Posted on Thursday, March 13, 2008 12:57 AM
Het gebeurt maar weinig dat ik me ècht opwind over iets in onze landelijke politiek. Maar dit laat me niet los. Misschien komt die interne opwinding vooral door het gebrek aan opwinding bij anderen. Ikbedoel.. hier is iets héél groots, iets wezenlijks aan de hand. Het treft journalisten, politici, cabaretiers. Politiek tekenaars. Het treft ons allemaal. Je kan niet meer zeggen wat je wil.
Wat me zo kwaad maakt, is dat onze politieke voorhoede onze democratie en de daarbij behorende vrijheid van meningsuiting niet verdedigt, maar juist verder ontwricht. De basis van een democratie is toch dat je een ander nooit het recht ontneemt om zijn mening te uiten? Hoe erg je het ook met die ander oneens bent..
Ik vind dat op dit punt de rijen zich moeten sluiten achter de man met wie de meesten het inhoudelijk fel oneens zijn. De boodschap moet zijn: wij komen op voor het recht van deze man of wie dan ook in deze maatschappij om zijn mening te uiten.
Maar in plaats daarvan wordt bij voorbaat al het islamitisch verzet tegen Wilders op luide toon gemobiliseerd (bovenstaande cartoon is uit Trouw). En is de boodschap aan Wilders: als je door een islamitische gek gedood wordt is het je eigen schuld.
Verstandige taal is er gelukkig ook. Alexander Pechtold zei in De Wereld Draait Door:
Denemarken heeft het al een keer meegemaakt. Rasmussen, de premier van Denemarken, zegt: wij staan voor onze vrijheden. En ik zou willen dat Europa – dit deel waar al een paar honderd jaar de vrijheid van meningsuiting getest en goedbevonden is in een democratie – dat we daar laten zien wat die waarden inhouden naar mensen die daar nog helemaal geen ervaring mee hebben. En die dus misbruikt worden door religieuze leiders om de straat op te gaan en een vlag te verbranden waar ze waarschijnlijk niet eens van weten hoe ze hem moeten houden, wat de boven- en wat de onderkant is.
Ik kan je echt aanraden
het gesprek met Pechtold te zien, als je het nog niet gezien had.
En dan zijn er nog enkele caberetiers die gelukkig nog steeds durven zeggen waar het volgens hen op staat. Zoals
Hans Teeuwen. En de Brit
Pat Condell. Een prachtig, scherp betoog: