Concert Reviews

US3 Concert review

Menso Heus — Thu, 31 Mar 2005 00:27:00 GMT

When: 30/03/2005
Where: Paradiso, Amsterdam
Rating: 2/5

US3 is probably most well-known for their 1994 hit "Cantaloop (Flip Fantasia)" , a song that turned Hancock's 'Cantaloupe Island' into a groovy track ready to make the dancefloors of the nineties move and groove. Their first album, 'Hand on the torch' contained several more tracks, most heavily leaning on samples from the Blue Note stable, and was pretty solid. Geoff Wilkinson, the founder of the group, decided to change the vocalists for every new album and one can wonder whether that's been a good choice.

The concert wasn't sold out, which, considering US3 had their last hit 11 years ago, wasn't too odd. The band started of with a down-tempo track from the new album which most of the crowd didn't seem to familiar with. They followed it up with 2 other new tracks, which, again, didn't drive the audience wild. The looks on some of the artists faces seemed to suggest they expected otherwise.

It wasn't until they kicked in the 1994 track "I got it going on" that the crowd went wild. You'd expect a band would act upon such a huge difference in crowd response, but instead of playing more old stuff, they played mostly tracks from their new album. I can imagine it must be frustrating when your crowd mostly wants to hear songs you made over 10 years ago, but if that's what they want, perhaps you should give it to them instead of having them rather bored for larger parts of the evening.

Another big downside was that there was no live percussion. All beats seamed to come from Wilkinson's powerbook, which doesn't work too well for live jazz sounds. The bass and horn sections were played live and adequately, though nothing too spectacular happened. For a while I thought the problem was that the music is generally pretty laid back, but since I've got three albums, I know they've got some pretty bouncy tracks too, which they unfortunately failed to play.

I had high hopes of this and am sorry to say it's actually at the bottom list of concerts I visited.

Soundclash! Zuco 103 vs The New Cool Collective

Menso Heus — Thu, 03 Jun 2004 00:44:00 GMT

Het concept is redelijk simpel. Men neme 2 bands en laat die in 3 ronden tegen elkaar spelen en dat laat je dan door Wilfried de Jong aan elkaar presenteren.

De bands waren het voor mij onbekende Zuco 103 en het voor mij wel bekende New Cool Collective, die ik maar al te graag live hoor spelen. De opbouw van de rondes was als volgt: warming up, het nummer P.I.M.P. van 50 Cent coveren, elkaars nummer overnemen en de laatste ronde was om de zoveel tijd wisselen.

Laten we bij het begin beginnen. De sound van Zuco 103 is dat van een soort hedendaagse Astrud Gilberto, allemaal redelijk tam. De zangeres heeft een geweldig mooie stem maar als je een CD op zet heb je waarschijnlijk niet helemaal door waar het ene nummer begint en het andere ophoudt. Verder had ze oordopjes in zodat ze waarschijnlijk kon horen of het nog allemaal zuiver was wat ze deed maar waardoor ze Wilfried vaak niet hoorde. De drummer was overigens ook regelmatig van de koptelefoon, ik had alleen geen idee of dat voor metronoom of monitor redenen was, maar een beetje vaag vond ik het wel.

The New Cool Collective doet hun naam eer aan. Op de 2 percussionisten na staan alle heren er namelijk super strak bij in mooie pakken en dat ziet er dan ongeveer zo uit:

Verder spelen de heren van alles, van bop en cool jazz tot het betere spy music werk dat het goed doet als soundtrack onder James Bond tracks. De meeste artiesten hebben ook een conservatorium achtergrond en frontman Benjamin Herman heeft naast The New Cool Collective een eigen jazz quartetje.

Na de warming up waarin beide bands wat eigen nummers speelden begon de eerste ronde. Een cover van het rap nummer P.I.M.P. van 50 ct, een nummer dat bij beide bands niet echt in het repertoir paste. The New Cool Collective had er een mooie twist aan gegeven, het klonk als iets dat zo in een Mexicaanse bar had kunnen spelen en was erg laid back. Zuco 103 daarentegen speelde het nummer gewoon sneller dan het origineel waarbij de zangeres lekker in het Braziliaans er door heen zat te zingen. Klonk wel aardig, maar verder weinig spannends mee gedaan. Dat idee hadden de heren van The New Cool Collective kennelijk ook, want zodra de laatste noot bij Zuco 103 klonk begon The New Cool Collective direct weer in te zetten om even aan te tonen dat hun het nog sneller konden spelen.

De rondes er na werden al snel een lichtelijk zooitje. The New Cool Collective nam het nummer van Zuco 103 erg aardig over, andersom bleef er wat minder van het originele nummer van The New Cool Collective over. In de laatste ronde moesten de bands om de beurt wisselen met tussendoor DJ Aardvarck die de toon aan moest geven. Beide bands leken zich hier echter weinig van aan te trekken en deden voornamelijk hun eigen ding.

Wat mij betreft bleek uit alles die avond dat The New Cool Collective toch wel de betere band was. Niet alleen hadden ze een veel diversere sound en complexere composities, de kwaliteit van de bandleden kwam tijdens de diverse solo's ook goed naar voren. Maar goed, aangezien het publiek mocht stemmen via een zogenaamde decibel meter en Zuco 103 toch een paar decibel meer scoorden heeft Zuco 103 uiteindelijk gewonnen.

Jammer genoeg dus weer een mooie demonstratie van waarom democratie niet werkt...

Boys Love DJ's Too!!!

Menso Heus — Sun, 23 May 2004 05:23:00 GMT

Lengte: 5 uur
Groove-O-Meter TM: Don't Stop Till You Drop!

Feest in Paradiso! GIRLS LOVE DJ'S heette het, en het is een concept dat al langer in de Supperclub (beeeuuuh!) speelt en vanavond voor het eerst in Paradiso te bezichtigen was! Maar wat is het dan!? Het idee is redelijk simpel, je scoort een set fijne DJ's en die laat je een avond lang hun fijnste platen draaien. Dat zijn niet noodzakelijker wijs de platen die het het beste doen op de dansvloer, maar nummers waar de DJ's het zelf warm van krijgen.

Voor het eerst sinds DJ Cheesy Sva's Cheese feestje stond Paradiso weer helemaal te grooven! Niks geen fout volk, alleen mensen die komen om uit hun dak te gaan en met DJ's als Cheesy Sva, Mr Speak, Missing Link, Chuckie en nog een paar is het moeilijk om dat niet te doen!

Nu is DJ Sva niet alleen een van de mooiste mannen van Nederland, het is ook nog eens van 's lands fijnste DJ's! En alles waar die bij betrokken is loopt altijd uit op een superfeest! Hou deze man dus in de gaten!

En nu is het kinderbedtijd...

De Nacht Van De Toekomst

Menso Heus — Thu, 20 May 2004 02:25:00 GMT

Lengte: 3 uur
Studentenlevel: Roderick, Casper, Rupert

De aankondigingstekst van De Nacht Van De Toekomst was als volgt:

Deze dag zullen verschillende bekende sprekers een toekomstbeeld schetsen ten aanzien van de dreiging van terrorisme en de schending van mensenrechten.

Weinig was minder waar, maar laten we beginnen bij het begin!

De Nacht Van De Toekomst werd georganiseerd door 'Humanity In Action', een ietwat onbekende club met vestigingen in Amerika, Nederland, Duitsland en Denemarken (als ik het goed onthouden heb). Het is een soort euh... nu ja, je kan er student van worden en je dan grondig verdiepen in de mensenrechten en dan eens in de zoveel tijd is er een meeting van alle vestigingen die ieder 10 studenten hebben. Dolle boel dus. Dit alles werd in een stuk meer woorden vertelt door Ed van Thijn, oud burgemeester van Amsterdam en voorzitter van Humanity In Action in Nederland.

Er waren verschillende sprekers uitgenodigd om te debateren over de toekomst van Europa, de dreiging van terrorisme en de schending van mensenrechten. Het probleem was echter dat de meeste sprekers het wel met elkaar eens waren, hetgeen natuurlijk niet al te spannend voer voor een goed debat oplevert.

De sprekers waren: Ebru Umar (columniste en auteur), Edith Mastenbroek (PVDA, kandidaat Europarlement), Femke Halsema (fractievoorzitter Groenlinks), Haci Karacaer (Milli Gorus), Marianne Kallen-Morren (VVD, kandidaat Europarlement), Peter van Krieken (Webster University, hoogleraar internationale betrekkingen) en Ruud Peters (UvA, hoogleraar Islam).

