We zijn al weer meer dan een week terug. De meeste vakantiespullen zijn al opgeruimd en de wasmachine heeft alweer een beetje tot rust kunnen komen. Maar we willen jullie de belevenissen van kamperen met een baby niet onthouden.
Kamperen doen wij al jaren, liefst met een klein tentje op een mooie natuurcamping. Een beetje primitief: met brandertjes en op een matje slapen. De aanschaf van een grote familietent was dus al een hele stap. Maar al snel volgden een dekbed, hoofdkussens en een 2-persoonsluchtbed en stoelen en een tafel. Daarnaast moest natuurlijk van alles mee voor Tara en Paddy ging ook nog mee. Dus elk hoekje en gaatje van de auto was gevuld. En op het dak verdwenen nog wat grotere platte dingen onder een zeil.
Behalve vertraging door het dekzeil, wat ondanks extra, onderweg gekochte, spanbanden, niet helemaal stil te krijgen was, ging de heenreis zeer voorspoedig. België doorkruisten we zonder af te remmen en pas in Frankrijk vond Tara dat het weer tijd was voor drinken. Parijs 'passeerden' we via de Périferique zonder vertraging (leve het navigatiesysteem met fileinformatie!). Maar even daarna vond Tara het welletjes voor die dag. We waren nog niet waar we wilden komen - nog zo'n uur rijden volgens het navigatiesysteem -, maar met een huildend kind is het niet fijn rijden. Dus de snelweg af en al snel een goede camping gevonden.
Hier zijn we 1 nacht gebleven. 's Nachts was het behoorlijk koud. Tara lag in haar campingbedje ingepakt in een wollen romper, pyjama, slaapzakje, muts op en onder twee dekentjes. Met een extra voeding rond 3:00 's nachts konden we merken dat alles nog oké was.
De tweede dag ging de reis ongeveer hetzelfde. Nieuw was een oranje lampje wat op het dashboard brandde. Met de melding dat de olie bijgevuld moest worden. Voor vertrek nog het peil gecontroleerd, maar twee dagen achter elkaar doorrijden met de airco aan, was blijkbaar iets te veel. Dus stoppen. Volgens het boekje wachten tot de motor is afgekoeld en dan bijvullen. Niet echt handig als het midden op de dag is, de motor warm is van enkele honderden kilometers rijden, en je een klein kind bij je hebt wat het reizen voor die dag over ongeveer 4 uur genoeg vindt. Maar de leasemaatschappij nuanceerde de tekst in het boekje wat en een uurtje later waren we weer weg. Het extra controleren en aftapen van het zeil gaf ook nog wat vertraging. Maar dat maakten we weer goed door harder te rijden; waardoor het zeil weer meer ging klapperen en waardoor een extra controle nodig was... (Vanaf windsnelheden van 117 km/u spreek je van een windkracht 12, een orkaan. Ons zeil kreeg af en toe bijna 1,5 orkaan te verduren...)
Tegen de middag aangekomen op de bestemming. Een prachtige camping.
Ondanks dat we de camping uit een ANWB-boekje hadden, was het toch een prettige camping. Onder de notenbomen, op een paar meter van de Dordogne, goed sanitair en erg rustig, zie hier.
Ook Tara vond het allemaal prima. Na de laatste voeding rond 22:30 sliep ze tot 7:00 uur. Overdag lag ze tevreden op haar speelkleed of in haar bedje naar de takken en de lucht boven haar te kijken. Wassen deden we haar in een opblaasbootje met door de zon opgewarmd water. De plank die we op het dak hadden gebruikt deed nu dienst als commode. Van de warmte had ze geen last, zelfs niet toen het de zondag boven de 40 graden kwam.
Daarna was het tijd om af te koelen: maandagmiddag werd het donker. Donder en bliksem kondigden slecht weer aan. Vanaf 17:00, we hadden net het Kasteel van Merlin bezocht, barstte het los. Onderweg avondeten en rond 19:30 terug bij de tent. Daar bleek dat de nieuwe tent, vers uit de winkel, lekte. Op verschillende plekken druppelde het naar binnen. In de stromende regen nog geprobeerd de tent strakker en anders te spannen, maar het mocht niet baten.
