -en nu eens heel wat anders svp. Met name de bijna identieke riedels van Jay Beckenstein, dan weer op sopraansax, dan weer op altsax, droegrn aan dat gevoel bij. Let wel Scott Ambush (basgitaar), Jay Beckenstein (altsax),!
Julio Fernandez (gitaar), Bonny Bonaparte(drums) en Tom Schuman (toetsen); het zijn allen topmusici. Maar het geheel was heel strak gearrangeerd. Toen de toetsenist, op geheel elektronische wijze, zomaar een steelbandorkest uit zijn keyboard toverde, wer dhet mij al teveel op. Gunstige uitzondering in het geheel: de lange bassolo, alleen ondersteund door de energieke hardrock van drummer Bonny Bonaparte.
Zondag 27 mei
Tegen tienen liet de Jazz Focus Bigband van de muziekschool Amsterdam horen dat zij meer dan terecht winnaar van de BigBand Contest zijn geworden.. De band staat onder leiding van saxofonist/fluitist Peter Guidi. Hoog inzetten met composities als Groovin'High of The Sidewinder van Lee Morgan is één, waarmaken een tweede. Dat deed de band met veel drive en veel enthousiasme. In de trompetsectie zat jong talent, de trombonist met zijn plungerwerk was van meer dan professioneel niveau en ook gitarist en tenorsolist lieten het nodige aan aanleg en inzicht zien. Drummer, gitarist, bas en orgel vormden een hechte basis. De afsluiter, Splanky van Neal Hefti, vatte alle eerder vermelde kwaliteiten nog eens op een denderend swingende manier samen.
Van 21.00 tot 22.00 en van 23.00 tot middernacht speelde het Metropole Orkest onder de directie van meesterarrangeur Jim Mc Neely. Meestergitarist John Scofield(ex-Billy Cobham /George Duke, ex- Miles Davis-Band)zette voor het uiterst geraffineerde klanklandschap
van een meer dan vijftigkoppig Metropole Orkest een aantal uiterst geïnspireerde soli meer.
Met name in het tweede nummer van de tweede set was er een adembenemend mooi duet met een der trompettisten. Ook het briljante drumwerk van Martijn Vink mag hier niet onvermeld blijven.
Maandag 28 mei
Nueva Manteca, de latinjazzgroep rond Jan Laurens Hartong liet in twee sets uiterst warmbloedige jazz van topniveau horen. Vers terug van een toer door Colombia en dan in het waterkoude Enschede! Ster van de avond was trombonist Ilja Reijngoud, winnaar van de Thelonius Monk Award 2003, die ook in dit genre solo's neerzette die klonken als een klok. Het was een mambo en al mambo en slagwerker Lucas van Merwijk zorgde dat het klonk zoals het klinken moest.
Dit was een uitermate geslaagd festival. Mijn complimenten aan de organisatie! En er kwam een groot geluk bij: ondanks dat er overdag regelmatig een forse spetter uit de grijze hemel kwam, was het elke avond opnieuw droog.