Hieronder een brief die ik naar het Parool gestuurd heb naar aanleiding van nogal heftige reacties van lezers op het
kunstwerk van Lucas Mol.
Afgelopen 4 mei stond ik op de Dam alwaar ik meerdere malen jongeren druk
bellend met vrienden elders in de stad, zich een weg door de menigte zag
proberen te banen. Zelfs rond 20:00 ging dit onverminderd door en mensen die
er wat van zeiden moesten vooral zelf hun mond maar houden. Enig besef van
wat al die mensen daar stonden te doen, op 'in de weg staan' na, leek geheel
te ontbreken bij deze jongeren.
Naar mijn mening is het door menig lezer van deze krant verketterde werk
van Mol zo'n directe klap in het gezicht van de voorbijganger dat zelfs de
jongeren die zich bellend een dodenherdenking door werken er niet omheen
kunnen. Het is ook niet een 'verboden voor joden' bord dat mijn generatie zich
alleen nog herinnert als foto uit een geschiedenisboek, het is ineens verboden
voor *jou*, hetgeen de kijker confronteerd met het feit dat het net zo makkelijk
om hen had kunnen gaan, of om hen *kan* gaan in de toekomst. Het verleden
wordt ineens tastbaar en actueel, het feit dat het ineens voor iedereen
verboden is toont de kijker ook de gruwelijke absurditeit van discriminatie
en racisme.
Het volhangen met borden van de ingang van een park waar iedereen welkom is,
mensen eten, drinken, in hun bikini liggen of in burka lopen, blowen, muziek
maken, met de hond spelen of met de kinderen voetballen, juist dat contrast
was wat het naar mijn mening zo'n fantastisch werk maakte. Dat alles wat
zich daar binnen in het park afspeelt niet vanzelfsprekend is, is iets
dat je bij het naar binnen gaan keihard duidelijk gemaakt wordt.
Iets dat, gezien de generaties die zich de oorlog niet meer herinneren en zich
bellend door een dodenherdenking heen proberen te wurmen, erg nodig is.
Persoonlijk vond ik het dan ook erg treurig dat het werk van Mol zo snel
weer verdwenen is en ben ik enigsinds verbaasd over sommige reacties in
deze krant, juist omdat de reageerders vaak zo graag willen dat we niet ver-
geten wat er toen gebeurd is. Dat niet vergeten bereik je je juist door
werken als dat van Mol.
Wellicht kan er een plakaatje naast dat het uitlegt voor de mensen die dat
niet snappen.