Er wordt heel wat afgepraat in de media. Zo zijn er op zondag twee praatprogramma's: een met vaak stevige discussie, Buitenhof. Confronterende opinies worden er beschaafd tegenover elkaar gezet. Heel anders is op de klassieke muziekzender het programma Diskotabel, waar muziek-opnames worden besproken. Iedere musicus zijn vrijheid en verschillende interpretaties mag dus! Er wordt er af en toe wel eens een afgekraakt, maar in het algemeen worden alleen de verschillen belicht.
Zo gaat ook onze cursus over de Basisverhalen van Bijbel en Koran. We zien daar dat de verhalen steeds weer andere vormen aannemen en onderwerp worden van een doorgaande verteltraditie. Die kan soms best pittig zijn.
Een cursist protesteert tegen het woord 'bastard' dat gebruikt wordt door Salman Rushdie voor Abraham die zijn zoon Ismaël met haar moeder Hagar wegstuurd. Hij heeft het bijbelverhaal goed gelezen en ook Gen. 21 waar Sara de schuld krijgt en de slaving-met-zoon weg wil sturen. Abraham wilde het eerste niet doen, maar krijgt dan in een droom van God bevel om Sara's wil uit te voeren. De vrouw dus weer de schuld?
Ook vrome moslims ergeren zich over deze harde opmerking van Salman Rushdie, maar helemaal onbegrijpelijk is die niet: hoe vaak hebben allerlei figuren Gods woord niet misbruikt om apert foute dingen te doen? Ook is er het latere verhaal (dat in Talmoed én islamitische traditie bewaard is gebleven) dat Abraham bij een bezoek aan Hagar-Ismaël niet van zijn kameel af mocht van Sara, bang dat hij opnieuw iets zou beginnen met Hagar. Daar verwijst in het grote moskeecomplex van Mekka nog de maqam Ibrahim naar.
Hebben de moslims de Abraham-verhalen niet begrepen en zijn zij aan het vervalsen geslaan? Dat lijkt me erg eenzijdig gekeken naar die verhalen: zij hebben hun eigen recht om de verhalen ook weer verder te ontplooien en bovendien hebben zij dat gedaan in nauwe aansluiting met de latere christelijke en vooral joodse traditie!