Wie God verlaat heeft niets te vrezen is de prikkelende titel van een van mijn favoriete boeken. De titel is een variant op de psalm-regel
Wie God verlaat, heeft smart op smart te vrezen. Rustig maar vlijmscherp en met veel humor schoffelt Maarten 't Hart de ene na de andere bijbelse waarheid en christelijke dogma onderuit. En zet daarmee (streng) gelovige christenen nogal pijnlijk te kijk. Je zou het een belediging kunnen noemen voor degenen die in zoveel 'apekool' geloven.
En zo werd het in orthodox-christelijke kring ook zeker opgevat, toen de stukjes halverwege de jaren 90 in de vorm van columns verschenen in NRC Handelsblad. Mensen klampten Maarten van 't Hart in wanhoop aan, om hem te smeken een einde te maken aan zijn schrijfsels die zoveel ellende aanrichtten in hun omgeving. Uiteindelijk hakte de NRC de knoop door. De serie leidde tot te veel woedende post en kwam ten einde. De stukjes werden gebundeld in dit boek. Later volgde een vervolg,
De bril van God. En die twee boeken werden weer samengebracht in
De schrift betwist. Een bundel die, zoals
Biblion zeer terecht opmerkt, "tevens te gebruiken is als een 'baldadige inleiding' op de bevindelijke en moderne theologie."
Zou de NRC vandaag de dag überhaupt nog durven te beginnen aan zo'n serie? Zou zo'n boek nog gepubliceerd kunnen worden? Zou iemand zoiets nog durven te schrijven? Ik ben geneigd nog steeds 'ja' te zeggen op deze vragen, maar ben er niet meer zo zeker van. En als zo'n serie of zo'n boek niet de bijbel maar de koran of de islam zou betreffen, dan vrees ik toch dat het antwoord inmiddels nee is. De
uitspraak van het Hof gisteren is met recht historisch te noemen. Wereldwijd staan we te kijk. De Wall Street Journal vat het
kernachtig samen:
A Dutch court imports Saudi blasphemy norms to Europe.Waar zijn we beland? Luister naar Joost Zwagerman, gisteravond in Met het Oog op Morgen: