Na flink wat uurtjes filmpjes plakken is hier dan een verzameling films:

De Avenue of Stars in Hong Kong

Veel haaien in het aquarium van Melbourne

De haven in Sydney

De steilste treinbaan van de wereld in de Blue Mountains

Beelden in het aquarium van Sydney

Nicole in Warner Brothers Movie World in Goldcoast

Seaworld in Goldcoast

Australische dieren in Lone Pine

Bultrugwalvissen in Hervey Bay

De zon op Fraser Island

Krokodillen voeren tussen Darwin en Kakadu national park

Klimmen, springen en zwemmen in Kakadu

Na een vreselijk lange terugreis van 39 uur zijn we weer thuis. Het eerste deel van de reis tot Singapore ging best goed, maar de 12,5 uur lange vliegreis van Singapore naar Londen was echt te lang. Gelukkig heb je bij Qantas wel de beschikking over een interactief entertainment systeem. We konden dus zelf films en tv programma's kiezen, starten en stoppen wanneer we wilden. Gelukkig hadden we onderweg ook nog ruim 2 uur de tijd om even door Perth te lopen. Helaas regende het daar het merendeel van de tijd waardoor we de wandeling hoofdzakelijk tot de winkelstraten van Perth hebben beperkt. Er waren niet veel echt speciale dingen die we hebben gezien. Het was in elk geval een zeer welkome onderbreking tijdens onze lange reis. Zoals jullie in ons blog hebben kunnen lezen hebben we onwijs genoten van onze reis. Allemaal bedankt voor jullie aandacht en reacties. We zullen in de loop van deze week nog wel een aantal foto's en video's toevoegen. Eerst gaan we nog een beetje bijkomen.

We zijn terug uit kakadu. Dat was gaaf! Awesome! We hebben veel mooie watervallen en natuur gezien. Billabongs (meren die overblijven na het regenseizoen) waren ook erg gaaf. Een stuk 4wd gereden dat zo ongeveer leek op een achtbaan van een kwartier. 's avonds bij het kampvuur gezeten en sterren gekeken. Vanuit onze tent konden we zelfs de sterren nog zien. We hadden 1 dag veel regen en 2 dagen erg heet weer. Nu hebben we tenminste ook een beetje een idee hoe het is om in het regenseizoen er te zijn. Veel hebben ook een aantal aboriginal tekeningen gezien, heel oud. ze weten niet eens goed hoe oud, want ze hebben geen goede methode. 8000 tot 15000 jaar oud en eentje van ongeveer 50000 jaar oud. 

Nu gaan we slapen, om straks om 3.25 uur te worden opgepikt door de airport shuttle bus. (het is nu 21 uur!)

 

Na twee heerlijke relaxede dagen in Darwin, vertrekken we morgenochtend naar kakadu national park. Drie dagen veel wandelen en kamperen. We zijn nu helemaal klaar voor de laatste etappe. In darwin zelf is niet zoveel te zien. De wekelijkse geweldige markt was eigenlijk niet veel meer dan een aaneenschakeling van eettentjes, eettentjes, vuurvreters en souvernirwinkeltjes.

Wat betreft de culinaire hoogstandjes: Veel vis, maar ja dat heeft Nicole natuurlijk niet gegeten. Verder eten ze hier volgens ons veel vlees, steaks enzo. Nog geen krokodil of kangoeroe gegeten, maar we weten niet niet wat we de komende dagen voorschoteld krijgen. we staan er niet om te springen. Ze hebben ook veel 'pie' met vlees erin enzo, dat is ons ook niet zo bevallen. Verder is er ook op elke straathoek een noodletent of ander aziatisch eettentje. Dat bleek vaak ietwat te heet. We hebben een aantal keer zelf 'gekookt', noodles en pasta en verder hebben we vaak pizza, pasta of vlees met patat gegeten. Oja en burger king heet hier hungry jack's. (waar nog meer?)

 

Natuurlijk hebben we op de verschillende trips ook veel andere toeristen ontmoet. Veel aziaten, aziaten, engelsen, ieren en duitsers. Een enkele nederlander (op fraser island en bij de koala dierentuin opeens heel veel). De meesten zijn hier voor een half jaar of langer. Bijna niemand voor maar 6 weken. Iedereen blijft overal veel langer hangen dan ze gepland hadden en de meesten hebben dan ook ongeveer net zoveel steden gezien als wij maar dan in een veel langere tijd.

Vaak is iedereen wel geinteresseerd in elkaar, maar negen van de tien keer ontaard het in opscheppen over: hoe ver, hoe lang, waar is het het mooist, goedkoopst, waar is het leukste uitgaan etc etc. Iedereen zegt tegen elkaar, nou als je daar en daar bent, dan moet je echt dat en dat niet missen etc etc. Er zijn maar een paar mensen geweest waar we iets meer mee hebben gepraat, ook over thuis of andere reizen. Bij de laatste duiktrip kwamen we Cate tegen, een docente op een private school in Engeland. Met haar hebben we nog wel een tijd gepraat over onder andere verschillen tussen landen.

Grappig was wel dat we er een paar nog later weer tegenkwamen. In whitsunday's een stel die ook mee was naar fraser island. Het raarst was nog wel dat we Koen een belgische jongen die we in Canberra tegenkwamen, ook weer tegenkwamen in Cairns. Ruim 3000 km en een maand uit elkaar!! Dat was nog eens toeval en zelfs australie blijkt een klein wereldje te zijn.

Zo dat was weer heel wat tekst, zo doe je nog eens iets op een vliegveld, onze tijd is bijna op, straks vertrekken we naar darwin. Daar zijn we een paar dagen en van vrijdag t/m zondag zijn we in kakadu en dan zal op maandagochtend de terugreis beginnen....

Gisteren zijn we eindelijk naar het tropisch regenwoud geweest rond Cape Tribilation. Natuurlijk waren we al eerder op Magnatic Island even kort in een tropisch regenwoud, maar de bossen ten noorden van Cairns zijn een stuk ouder en zien er ook weer echt anders uit. Het werd een lange bustocht met best wat 50+-ers, maar het kon ouder. Er waren gisteren namelijk 2 bussen voor dezelfde tour en in die tweede bus was het percentage van 60+-ers zelfs erg hoog. We gingen helaas dan ook minder wandelen dan wij hadden verwacht.

De reis was echter nog steeds wel leuk en interessant om te doen. We weten nu wat meer over de geschiedenis van de “ontdekking” van Australie door Capt. Cook. Capt. Cook kwam namelijk in de omgeving van Cairns aan land. De uitzichten vanuit de bus waren gelukkig erg mooi en regelmatig hadden we het gevoel dat we wel uit de bus wilden om de buurt lekker een beetje te verkennen. Heel vaak kon dat echter niet, omdat de jungle echt heel erg dicht begroeid is. Je kan echt totaal niet door de jungle heen zo vol is het. Er zijn zelfs heel veel planten en bomen die zo weinig ruimte hebben dat ze maar bovenop een andere boom groeien. Ook was het een stuk koeler in het bos dan langs de vele stranden waar we ook zijn geweest.

De stranden waren ook weer van een flink bounty gehalte, maar echt minder dan op de Whitsunday's. Het viel vooral op hoeveel krabbetjes en wormen er op het strand leven. Ze valen namelijk erg op omdat ze gangen (of holen) graven en het overblijvende zand wordt naar buiten gegooid. op het strand licht het dan ook flink vol met kleine bolletjes zand van krabbetjes en opgerolde spagetti-slierten zand van wormen. Erg grappig. Ook konden we stukken dood koraal zien. De zee is namelijk langzaam opgeschoven en sommige stukken koraal komen nu boven het water uit.

Hoewel de groep dus erg duf was en we misschien 4 woorden met anderen hebben uitgewisseld was het contact met de tourleider erg goed. we waren namelijk 's ochtends de eerste in de bus en kozen er voor om meteen achter de bestuurder te gaan zitten. Daar had Arnold een stuk meer beenruimte. Anders was het echt een zware trip geweest. Nu viel dat gelukkig mee.

Onderweg kwamen we ook nog langs een kleine dierentuin. In deze dierentuin waren voor veel vogels te vinden, maar ook: Kangoeroes, boomkangoeroes, walibi's, koala's, krokodillen, slangen en nog een hoop meer. Viel dieren liepen los zodat je tussen de dieren kon lopen en ze (als ze dat toelieten) kon aanraken. Vooral de kanoeroes werden volop gevoerd.

Al met al een leuke introductie in Cape Tribulation.

