Bij de DNO.
Indrukwekkend stuk, indrukwekkende uitvoering, maar niet mijn kopje thee. Messiaen was (wat mij betreft) toch in veel opzichten een voorbeeld van de twintigste eeuwse, post-Wagneriaanse doodlopende weg. Enorm, enormer, enormst, concertzaalbreed, af en toe schitterend, maar toch vooral mammoettanker-achtig.