Er waren een aantal stellingen aan de hand van filmpjes die allemaal nogal erg voor de hand liggend waren. Het debat ging uiteindelijk weer over dat niet alle moslims terroristen waren. Ebru Umar riep maar dat ze niet genoeg moslims zich publiekelijk hoorde distancieren van aanslagen, de rest vond dat onzin. Een moslim dame in het publiek vond het ook onzin: terroristen zijn gekken en zij als moslim heeft net zo weinig met hun te maken als een Christen of atheist. Dat vond het publiek ook.

Grote held van de avond was voor mij de tot nog toe onbekende Peter van Krieken. Niet alleen was de man pienter, hij was ook nog eens erg grappig. Hij was ook de enige die nog even benadrukte dat wat als Universele verklaring van de rechten van de mens wordt gezien helemaal niet zo universeel is, maar een bepaling van 198 landen die concludeerden dat wat zij bedacht hadden niet alleen voor hen gold maar ook voor de rest van de wereld.
Haci Karacaer had het hier ook al over, maar kon het allemaal wat moeilijker verwoorden.

De grote domper van het debat, naast het feit dat de vonken er niet bepaald vanaf vlogen, was dat het ook niet echt over de toekomst ging. Het ging over wat er nu gebeurde. Weer alle dood gebabbelde cliches: niet alle moslims zijn terroristen, de media helpen in paniek zaaien, als er meer moslims naar Europa komen neemt de dreiging van terrorisme toe, etc.
De openingsstelling was "Is terrorisme een vorm van vrijheid van meningsuiting?" Hier was geen een panel lid het mee eens. Halsema sloeg de spijker redelijk op de kop door duidelijk te maken dat er met een dreiging van terreur er voor niemand meer sprake kan zijn van vrijheid van menings uiting (die is immers gebaseerd op het idee dat je kan zeggen wat je wil zonder dat je daarvoor opgeblazen of doodgeschoten word). Toch vond ik het panel redelijk kort door de bocht.
Dat er met de dreiging van terreur geen sprake meer kan zijn voor vrijheid van meningsuiting voor anderen is een ding, Maar waar valt de Zuid-Koreaanse boer dan onder die zelfmoord pleegde bij de WTO meeting in Mexico in 2003? Is dat terrorisme, of wanhoop? En als het wanhoop is, hoe zit het dan met een zelfmoord aanslag? De lijnen lopen naar mijn mening allemaal wat minder zwart wit dan ze geschetst werden.

Ik vond het ook erg mooi om te zien hoe er weer over de mensenrechten gesproken werd als het grootste goed. Het is een mooi uitgangspunt maar het is in zichzelf al tegenstrijdig. Het artikel vrijheid van religie biedt bescherming tegen vervolgd kunnen worden voor het breken van andere regels uit de verklaring, zoals discriminatie. De zaak El Moumni herinneren we ons allemaal nog wel.
Naast het feit dat het dus niet alleen een niet-universele verklaring is is hij in zichzelf ook nog eens tegenstrijdig.

Jammer genoeg heb ik niet de ballen om in een vol Paradiso vrolijk naar de microfoon toe te lopen zoals enkele anderen in Paradiso wel hadden toen het publiek mee mocht debateren. Maar goed, daar was eigenlijk ook amper tijd voor, dus dat schoot verder ook niet echt op.

Jammer dus, want het had naar mijn mening wel degelijk potentie. Op een gegeven moment werd er gesproken over definities van terrorisme en dat die nodig zijn voor wetgeving. Het lijkt me erg zinnig om dit soort debatten voortaan ook te beginnen met wat definities. Dan hoeven we het niet meer eindeloos te hebben over dat niet iedere moslim een terrorist is en kunnen we het wellicht eindelijk eens hebben over zaken die er wel toe doen...

Kanye West

Menso Heus — Wed, 19 May 2004 00:34:00 GMT

Lengte: 60 minuten
Bling Bling Level: 5/5

Op advies van een vriendin mee gegaan naar Kanye West in Paradiso. West heeft al aardig wat hit producties op zijn naam staan voor artiesten als Jay-Z en Ludacris maar heeft als solo artiest nog maar 1 album uitgebracht begin dit jaar, The College Dropout.

