David Brooks in de NYT constateert dat de Irakese bevolking erg in zichzelf gekeerd is, en dientengevolge angstig en reactionair is: weinig vertrouwen in vreemdelingen, geen initiatief, etc. De orozaak daarvoro zit hij uiteraard in de jarenlange onderdrukking door Saddam c.s. Hij denkt dat als de vooruitzichten beter worden, vanzelf de houding opener zal worden, en hij beveelt deswege het "chinese model" aan:
"The larger lesson, as we think about future efforts to reform the Middle East and combat extremism, is that the Chinese model probably works best. That is, it’s best to champion economic reform before political reform."
Opmerkelijk, moet ik eens over nadenken. Ik ben niet zo voor dat chinese model, geloof ik.