Zo ik ga eens iets meer vertellen over de australiers die we tot nu toe zijn tegengekomen. Meestal komen we natuurlijk alleen maar mensen tegen die in de toeristenindustrie werken en zij zijn over het algemeen erg aardig. Ze vragen altijd hoe het gaat en waar je vandaan komt. Verrassend vaak weten ze wel iets te vertellen over Nederland of Amsterdam (onze gids voor cape tribulation was 1 keer in amsterdam geweest en toen had hij dat drankje gedronken dat eruit zag als water, maar hem wel de langste drinkavond ooit bezorgde....) We kwamen ook een keer een man tegen die begon zeer gebroken Nederlands tegen ons te praten en hij bleek in 1955 uit nijmegen geemigreerd te zijn. Hij was nooit meer teruggeweest en was wel benieuwd hoe het nu is in nederland. De meeste mensen uit de toeristenindustrie zijn zeer geinteresseerd, maar als je terugvraagt hoe het dan met hun zit, dat vinden ze maar vreemd. Ze laten vaak maar weinig los over hun eigen leven. In de grote steden waren de hostels erg commercieel en grootschalig. De hostels in brisbane en hervey bay waren onze favorieten, beiden gerund door een echtpaar en erg schoon. Verder weinig poespas en niet te duur en dat was wat het ok maakte.

Op de boottocht voor het walvis kijken werkte een vrouw die 7 jaar geleden uit limburg naar australie is geemigreerd met haar gezin van 4 kinderen. In Nederland hadden ze een aannemersbedrijf dat geen doen meer was en nu hebben ze in australie ook een aannemersbedrijf dat een stuk minder druk is. ze bouwen gewoon huizen en als ze klaar zijn verkopen ze ze. Nou ja, met haar hebben we het gehad over het schoolsysteem in australie. Ze vond namelijk dat ze ongeveer niets leren, behalve dan veel sport en drama. Tot je 18de kan je niet blijven zitten en zitten alle niveau's bij elkaar. Als ze dan arts of advocaat willen worden of zoiets dan moeten ze voor de eindtoets een bepaald cijfer hebben, maar nog steeds maakt iedereen dezelfde eindtoets. In Nederland is misschien het andere uiterste, maar dit was echt iets waar ze erg ontevreden over was. Oja en de leraren zijn ook gewoon inwisselbaar. Het ene jaar kan je bij wijze van spreke drama geven en het andere jaar wiskunde. Ze schuiven gewoon met de leraren hoe het hun uitkomt.

Aboriginals kom je vooral tegen in het noorden. Ze hebben naar ons idee weinig contact met de 'witte' australiers. We hebben het idee dat ze of volledig moeten integreren of niet en dan worden ze zo ongeveer genegeerd. De regering doet hier iets niet helemaal goed. In de grote steden in het zuiden zie je ze nauwelijks, daar zijn vooral veel aziaten en die zijn volledig geintegreerd.

Tot slot dan de 'gewone' australier. Waar komen we die dan tegen? We zijn ze voornamelijk tegengekomen in de trein! In de suburbs en kleine steden zie je veel kerken van baptisten, adventisten en andere christelijke stromingen. De mensen zijn daar denken we redelijk consvervatief. Ze zijn wel veel bezig met het milieu. Een keer kwamen we in de nachttrein nota bene een gezin tegen met 7 kinderen in de leeftijd van 2 weken to 10 jaar of zoiets. De moeder was zeer passief en pa mocht alles opknappen. Eindconclusie: 7 kinderen in 1 nachttrein is teveel! Er rijden ook veel ouderen met de trein, de mannen vaak gebruind en verweerd door hard werken. De meesten zagen er welvarend uit. 

Eindconclusie: Australie is eigenlijk best wel wat we van amerika zouden verwachten: veel mensen wonen in de suburbs of kleine dorpen, zijn conservatief en leven in kleine gemeenschappen. Ze leven op het platteland. Grote steden zijn hip, snel en erg vol.