Nu gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat ik geen groot liefhebber ben van de meeste commerciele rap, of 'gangster rap' a la lui als Jay-Z. Als de boodschap is dat ze grote auto's hebben en heel veel bitches en bling bling dan is die boodschap niet aan mij besteed.

Kanye West's zelf heeft op zijn debuut album wel degelijk wat te melden, het was daarom ook erg jammer om te zien dat hij even een medly deed van werk dat hij geproduceerd had. De DJ zette een plaatje op waar hij dan vervolgens overheen mee ging lopen rappen. Tja, als mensen dat hadden willen zien waren ze wel naar de concerten van *die* artiesten gegaan!

Kanye was niet alleen, naast de 20 homeboys op het podium, die niets anders deden dan er zo cool mogelijk uit proberen te zien en continue freebies het publiek in aan het gooien waren, zoals posters, zweetbandjes en andere spullen, had hij ook een DJ, toetsenist/zanger en violiste mee. De toetsenist was erg goed, maar jammer genoeg speelde die veel nummers alleen op toetsen, zonder de vette beats die op het album staan. De violiste kwam een solootje spelen maar was verder ook niet al te spannend.
De uitdeel acties waren nogal afleidend :-(

Het concert duurde verder net een uur, waarmee het de Isaac Hayes Test* doorstaan heeft, maar een beetje karig was. De afterparty is in de Jimmy Wu werd er geroepen, een nieuwe 'hippe' tent waar 90% van Kanye's publiek normaliter direct geweigerd zou worden.

Het meest jammere was dat West het publiek, dat overigens alles mee zat te zingen en rappen en het kennelijk veel meer naar zijn zin had dan ik, niet op een continue high wist te houden. Het kakte om de zoveel tijd weer volledig in. Dat is op zich niet zo erg, maar als je maar een uurtje op het podium staat is het erg vervelend.

De vrienden waar ik mee was waren ook allemaal niet erg onder de indruk van het live optreden, terwijl twee daarvan het album wel helemaal top vinden. Jullie hebben weinig gemist dus :-)

* Isaac Hayes heeft het tijdens zijn laatste concert in Paradiso gepresteerd om een publiek dat 50 euro voor een kaartje neergelegd had slechts 45 minuten van optreden te voorzien. Het publiek bleef nog 10 minuten door klappen maar een toegift zat er ook echt niet meer in, erg, erg karig dus!

When the revolution comes... The Last Poets

Menso Heus — Sun, 16 May 2004 02:59:00 GMT

Vanavond waren The Last Poets in Paradiso, ter afsluiting van een tour die ze op vijf verschillende plekken in Nederland gehouden hebben. Ze werden ondersteund door een gevarieerd aantal artiesten, over wie ik niet allemaal even enthousiast was.

Christine Otten, een Nederlandse schrijfster heeft recentelijk haar 'roman' over het leven van The Last Poets uitgebracht en ter ere daarvan ze naar Nederland gehaald om op te treden. The Last Poets, een groep dichters die rond 1970 hun eerste albums uitbrachten, worden door velen gezien als de grondleggers van de rap. Ze zijn zwart, komen uit Harlem, New York en begonnen in 1970 hun eerste albums uit te brengen. Geen prettige tijden voor arme zwarten.

Het mooie aan The Last Poets is dat ze niet alleen kritisch waren ten opzichte van de blanken (alhoewel ze dat ook waren, getuige nummers als 'White man's got a God complex') maar juist ook over de houding van de zwarten in Amerika in die tijd. Een van hun bekendere nummers is "Niggers are scared of revolution" waar ze binnen de zwarte gemeenschap zelf niet echt vrienden hebben gemaakt. Hieronder een paar regels:

Niggers are scared of revolution but niggers shouldn't be scared of revolution because revolution is nothing but change, and all niggers do is change. Niggers come in from work and change into pimping clothes to hit the street and make some quick change. Niggers change their hair from black to red to blond and hope like hell their looks will change. Niggers kill others just because one didn't receive the correct change.

Niggers always going through bullshit changes. But when it comes for a real change Niggers are scared of revolution.

De avond werd door Howard Komproe leuk aan elkaar gebabbeld. Als eerste act was de Belgische rapper Krewcial, fijne muziek, goede zangeres mee en duidelijk te horen, zo zien we het graag!
Hierna kwam echter Christine Ottens zelf het podium op, ik wist dat ze wat ging vertellen over d'r boek maar wat ik niet wist was dat ze bedacht had dat zij dat ook best kon presenteren op de manier waarop de last poets het doen. Het begin, goed licht, dramatische muziek, was veel belovend. De tekst werd daarna echter tenenkrommend slecht en het geheel helaas nogal een genante vertoning. Gelukkig duurde het niet zo lang!

Anders was dat met Neske Bes, een van origine Vlaamse Nederlander met Afrikaanse vader. Wat een top dame is dat! Rapt/zingt/danst de meest grappige teksten aan elkaar, staat in volle overtuiging te praten over hoe ze neukt als duikers en maakte de zaal hard aan het lachen, die haar daar ook met een daverend applaus voor bedankte.

Maarten Das, een jonge dichter, kon door Komproe maar moeilijk worden omschreven. 'Je moet hem gewoon zien,' zei Komproe, en hij had helemaal gelijk. Toen Das eenmaal begon kwam er een lange spraakwaterval uit, het begin in het Engels was niet zo sterk, maar toen hij eenmaal in het Nederlands verder ging was de zaal bijna te klein voor zijn talent. Met originele teksten die veel verwijzingen bevatte naar klassiekers als Gil Scott-Heron's 'The revolution will not be televised' en het door Billie Holiday bekend gemaakte 'Strange Fruit' om er een paar te noemen, en een ongelooflijke passie bracht hij de zaal tot een stille massa die aan zijn lippen gekluisterd was.

Dan was er ook nog een optreden van "Tasja's World", een jonge meid die de zaal niet echt kon boeien. Of we ooit van de revolutie gehoord hadden vroeg ze... Ik vroeg me af of zij door had dat de revolutie er nooit van is gekomen. Haar achtergrond zangeressen waren wel erg fijn.

The Last Poets zelf waren geweldig goed. Het is met artiesten die 30 jaar geleden hun laatste albums gemaakt hebben altijd maar afwachten. De ene keer is het geweldig, de andere keer moeten ze achter het podium nog even aan het be-ademingsapparaat. The Last Poets waren nog net zo vurig als ze op hun albums klonken, en zoals Umar Bin Hassan zelf al half zei: de wereld heeft ze weer nodig. Want waar, op mannen als Michael Franti, Sage Francis en het door Bush weer boos gemaakte Public Enemy na, horen we de stem van weerstand nog?

The Poets maakte nog een mooie aanval naar de hedendaagse populaire rap die over weinig anders gaat dan grote auto's, vrouwen en geld...niggers wanna party, and bullshit, and party, and bullshit... and those niggers will be dead, before the revolution comes

De avond werd afgesloten met alle artiesten op het podium met de band Track Addict waarbij iedereen zijn talenten nog een keer ten toon kon stellen. Het refrein was iets als The Creator has a masterplan, peace and love for every man... laten we het hopen, want die revolutie, die gaan we waarschijnlijk allemaal niet meer meemaken.

Roy Hargrove - Paradiso

Menso Heus — Tue, 13 Apr 2004 23:15:00 GMT

Last friday (9 april 2004) I went to see Roy Hargrove in Paradiso, I hadn't heard too much of

his work but what I read was all rather promising. I took some friends along, some of whom thought

he was too jazzy and couldn't dig it.

For me personally, the first hour was the most interesting. Complex tunes, great solos and loud

sounds. Later it became more quiet and soulfull, which I don't have a problem with generally, but

I thought it wasn't one of the groups strong points.

Hargrove brought an excellent group of artists though, which is always a joy to watch. Since my

friends wanted to pop over to some other places I left before the concert ended (at which point

I think it was already going on for about 2 hours) and just before we went I had the opportunity

to see the two drummers freak out together. Fantastic.

When Hargrove's in town near you and your mind can handle more than 'oonk oonk oonk' music,

be sure to check him out!