In Amsterdam, afgelopen zondag.
Ik ben niet zo'n Monteverdi-kenner, maar dit is een schitterend stuk. Spannend, muziek en drama werken samen. En geen moment saai, ondanks de duur van ruim 4 uur (excl. pauzes). De regie was abstract (wat onduidelijke bollen, gordijnen en blokken op het toneel), maar werkte toch wel. Of zat in ieder geval niet in de weg.
De muziek is ouder dan die van de bekende barok-opera's, maar het zou wel eens kunnen dat ie de moderne mens meer aanspreekt. Want de zeer duidelijke overheersing van de vorm zoals dat in de barok het geval is, is hier nog niet zo merkbaar. De da-capo-aria was nog niet uitgevonden, en mede daardoor vloeien drama en muziek (meestal recitatief, soms korte aria-achtige stukken) makkelijk samen. Dat is bij L'Orfeo ook zo, maar daar zit ik voor mijn gevoel te luisteren naar een zeer oud stuk. En dat is bij Poopea veel minder zo. Nou is dat ook 36 jaar jonger, maar of dat het verschil is?
Wel ben ik blijven zitten met 1 vraag. Op een gegeven moment speelt zich een zo op het oog en oor erotische scene af tussen Nerone en Lucano. Een home-erotische scene dus. Maar in het verhaal slaat die nergens op, en ik kan me ook niet goed voorstellen dat men daar in 1643 op zat te wachten. Dus het zal wel een artefact van de regie en mijn verbeelding zijn geweest. Maar mijn gezellin had er hetzelfde uit opgemaakt, en was met dezelfde vraag blijven zitten.
Affijn, qua uitvoering viel er erg wenig op aan te merken. Eigenlijk gewoon niks. Uitblinker was wat mij betreft de Ottavia van Christianne Stotijn. Maar dat is ook de rol met de meest interessante muziek, wat mij betreft. En verder lijkt dirigent Philippe Rousset sprekend op Lothar Matthaus, maar dat heb ik al eens
eerder vastgesteld.