Posted on Wednesday, August 30, 2006 2:40 PM
Intrigerend hoe ingrijpend overtuigingen kunnen veranderen. Ooit was Ayaan Hirsi Ali een radicale moslima. Ze verbrandde Salman Sushdie's
Duivelsverzen en wenste de schrijver hardgrondig dood. Afgelopen weekend zag ik hoe ze dezelfde man haar
excuses aanbood.
Adriaan Vlok, een tijdens de apartheid gevreesde Zuidafrikaanse politieminister met honderden doden op zijn geweten, waste deze week de voeten van Frank Chicane, een naaste medewerker van president Thabo Mbeki. De gelovige Vlok nam zijn bijbel mee. Hij was heel oprecht in zijn
spijt: "I give up my pride, my own self, my superiority, my uncharitable attitude, and my selfishness."
De achttienjarige Natascha Kampusch rouwt om de dood van haar ontvoerder die haar acht jaar lang heeft vastgehouden. Ze zouden ’s morgens samen hebben ontbeten, ze deden karweitjes in huis, kookten, lazen of keken televisie. "Ik heb niet het gevoel iets te hebben gemist," zegt ze over de acht jaar gevangenschap. Met haar ouders wil ze voorlopig geen contact.
Ik kan me niet voorstellen dat ik de wereld over pakweg vijf jaar
radicaal anders zie. Maar, je weet maar nooit. Als er een oorlog komt, of een persoonlijke omwenteling, of ik word ontvoerd. Al dan niet uit lijfsbehoud word ik misschien wel een heel ander persoon, wie zal het zeggen?