Cairns is erg commercieel. Je wil dan ook graag zo snel mogelijk weg naar 1 van de mooie bestemmingen met 1 van de vele verschillende tochten. Wij wilden natuurlijk weer erg graag duiken, want dat is voor ons toch wel de belangerijkste dingen om te te doen. We gingen eergisteren met een superdeluxe boot op weg naar het reef. Hoewel de boot speciale computergesuurde stabilisatie had, vonden veel mensen dat de boot nog flink heen en weer ging. Wij waren natuurlijk veel meer gewend, en wij vonden het dus wel meevallen. Er waren echter wel windensnelheden van 20 knopen. De eerste duik die we deden was al weer meteen onwijs gaaf. We hebben een haai en een groene schilpad gezien. Ook ging het duiken zelf erg goed, dus we konden ht niet laten om uurtje later weer onder water te gaan. De tweede duik op een ander reef was ook weer erg gaaf. Deze keer vielen vooral de vele kleine vissen op. Het waren echt onwijs veel visjes. Net zoiets als in Curacao bij de kleine knip. Het beste van deze luxe duiktrip was wel dat we zelfs naar 3 locaties gingen. We hadden van tevoren niet verwacht dat we 3 duiken zouden willen gaan maken, maar het was allemaal zo goed geregeld en het duiken ging zo relaxed in water van 24 graden celcius dat we besloten om ook nog zelfs een derde keer te gaan duiken. De laatste duik stond in het teken van heel mooi koraal. Ook gingen we weer even de vissen voeren. Ook nu was dat wel leuk, maar de eerste keer was toch wel nog wat leuker. Na deze 3 duiken waren wel redelijk moe geworden omdat we inmiddels al wel 2 uur onder water hadden rondgebracht. Vooral Arnold had er nog steeds geen genoeg van en dus sprongen we na de 3e duik meteen weer de zee in om even te snorkelen. Helaas moesten we na 5 minuten al weer het water uit, maar dat was voldoende om te kunnen vergelijken met het duiken. Het bleek dat we het echt wel goed hadden gedaan, want het snorkelen was wel ok, maar niet te vergelijkenmet het echte werk onder water duiken.

Al met al een hele gave dag

Eergisteren zijn we vanaf townsville naar het great barrier reef gegaan om te duiken. De heenreis van 3 uur was wel erg schokkerig, je kon bijna niet lopen op de boot. We zagen onderweg nog een walvis volledig uit het water springen, gaaf!!!!! Aangekomen bij het rif, was het water gelukkig een stuk rustiger. We gingen twee duiken maken en ze waren allebei erg mooi. We zagen een onwijs grote vis (1 meter?) en ook heel veel gekleurde kleine vissen. Het koraal was meer gedetailleerd, het had allemaal veel weg van curacao. De duiken ging erg goed, we zijn weer helemaal gewend! Ook zagen we nog een sting ray en veel zeekomkommers. Oja en een andere duiker wees nog een vis aan bij Nicole, die precies boven haar hoofd meezwom. Nicole was wel verbaasd, het was ook een redelijk grote vis 40 cm. Na de tweede duik gingen we gelijk weer 3 uur terug varen naar townsville. Gisteren hebben we de laatste treinreis gemaakt naar cairns. Onderweg zagen we veel bossen en suikerriet. Ook zagen we een paar keer een enorme suikerfabriek. cairns is een echte toeristenstad met veel discos en souvenirwinkels. Morgen gaan we voor het laatst duiken (1 of 2 duiken, dat beslissen we morgen) en maandag naar het regenwoud, dan vliegen we dinsdagavond naar darwin, voor de laatste etappe. Bedankt voor de ajaxberichten, we houden ajax.nl en nu.nl in de gaten.

We zijn al weer wat verder naar het noorden en dat is ook te merken aan het weer. Het is alweer warmer! Heerlijk. Gelukkig zijn er nu wel wat vaker wolken want flinke wandelingen in de volle zon zijn toch wel erg zwaar. Gisteren zijn we namelijk naar het uitkijkpunt van Townsville geweest. Dat was echt een onwijze klim. Op de heenweg omhoog de vele traptredes op. Zoveel zelfs dat Nicole ze op de terugweg ging tellen. Het uitzicht was wel zeker de moeite waard. Ook erg grappig om Magnetic Island al in de verte te zien. Oh ja Nicole kwam op 551 trap tredes. Waarvan sommigen eigenlijk voor anderhalf hadden moeten tellen, en verder hebben we ook nog minstens een kwartier op een steile weggelopen. 

We zijn gisteren met de trein aangekomen dus we hebben geen tijd gehad voor veel meer in Townsville. Wel hebben we al een duik geregeld. Morgen gaan we 3 uur met de boot heen naar een het Wheeler Reef. Daar 2 duiken doen en daan weer 3 uur terug. Dat wordt morgen dus weer een flinke boottocht.

