Onlangs ventileerde Job van R. de volgende theorie: als je als
scheidsrechter een wedstrijd in de hand wilt houden, moet je niet (zoals
de volkswijsheid wil) van het begin af aan heel strak en consequent
fluiten. Niet alleen omdat je dan veel te makkelijk in problemen komt
met reeksen rode kaarten enzo, maar ook omdat het psychologisch niet
werkt. Als je dan een keer je vergist (je laat iets toe, waarvoor je
daarvoor iemand ontzettend geel hebt gegeven of zo), dan valt iedereen
over je heen, en krijg je een opgefokte sfeer.
Erover nadenkende, en mijn eigen zeer beperkte ervaring als scheids
bepeinzende, denk ik dat Job gelijk heeft.
Je kunt beter iets losser, en wat minder consequent zijn. Dan accepteren
spelers ook meer.
Deze theorie doet ook denken aan de dictatoren-wijsheid dat, als je de
baas wilt zijn, je af en toe hard, zelfs wreed, moet optreden, maar ook
af en toe heel toegeeflijk en lief. Die onberekenbaarheid schept angst
en gezag. Voorspelbaarheid is mooi, maar je wordt er wel kwetsbaar door.
Leuk voor een democratie, maar je hebt er natuurlijk niks aan.