Als je met z'n tweeën bent, ach, dan dek je wat dingen af, je zet een pannetje neer waar het meeste valt en je ziet het morgen wel. Maar met een baby het risico nemen dat je 's nachts alsnog een beter heenkomen moet zoeken: Tara zal het niet aanspreken en zelf ben je met een kind (op de arm) dan ook niet echt heel flexibel. Dus op naar een hotel. Snel de belangrijkste spullen in de auto, de spullen in de tent nog eens extra afgedekt en in de stromende regen de donkere nacht in.
Na een kwartier kwamen we in Beaulieu sur Dordogne, het dichtsbijzijnde dorp met hotels. Hier snel een kamer gevonden en rond 22:30 hadden we ons geïnstalleerd in de kamer. Tara had haar voeding gehad en haar bedje stond klaar.
De volgende dag was het beter, maar het regende nog af en toe. Dus het werd tijd om iets anders te vinden: de kamer was niet slecht, het ontbijtbuffet was prima, maar het was niet ons idee en ons budget om zo vakantie te vieren. Bij de VVV gevraagd naar huurtenten en trekkershut-achtige zaken. Hun advies was de jeugdherberg. Wij daar kijken. Een prima idee!
Een prachtig huis in het oude centrum en helemaal voor ons: er waren geen andere gasten. Paddy kon overdag op de veranda en 's nachts in de auto, die er naast geparkeerd kon worden. Na de keuze daarvoor terug naar de camping en alles ingepakt. Niet fijn als het ondertussen regent.
Twee nachten zijn we in de jeugdherberg geweest. Nog lekker vakantie gevierd. Toen was het tijd om weer richting Nederland te gaan. We trokken er drie dagen voor uit: stel dat Tara er nu na 3 uur genoeg van heeft, dan hebben we tenminste voldoende tijd. En daarnaast wordt het daardoor niet twee dagen terugreizen, maar nog een beetje vakantie.
Alles weer ingepakt, met een nieuw, beter, dekzeil, en naar het noorden. Het navigatiesysteem hadden we gebruikt om wat reistijden van wat mogelijke bestemmingen te berekenen, ten zuiden of ten oosten van Parijs. We wilden tot Fontainebleau, wellicht tot Meaux komen.
Maar Tara hield zich daar niet aan. Eerder al gaf ze aan dat ze lang genoeg in haar Maxi Cosi had gezeten. Ze was wel consequent: we waren bij dezelfde afslag als waar we op de heenweg de snelweg op gingen. En toen op zoek naar een overnachtingsplek. Kamperen wilden we niet meer (de tent zat inmiddels schoon en droog in de zak, voor twee nachten wilden we niet alles weer uitpakken en het was wel warm en zonnig, maar af en toe waren er ook regenwolken). We wilden liefst iets voor twee nachten, in de natuur en waar Paddy er ook bij kon. Probeer dat maar eens op goed geluk te vinden. Dat lukt dus niet.
Uiteindelijk via huurders van een huisje een kamer kunnen krijgen in een ander huis van dezelfde verhuurder, een 'Chambre d'hôtes'. Die andere huurders hadden ook die kamer gereserveerd, maar gebruikten hem toch niet. Prima kamer, een tweepersoonsbad op de kamer, groot en 's morgens ontbijt. Maar, slechts voor 1 nacht beschikbaar.
Dus de volgende dag weer op pad. De bedoeling was door te rijden naar een gebied ten noordoosten van Parijs en daar iets leuks te vinden. En de rest van de middag nog wat wandelen en dergelijke. Uiteindelijk rond 16:00 in Ermenonville een hotel gevonden. Tja, als je tijdens een wegomleiding een omleiding krijgt, dan kost het wat extra tijd...
De terugreis zou slechts 4,5 uur gaan duren, dus rustig aan gedaan. Vlak voor Lille nog uitgebreid geshopt, en vlak voor de Nederlandse grens nog uitgebreid gesiëstateerd. Uiteindelijk ongeveer 18:00 thuis. 'Moe, maar voldaan', zoals het heet.