Vandaag zijn we naar magnetic Island geweest. We hebben een flinke wandeling gemaakt. In totaal zijn we 4.5 uur op en neer door rotslandschappen, tropisch regenwoud en eucalyptus bossen gegaan. We hebben 2 walabi's, 2 stekelvarkenachtige (dezelfde als de vorige keer) en een heleboel skinks (kleine hagedissen). Helaas hebben we geen koala gezien, maar die hadden we toch al eerder gezien. Natuurlijk hebben we ook heerlijk genoten van de vele mooie uitzichten. Al met al een heerlijke actieve, maar vermoeiende dag.

We zijn drie dagen naar de Whitsunday eilanden geweest. We gingen met een flinke zeilboot de "New horizon" (97 foot). Gelukkig was hij niet helemaal vol. We waren maar met 10 gasten en 6 bemanningsleden. We vetrokken om 4 uur s middags en we gingen de eerste dag alleen maar varen. De zonsondergang 's avonds was de moeite waard, maar de sterrenhemel des te meer. Zolang de maan niet op was konden we de melkweg zien, jupiter en venus en ook nog het sterrebeeld schorpioen. weegschaal zou ook te zien moeten zijn, maar we konden het niet herkennen. We zagen ook meerdere vallende sterren (en hebben een wens gedaan natuurlijk). De andere mensen op de boot waren wel ok, de bemanning was wel erg vanh et gehalte surfer party boys. Daar worden we wel een beetje te oud voor. De volgende dag gingen we om half negen 's ochtends duiken. Het was heel erg wennen onder water, want het was al een tijdje geleden dat we hadden gedoken. Nicole had als eerste geen lucht meer, omdat het maar niet goed lukt om drijvend te blijven. Maar onder water was het wel erg mooi. En het koraal zat al op 6 meter diep en je moest steeds oppassen dat je er niet tegenaan kwam. We snorkelden na de duik naar het strand en we zagen ongeveer evenveel als tijdens de duik. Dan heb je een beetje een idee hoe dicht onder de oppervlakte het koraal zit. Na weer een stuk varen gingen we naar whitehaven beach. Onderweg had nicole nog een schildpad gezien en arnold helaas niet, want hij was net binnen in de boot. Na een korte wandeling door het bos kwamen we op het uitkijkpunt over whitehaven beach. Een hoger bounty gehalte kan bijna niet. Het was erg mooi. witte stranden en blauwe wateren.... Zie de foto (als het uploaden lukt). 's middags voeren we naar 'the beach' (van de film) en daar gingen we nog een uur snorkelen. Het koraal was minder mooi dan 's ochtends, maar er was zeker wel veel te zien. Vooral veel 'clams' gezien, een oesterachtige. 's avonds was het wel gezellig op de boot en het eten was trouwens erg goed, lekkere pasta en salades en aardappelen met rozemarijn, steak etc etc. Kortom het was goed. iedereen was wel erg moe en ging vroeg slapen. De volgende ochtend wilden wij als enige certified divers weer duiken een kregen we dus een priveduik. Het was erg gaaf, we zwommen een heel stuk tussen het koraal door. Het was ook best smal, maar je zag heel veel. Er waren hier wel veel vissen. We eindigden de duik met vissen voeren en dat was erg gaaf!!!!!!! Ze kwamen echt op je af en je zag helemaal hun tandjes. We moesten de fles met voer wel stevig vasthouden. hierna gingen we weer terug naar de haven. Maar de wind was nu een stuk harder en de boot ging nogal veel heen en weer. En het water kwam op het dek, overal waar je stond werd je erg nat. Onderweg moesten we nog passagiers oppikken van een dagtrip. Hun boot had pech, en toen hadden we opeens wel het maximum aantal personen aan boord, in totaal 36. Veel mensen werden zeeziek, maar bij ons viel het wel mee. Vandaag hebben we een rustdagje ingepland en hebben we heerlijk uitgeslapen. We hebben we allebei nog een beetje last van de boot, het lijkt soms alsof de hele wereld nog beweegt. ps er zijn nieuwe fotos bij whitsunday en fraser island

