Posted on Tuesday, January 16, 2007 9:29 AM
Voor gedreven personeel in de zorg heb ik bewondering. De werkdruk is hoog, je bent een dief van je eigen portemonnee. Waarom zou je het doen? Niet uit berekening, dat spreekt. Idealisme zal vaak een drijfveer zijn. De behoefte om mensen te helpen. Dan lijkt het me heel zwaar om uitgeput te constateren dat je jezelf en de mensen voor wie je dit wilde doen voorbij holt.
Gelukkig is het niet overal triest. In Schiedam won een zorgcentrum gisteren een soort van 'Michelinster' voor zorginstellingen. Als ik het zo lees is eten daar een feest. "We gebruiken niet die standaard witte serviezen, maar mooi porselein en prachtig glaswerk," vertelt de restaurantchef vanmorgen in Trouw. "De tafels zijn met kant gedekt en een warme kleur rood overheerst op de muren. Alleen al op onze á la carte staan standaard de tongfilet Picasso en de varkenshaas.
We houden altijd rekening met verschillende religies en als iemand van de dokter gepureerd moet eten, kwakken we dat niet zomaar neer, maar maken ook daar iets toonbaars van. Daarnaast bereiden we één keer per maand een vijfgangenmenu voor. De bewoners vinden dat geweldig: ze gaan speciaal naar de kapper, trekken hun mooiste kleren aan en nodigen vrienden of familie uit."
Fantastisch. Inspirerend hoop ik ook voor andere zorginstellingen.
Nòg een positief verhaal een stukje verderop in de krant. Tanja van Leeuwen schrijft over haar schoonmoeder van 92: "Vijf jaar geleden verhuisde ze van de verzorgafdeling naar een gesloten verpleegafdeling. Ze was aan het dementeren. Er werd gevraagd waar ze trek in had en dat kreeg ze in hapbare porties opgeschept. We zagen haar, na een gewenningsproces aan de nieuwe omgeving, weer vooruitgaan."
"Zoals wel vaker met demente mensen gebeurt, slaapt ze overdag veel en komen ’s nachts de wanen opzetten. Ook hier is er alle respect voor wat ze ervaart. Zijn de meubels kinderen die naar school moeten, dan worden ze gerust midden in de nacht naar de gang gebracht. Heeft ze ’s nachts wel trek in die boterham, dan krijgt ze hem. Liefdevol deint de verpleging mee op haar gemoedsstemmingen.
Men waardeert haar humor, haar lichtheid (als ze helder is) en haar verhalen. Men leest haar gedichten voor waar ze nog steeds op reageert. Is ze erg ver weg, dan wordt haar levensverhaal voorgelezen. En tussen al het wegzinken in de mist door heeft ze soms ineens heel diepe reacties."