The XS4ALL Blogging Community

test w00t!

De website van Wim Burkunk vind je hier:

http://www.xs4all.nl/~wburkunk/

Op kantoor stop ik al geruime tijd dingen in potjes waar dan uiteindelijk plantjes uitgroeien. Geinspireerd door een collega heb ik daar nu voor het eerst eens een camera op gezet en er een time-lapse video van gemaakt (waarbij 2 uur in een seconde voorbij flitst)

Voor uw plezier ge-encode in Windows Media formaat is ie hier te downloaden!

Hieronder een brief die ik naar het Parool gestuurd heb naar aanleiding van nogal heftige reacties van lezers op het kunstwerk van Lucas Mol.


Afgelopen 4 mei stond ik op de Dam alwaar ik meerdere malen jongeren druk
bellend met vrienden elders in de stad, zich een weg door de menigte zag
proberen te banen. Zelfs rond 20:00 ging dit onverminderd door en mensen die
er wat van zeiden moesten vooral zelf hun mond maar houden. Enig besef van
wat al die mensen daar stonden te doen, op 'in de weg staan' na, leek geheel
te ontbreken bij deze jongeren.

Naar mijn mening is het door menig lezer van deze krant verketterde werk
van Mol zo'n directe klap in het gezicht van de voorbijganger dat zelfs de
jongeren die zich bellend een dodenherdenking door werken er niet omheen
kunnen. Het is ook niet een 'verboden voor joden' bord dat mijn generatie zich
alleen nog herinnert als foto uit een geschiedenisboek, het is ineens verboden
voor *jou*, hetgeen de kijker confronteerd met het feit dat het net zo makkelijk
om hen had kunnen gaan, of om hen *kan* gaan in de toekomst. Het verleden
wordt ineens tastbaar en actueel, het feit dat het ineens voor iedereen
verboden is toont de kijker ook de gruwelijke absurditeit van discriminatie
en racisme.

Het volhangen met borden van de ingang van een park waar iedereen welkom is,
mensen eten, drinken, in hun bikini liggen of in burka lopen, blowen, muziek
maken, met de hond spelen of met de kinderen voetballen, juist dat contrast
was wat het naar mijn mening zo'n fantastisch werk maakte. Dat alles wat
zich daar binnen in het park afspeelt niet vanzelfsprekend is, is iets
dat je bij het naar binnen gaan keihard duidelijk gemaakt wordt.
Iets dat, gezien de generaties die zich de oorlog niet meer herinneren en zich
bellend door een dodenherdenking heen proberen te wurmen, erg nodig is.

Persoonlijk vond ik het dan ook erg treurig dat het werk van Mol zo snel
weer verdwenen is en ben ik enigsinds verbaasd over sommige reacties in
deze krant, juist omdat de reageerders vaak zo graag willen dat we niet ver-
geten wat er toen gebeurd is. Dat niet vergeten bereik je je juist door
werken als dat van Mol.
Wellicht kan er een plakaatje naast dat het uitlegt voor de mensen die dat
niet snappen.

Sinds een paar dagen zit ik in Mexico City en het is hier goed vertoeven!

Na 2 dagen in San Francisco rond gehangen te hebben vind ik het toch wel een erg coole stad. Die Amerikanen vonden me vooral maar een rare jongen dat ik de halve stad door liep, maar ja, een auto had ik niet en ik ben van mening dat als je het gevoel van een stad een beetje wil oppikken dat niet zo erg opschiet vanachter het raam van een taxi.
Wat ik overigens wel erg cool vond om te zien is dat er erg veel schilderingen e.d. op 'grote lelijke gebouwen' zitten om de boel wat op te vrolijken, hetgeen ze op meer plaatsen zouden mogen doen! Hieronder een voorbeeldje uit Chinatown:



En tot slot, een kaartje!

's Ochtends even op en neer gesjeesd naar een shooting range waar Monica wat video moest schieten voor d'r project. De range lag in the middle of nowhere, en was zelfs om 9:30 al lekker druk. Mensen schoten met van alles, van 9 mm tot de Dirty Harry kanonnen.



Jammer genoeg waren ze niet zo gesteld op fotografen etc, dus veel meer dan deze foto kon ik er niet aan overhouden ;-) Hier in Saratoga in the middle of nowhere zitten geeft je wel een redelijk andere kijk op het hele wapenbeleid verhaal. Veel mensen wonen hier zo afgelegen dat ik wel snap waarom je een vuurwapen in je huis wil hebben.

's Middags zijn we naar San Francisco doorgereden via wat toeristische wegen langs de kust, erg cool allemaal. In San Francisco hebben we voornamelijk even in Chinatown rond gehangen want we hadden niet al te veel tijd (we moesten namelijk met het openbaar vervoer weer terug :-)



Voor meer foto's kijk je natuurlijk hier!

Na een lange vlucht en nog langere rijen bij de douane in de VS aangekomen in Saratoga, een klein plaatsje ongeveer een uur uit de buurt van San Francisco (het ligt tegen Cupertino aangeplakt, midden in de Valley, w00t!)



Zoals op de foto boven te zien is heb ik Monica ook weten te vinden. Saratoga is een klein dorpje waar te rijke mensen heen gaan om rustig te wonen, en dat kan hier echt helemaal prima. Veel heuvels en bos, veel eekhoorns, en, zoals Monica al gezegd had, ook overal hertjes :-)

Deze kwam ik tegen in de voortuin van onze studio:



Saratoga zelf is nogal een vage ervaring. Erg veel SUV's, Porsches, Mercedessen en BMW's en huizen die ogenschijnlijk van karton gemaakt zijn. Terwijl we vanmiddag even door het dorp liepen leek het alsof de mensen die Disney World gemaakt hadden ook hier zich met de architectuur bemoeit hadden. Wel erg vriendelijke mensen overal, dus dat is fraai :-)

Vanavond even naar het strand kijken in Santa Cruz, aaah, life is peachy! :-)

When: 30/03/2005
Where: Paradiso, Amsterdam
Rating: 2/5

US3 is probably most well-known for their 1994 hit "Cantaloop (Flip Fantasia)" , a song that turned Hancock's 'Cantaloupe Island' into a groovy track ready to make the dancefloors of the nineties move and groove. Their first album, 'Hand on the torch' contained several more tracks, most heavily leaning on samples from the Blue Note stable, and was pretty solid. Geoff Wilkinson, the founder of the group, decided to change the vocalists for every new album and one can wonder whether that's been a good choice.

The concert wasn't sold out, which, considering US3 had their last hit 11 years ago, wasn't too odd. The band started of with a down-tempo track from the new album which most of the crowd didn't seem to familiar with. They followed it up with 2 other new tracks, which, again, didn't drive the audience wild. The looks on some of the artists faces seemed to suggest they expected otherwise.

It wasn't until they kicked in the 1994 track "I got it going on" that the crowd went wild. You'd expect a band would act upon such a huge difference in crowd response, but instead of playing more old stuff, they played mostly tracks from their new album. I can imagine it must be frustrating when your crowd mostly wants to hear songs you made over 10 years ago, but if that's what they want, perhaps you should give it to them instead of having them rather bored for larger parts of the evening.

Another big downside was that there was no live percussion. All beats seamed to come from Wilkinson's powerbook, which doesn't work too well for live jazz sounds. The bass and horn sections were played live and adequately, though nothing too spectacular happened. For a while I thought the problem was that the music is generally pretty laid back, but since I've got three albums, I know they've got some pretty bouncy tracks too, which they unfortunately failed to play.

I had high hopes of this and am sorry to say it's actually at the bottom list of concerts I visited.