We zijn vandaag ook gaan walvis kijken. Elk jaar trekken de bultruggen vanuit antartica naar het noorden op zoek naar warmer water, om vervolgens ook weer terug te gaan nadat de kinderen voldoende vet reserves hebben opgebouwd. Ze komen dan langs frasier island. We zijn met een zeilboot zo'n 7 uur lang weggeweest. "Helaas" konden we niet zeilen, omdat er veel te weinig wind was. Voor het kijken naar walvissen is het juist wel handig omdat er dan weinig deining is en je goed foto's kan maken. Ook is de kans op zeeziekte dan natuurlijk ook weer kleiner. Het begon echter met onwijs veel mist. Je zag de waterdeeltjes gewoon door de lucht vliegen. Na een stuk varen werd het echter volledig helder en het bleef geweldig heerlijk weer. Na 2 uur varen zagen we eindelijk in verte een walvis bij een aantal andere boten. Het bleek echter dat er twee groepen walvissen waren. Wij gingen naar het groepje met de minste boten, omdaty onze kapitein probeert zo netjes mogelijk met de dieren om te gaan. Hij heeft nl ook een aantal jaren in Sea World Gold coast gewerkt. Het groepje bleek echter 4 "kleine" jonge walvissen te zijn. Ik schrijf klein, maar de kleintjes waren dus wel al zo'n 3 /4 jaar oud en 8 meter! Echt onwijs gaaf om zulke enorme beesten te zien. Het werd helemaal te gek toen ze zelfs onder onze boot door gingen. Je kon ze toen echt goed door het water zien en vooral ook zien hoe groot ze wel niet zijn. Echt enorm. Als ze boven komen om te ademen dan hoor ze vaak niet erg (alleen bat blazen en het spatten van het water), maar soms geeft het echt een enorm geluid. Het lijkt een beetje op het geluid van een olifant. De dieren kwamen dus echt al erg dichtbij. We wadden niet verwacht dat ze zo dichtbij zouden komen. Boven water waren ze echter toch al snel een aantal tientallen meters weg. Je kon de staart regelmatig goed zien. Vooral als ze van richting gingen veranderen. Na een tijdje gingen we verderop kijken en in de verte zagen we 1 walvis onwijs lang met zijn staart op het water slaan. Hij heeft dit echt zo'n 20 keer gedaan. Omdat hij graag aandacht wilde krijgen, gaven we hem die graag. Door zijn acties werd de aandacht van nog 5 walvissen getrokken. 3 daarvan reageerden en gingen naar hem toe. Zelf werden ze ook actief en lieten nog veel geflipper zien. We gingen de twee overgebleven walvissen volgen, maar er gebeurde niet veel. Al snel zagen we 3 andere die zelfs voor een deel uit het water kwamen. Ze gingen met hun hele voorkant uit het water en sloegen toen weer terug op het water. Ook sloegen ze nog flink met hun vinnen, en kwamen weer samen om een groep van 5 walvissen te worden. Het werd toen echt onwijs hectisch en gaaf omdat er 1 onder de boot zat, 1 links, 1 rechts en verderop nog twee. Ook waren ze bijna allemaal best actief. Je wist niet waar je moest kijken. Onze kapitein had de hele dag al twee walvissen in de gaten gehouden. Ze werden namelijk de hele dag gevolgd door een aantal boten die ze maar bleven achtervolgen. Vlak voordat we teruggingen deden we deze twee extreem populaire walvissen ook aan. Ze kwamen echt heel dichtbij. Bijna tegen de boot aan. Je kon ze bijna aanraken. Ze keken ook echt naar ons. Helaas gingen ze best snel weer iets verderop zwemmen, maar dat maakten ze VOLLEDIG goed, want als klap op de vuurpijl voordat ze weggingen, en wij terug naar de haven lieten ze 5 volledige sprongen uit het water! Echt net zoals je op tv kan zien, maar deze keer waren wij erbij. Helaas hadden we tegen die tijd al zoveel foto's gemaakt dat alle analoge en digitale foto's op waren. We kunnen jullie het dus niet laten zien, maar wij hebben het wel gezien. Erg gaaf. Al met al was het vandaag dus weer een erg mooie dag. Het was nog een stuk mooier dan we hadden mogen durven dromen. Gisteren waren en namelijk bijna geen walvissen en die paar die er waren deden bijna niets. Wij hadden in elk geval niets te klagen.

Aangekomen in hervey bay hebben we gelijk een tour van 2 dagen geboekt naar fraser island. Het backpackerhostel in hervey bay is erg leuk, het zijn een soort houten schuren waar dan een paar kamers in zijn. We mochten onze grote tassen achterlaten en alleen het hoognodige meenemen naar fraser island (toch nog wel twee volle rugtasjes met zonnebrand, petten, fototoestel, antimuggespul, pyjama etc etc.) wat wel grappig is hier dat ze je gewoon komen oppikken bij het hostel en dat ze dan ook niets controleren qua naam ofzo, ze gaan er gewoon vanuit dat het goed is. Met de veerboot gingen we op weg. Onderweg zagen we nog een pelikaan en verder was er een frisse wind. Aangekomen op Fraser Island gingen we in onze grote 'monstertruckbus' met maar 21 mensen op weg naar het eerste meer. Nou we hebben nog gedacht om zelf een 4WD auto te huren en dan zelf te rijden, maar na 5 minuten waren we al blij dat we dat niet gedaan hebben. Ze hebben daar alleen maar zandwegen en we 'shakeden', 'hobbelden' en 'butsen' naar het meer. We waren blij dat we een veiligheidsriem hadden, want anders zaten we binnen de kortste keren tegen het plafond. Het meer was blauw en had een mooi wit strand. Erg hoog bounty gehalte. Hierna maakten we een wandeling in het regenwoud. Het gekke van fraser island is dat het volledig uit zand bestaat en toch kan er echt onwijs veel groeien, zoals regenwoud. Het idee is dat als er eenmaal iets gegroeid is, dat dat de bodem stevig maakt en dat er dan meer kan groeien. Erg mooi allemaal daar in het regenwoud. Na de lunch (de tour was all-inclusive, niet helemaal onze keuze, maar het was dit of niet gaan omdat alles vol was) gingen we over het strand naar indian head. Eerst kwamen we langs de geweldige watervallen van fraser island, zo ongeveer 30 cm hoog. Onderweg stopten we bij een scheepswrak van een schip dat 4 etages hoog was en waarvan nu nog maar 1etage boven het zand uitsteekt. Ook kwamen we bij de duinen met vele kleuren, maar dat viel een beetje tegen. Onderweg kwamen we nog een dingo tegen. Deze honden leven in het wild en je mag ze absoluut niet voeren. Ze zijn namelijk nogal aggressief en overal staan waarschuwingsborden dat je ze niet mag benaderen en dat je vooral niet mag wegrennen als je ze ziet, want dan vallen ze aan. Indian head is een uitkijkpunt dat ver de zee in steekt en is ook het enige stuk van fraser island waar rotsen zijn. Op het einde van het uitkijkpunt gaat de klif 75 meter naar beneden. Helaas zagen we geen haaien bij de kust, maar wel 1 rog. Indian head heet overigens zo omdat Cook daar aboriginals zag staan en dacht dat het indianen waren. Aan het einde van de middag gingen we nog zwemmen in een kreek die uitkomt in de zee. De stroming was best sterk en het water was best koud. Onderweg zagen we een blauwe ijsvogel en een aal van 40 cm. Na deze drukke dag gingen we naar het resort. Onze kamer was iets luxer dan we gewend waren en had een heerlijke douche. Na het buffet zijn we even gaan tennissen, want dat kan dan wel weer op zo'n resort. over het niveau zullen we het maar niet hebben, we hebben ons vermaakt.

De volgende ochtend gingen we eerst naar lake wabby. Voordat we daar waren moesten we wel eerst een vrij hoge zandduin op lopen. Het was een kuitenbijter, maar dat was het waard. Het meer was groen en ook erg koud. De terugweg door het bos was ook erg mooi met vele mooie vogelgeluiden. Na de lunch naar het laatste meer, lake mckenzie. Dit grote meer was ook erg blauw en had wederom een hoog bounty gehalte. Er waren veel meer toeristen dan bij de andere meren. We hebben even gezwommen in het meer, maar het was echt heel koud. Moe en voldaan gingen we met de veerboot weer terug en werden we nog afgezet bij het hostel.

's Avonds zagen we nog een possum in de keuken van het hostel.  

Na bijna 3 weken is het ons dan eindelijk gezien: We hebben koala's en kangoeroes gezien. En ze lagen niet eens dood langs de weg zoals we van van anderen gehoord hebben. Eerst zijn we naar een natuurpark geweest waar ze veel eucalyptus bomen heben en ook een flink aantal koala's moesten zijn. Het bleek echter flink lastig om ze te vinden. Ze zitten namelijk hoog in de bomen en hebben nog schutkleuren ook. Na een heerlijke wandeling waarbij we de hele tijd omhoog keken vonden we dan na 4 uur lopen eindenlijk een koala hoog in een boom. Echt onwijs leuk! Gelukkig was dat niet het enige dat we hebben gezien, want onderweg zagen we ook nog een walibi weghuppen en ook een stekelvarken onder een boom. Ook hebben we erg veel vogels gezien waaronder een cookabura van heel dichtbij. Al met al een heerlijke wandeling met de wandelschoenen van Arnold! Bij de picknickplaats liepen ook nog meer walibi's rond en je kon best dicht bij ze komen. Ook zijn we naar Lone Pine's Koala sancturary geweest: een dierentuin vol met vooral koala's en kangoeroes, maar ook andere Australische dieren zoals dingo's, wombats, slangen en hagedissen. We hebben daar ook heerlijk rond gelopen, maar vooral genoten van de honderd koala's die ze er hebben. We hebben volgens mij van elke koala wel een foto :-) Ze blijven erg leuk en onweerstaanbaar aaibaar. En dat hebben we ook gedaan. Nadat we een hele presentatie over het leven van koala's hebben gevolgd mochten we de koala ook even aaien. Het voelde wel een beetje zacht, maar minder zacht dan we hadden gehoopt. Ze zijn erg lief,maar ze slapen dan ook 20 uur per dag. Vandaag was het weer tijd om de wandelschoenen goed te gebruiken en we hebben dan ook 4 uur over Mount Cootha gewandeld. We gingen het aboriginal pad volgen om wat oude tekeningen te bekijken. De ingang was alleen een beetje vaag aangegeven en na een uur wandelen over een steeds moeilijker begaanbaar pad kwamen we uit bij de autoweg. Dit was echter niet de bedoeling, want het pad had een rondje moeten zijn. We kwamen dan ook uit bij de achterkant van een groot bord waarop stond dat het pad was afgeloten omdat het onbegaanbaar was. Oeps! We hebben echt geen idee wat we verkeerd gedaan hebben, maar na een kleine 20 minuten stonden we weer boven aan de berg en gingen we via een ander pad naar beneden. Daar zijn we naar een planetarium geweest om uit te rusten en te genieten van de sterren van Brisbane. We kregen een uitleg over de sterrenbeelden in het zuidelijk halfrond. Hopelijk kunnen we deze kennis binnenkort op Frasier Island benutten. Naast het planetarium was ook nog een heel grote botanische tuin van 35 ha. We hadden echter niet veel puf meer dus dit was niet meer zo erg aan ons besteed. Bij het plannen van het vervolg van onze reis vroegen we ons nog af waar we precies naar toe zullen gaan. Gonneke: Jij had het over de Whitsunday eilanden, en dat die geweldig waren. Er zijn echter zoveel mogelijkheden dat we ons afvroegen wat jij hebt gedaan? Wij willen natuurlijk wel lekker kunnen snorkelen en duiken. Morgen vertrekken we naar Hervey Bay om vandaaruit nar Frasier Island te gaan: het grootste zandeiland ter wereld.

Beter laat dan nooit: de blue montains waren gaaf! We begonnen bij het uitkijkpunt, waar je erg ver de bergen in kon kijken. Het zijn overigens echt blue montains! (de eucalyptusbomen geven een soort damp af die voor een blauwige mist zorgt) Hierna gingen we wandelen en we begonnen met de giant stairs, ruim 900 treden naar beneden het bos in. We kregen al visoenen van de kloofwandeling in griekenland, maar uiteindelijk viel het erg mee. Toen we beneden waren bleek het pad door het bos namelijk gewoon goed aangelegd te zijn. Onderweg zagen we vooral veel speciale bomen en vogels. Langzaam werd het bos dichter en dichter. We liepen rustig door en genoten van het uitzicht. Onderweg kwamen we nog een omgevallen boom tegen. Een behulpzame australier aan de andere kant gaf ons instructie hoe eroverheen te klimmen. De man bleek uit canberra te komen, maar hij had nog niet eens om het meer gefietst. zo zie je maar, de toeristische attracties in je eigen stad zie je vaak over het hoofd. Langs de waterval kwamen we aan het einde van het pad, waar we voor de keus stonden: met de trein omhoog of 1000 treden omhoog. We gingen toch maar met de trein, die in ongeveer 1 minuut met een hoek van 51 graden omhoog ging! We gingen nog met de bus een beetje rondrijden in het stadje katoomba, maar er was verder niet veel te zien. Moe en voldaan kwamen we rond een uur of zeven weer aan in sydney.